All Chapters of เกือบกลายเป็นแฟนเก่า: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนแรกพวกเขาไม่เห็นด้วยเพราะเราเพิ่งไม่สบาย แต่การที่จะอยู่ที่นี่ร่างกายยังต้องปรับตัวอีกเยอะ เลยเลือกที่จะไปทำให้ร่างกายมันชินอีกอย่างก็ยังพอไหวอยู่ สักพักเห็นรถพี่แทนขับจอดที่หน้าบ้าน เราจึงขึ้นไปรอทั้งสองที่รถเพราะเตรียมอะไรเสร็จหมดแล้ว เจอกับพี่แทนที่หันมามองหน้านิ่ง “ทำหน้าแบบนี้คือคิดถึงกัน ใช่ไหมคะ” “อย่าคิดไปเอง” “แต่ลูนคิดถึงพี่นะคะ”ตั้งใจจะหยอดเล่น ๆ แต่อีกคนกลับดูจริงจัง สายตาเหลือบไปเห็นใบหูของอีกฝ่ายกำลังแดงอย่างเห็นได้ชัด ทำเอาเรานึกสนุก เก็บสีหน้าท่าทางได้หมด แต่ลืมเก็บสิ่งนี้ น่าเอ็นดู “คิดถึงไปทำไม” ยังคงปากแข็งเหมือนเดิม “คิดถึงแฟน เดี๋ยวนี้ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอคะ” พี่แทนเงียบไปไม่ได้พูดอะไรต่อ เห็นว่าไร้การตอบโต้ของอีกคนกลับรู้สึกใจแป้วขึ้นมา อย่างกับคนเป็นไบโพลาร์ เราที่นั่งอยู่เบาะหลัง พยายามมองเพื่อเช็กอาการเขาผ่านกระจก เผื่อว่าเขาจะแสดงความรู้สึกออกมาผ่านดวงตาคู่นั้น แต่มันกลับนิ่งเฉยเหมือนอย่างเคย ไม่นานนักป้านิดกับลุงเกนเดินมาขึ้นรถ พวกเรานั่งรถมุ่งหน้าไปที่หน้างาน ซึ่งได้ยินเขาคุยกันว่าไม่ไกลมาก พอมาถึงและก้าวขาลงจากรถ ทำเอาเราชะงัก พื

“ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” “ไม่ว่าง”สิ้นสุดคำปฏิเสธของอีกฝ่าย เรารับรู้ได้ในทันทีว่าเขาไม่อยากแม้แต่จะพูดกับเรา เหมือนมีมีดค่อย ๆ กีดลงมาที่กลางใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ไม่เป็นไร ถ้าพี่ทนมองลูนโดนคำครหาได้” ถึงจะปากดีใส่เขาไปแบบนั้น แต่ในใจกลับโคตรอยากให้เขาหันมามองสักครั้ง ความโกรธ โมโหและน้อยใจมันตีกันจนหน้าสั่นไปหมด “ไม่อยากนึกถึง” พี่แทนตอบกลับเสียงเรียบ มันยิ่งตอกย้ำจนเราพูดแทบไม่ออก“...” ได้แต่ยืนนิ่งค้างไปชั่วขณะ “รีบไปทำงาน รถใกล้มาแล้ว” “ลูนทำอะไรผิดนักเหรอ” ถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยแววตาอยากรู้และต้องการคำตอบจากเขามากที่สุดในตอนนี้ “บอกแล้วไงไม่อยากนึกถึง” “พี่ไม่ได้เจ็บอยู่คนเดียว ลูนก็เจ็บ” หลังตะโกนประโยคนั้นใส่หน้าเขาไป ก็รีบวิ่งออกไปผิดหวังจนอธิบายเป็นคำออกมาไม่ได้ ตั้งใจจะไปนั่งเก็บผักเงียบ ๆ ให้เสร็จ ๆ ไป วันนี้เหนื่อยเหลือเกิน ตกเย็นมามีรถมารับผัก เหลือแค่ยกขึ้นรถส่วนมากเป็นหน้าที่ของพี่ ๆ ผู้ชายแต่พี่แทนไม่รู้หายไปไหนเพราะไม่เห็นอยู่ตรงนั้น “กลับกันลูน ที่เหลือให้ลุงเกนจัดการ” “ค่ะ” เรากลับบ้านไปพร้อมกับป้านิด กลับไปถึงห้องคงจะอา

“อื้อ” เผลอครางออกมาเพราะสัมผัสของเขา ก่อนจะพลิกตัวมาคร่อมเราไว้ จากนั้นเริ่มซุกไซ้จากซอกหูลงมาซอกคอ และบริเวณเนินอกอีกครั้ง เขาใช้ฟันในการปลดกระดุมชุดนอนของเรา ก่อนจะใช้มือดึงออกจากตัวและโยนสะบัดออก เผยให้เห็นหน้าอกที่ตั้งชูชันอยู่ ตั้งใจไม่ใส่เสื้อชั้นในเพราะเวลานอนมันอึดอัด แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะช่วยให้อะไรง่ายขนาดนี้ เขาปรายตาขึ้นมามองเราเล็กน้อย ก่อนที่จะใช้ลิ้นตวัดไปมาบริเวณจุก พยายามที่จะข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ จนไม่แน่ใจว่ายิ่งข่มเอาไว้มันยิ่งทำให้อารมณ์เขาพุ่งอยากเล่นสนุกหรือเปล่า เขาทำถี่ขึ้นและเร็วขึ้น “อ๊ะ พะ...แทน”กลั้นเสียงที่เก็บความรู้สึกเสียวซ่านจากข้างในตัวเอาไว้ไม่อยู่ ทุกครั้งที่เราเผลอหลุด พี่แทนจะยิ้มอย่างหยอกล้อ เขาเล่นอยู่ส่วนบนไม่นานก็ย้ายลงมาค่อย ๆ ผ่านสะดือ จนมาถึงบริเวณสะโพกก่อนจะใช้ปากดึงกางเกงลงเราจนเผยให้เห็นข้างใน “ไม่ได้ใส่กางเกงใน” เขาเงยหน้าขึ้นมายิ้มและก้มกลับลงไป เป็นคำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบเลย เขาจงใจทำให้รู้สึกอายต่างหาก “โกนไว้รอเหรอ เนียนมาก” พี่แทนระเรงลิ้นลงไปตรงจุดกึ่งกลางของเรา ทำให้ได้รับความรู้สึกร้อนวาบขึ้นมาจน

“แล้วไกรอูพักที่ไหนเหรอ” เพราะไม่เห็นเขาอยู่ที่บ้านเลย เวลากินข้าวก็ไม่เจอด้วย “ผมพักอีกหลังครับฝั่งตรงข้าม นาน ๆ ทีจะกลับมาบ้านใหญ่” “งั้นวันหลังพาไปทัวร์รอบ ๆ ฟาร์มได้ไหม ตั้งแต่มาได้ออกไปข้างนอกไม่กี่ครั้งเอง” “ยินดีมากครับ เดี๋ยวพาไปเดินตลาดด้วย” เราตัดสินใจนั่งรอตรงนี้ จนลุงแดงกับคนงานเดินมาเตรียมรีดนมวัว ส่วนเราก็เตรียมพร้อมเหมือนกัน จริง ๆ แอบตื่นเต้นและกลัวเพราะไม่เคยทำอะไรแบบนี้ “พี่ลูนมาตรงนี้ก็ได้ครับ” ไกรอูที่เข้าไปยืนอยู่ข้างตัววัวรอแล้ว ยื่นมือมารับเรา “ทำไง” “ไม่ต้องกลัวครับ ทำตัวสบาย ๆ” เขาน่าจะเห็นว่าเราค่อนข้างเกร็งและไม่รู้ว่าต้องเอาตัวเองไปไว้ตรงไหน แต่น้องก็แนะนำทุกอย่าง จนความกังวลลดลง “อันดับแรกต้องล้างทำความสะอาดเต้าก่อนครับ” เราต้องใจไกรอูที่กำลังทำให้ดูเป็นตัวอย่าง เหมือนไม่ได้ยากอะไร “พี่มานั่งข้างวัวได้เลยครับ วางถังรองนมให้ตรงนะ จากนั้นจับที่โคนหัวนม บีบไล่จากบนลงล่าง ลองดูครับ” ทำตามที่เขาบอกทุกอย่าง ไกรอูก็อยู่ไม่ห่าง คอยบอกคอยสอนอย่างใจเย็น และดูตั้งใจมากด้วยซ้ำ “ทำถูกแล้วค่อย ๆ น้ำนมจะไหลออกมา ทำจนกว่าน้ำนมจะหมดเลยครับ” เราตั้งใจทำมาก

แม่ชี้นิ้วมาทางเรา เป็นการบอกว่าคนที่เขาพูดถึงอยู่เด็กดื้อคนนั้น คือเราเอง “คนนี้ตอนนั้นไม่ดื้อเลย แต่พอโตมาเริ่มเอาไม่อยู่” “ลูนเขากลัวพ่อค่ะ พอพ่อไปมีครอบครัวใหม่ก็ไม่ฟังใคร” พ่อกับแม่ยากทางกันตั้งแต่เราอายุยังน้อย จำได้ว่าร้องไห้คิดถึงพ่อทุกวันตั้งแต่เขาออกจากบ้านไป ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ตอนนั้นเรากลายเป็นเด็กเก็บตัว อารมณ์ร้อนจมอยู่กับความรู้สึกที่ไม่เป็นที่ไม่ต้องการ พอโตขึ้นถึงเริ่มดีขึ้นมา เรานั่งฟังทั้งสองคุยกัน อาหารส่วนมากจะมีเมนูที่ กินไม่ค่อยเป็น แต่พี่แทนเลื่อนออกและเอาเมนูอื่นมาแทนที่ ซึ่งเป็นเมนูที่พอกินได้เพราะเรากับเขากินคล้าย ๆ กัน “มาอยู่กี่วันคะ” “พรุ่งนี้ก็กลับแล้วค่ะ มีเรื่องรอให้จัดการเยอะเลย” “กลับเร็วจัง” เราเสียมารยาทพูดแทรกขึ้น พร้อมหันไปมองแม่ “แค่แวะมาดู อย่างอแงเลย” “ก็คิดถึง” ป้านิดกับแม่หัวเราะกับท่าทีที่เหมือนเด็กของเรา ส่วนพี่แทนจากหน้านิ่งแอบเห็นหัวเราะในลำคอ “คิดถึงก็ไปหาแม่ได้ ไม่ใช่อยู่แต่กับภูแทนเขา” “ถูก” พี่โจที่นั่งเงียบเอาแต่ยัดข้าวเข้าปากอยู่ดี ๆ เข้าร่วมวงกับแม่ พูดเสร็จก็กินต่อ เรื่องกินขอให้บอกคนนี้เขา “กินเยอะ ๆ เรา” ป