เกือบกลายเป็นแฟนเก่า

หนึ่งอาทิตย์ผ่านมา

ณ ฟาร์มภูแทนใจ

สองขาเรียวยาวหยุดเดิน อ่านป้ายชื่อของฟาร์มแห่งหนึ่ง เพื่อเป็นการยืนยันกับตัวเองว่ามาถูก

ก่อนหน้าจะมาถึงฟาร์มนี้ ไปมาสองที่ พบว่าเป็นเพราะชื่อคล้ายกัน คนขับสับสนพาไปผิด

และที่นี่คือที่สุดท้ายของวันนี้ หากยังไม่ใช่

ในจีพีเอสขึ้นว่า เป็นฟาร์มเกษตรอินทรีย์ผสมผสาน ซึ่งตรงกับคนหนึ่งเคยบอกไว้ เราตั้งใจมุ่งหน้ามาตามหาคนรัก ที่ขาดการติดต่อไปอาทิตย์กว่า โดยไม่รู้สาเหตุ

พอมั่นใจว่าเป็นที่นี่ ในใจกลับรู้สึกตื่นเต้น ไม่กล้าเข้าด้านใน พลางเงยหน้ามองป้าย อ่านซ้ำไปมา มือกำคันชักกระเป๋าแน่น จนฝ่ามือเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ก่อนตัดสินใจเฮือกสุดท้าย เดินผ่านป้ายเข้ามาด้านใน กวาดสายตามองสำรวจภายในฟาร์ม

เขาปลูกพืชผักหลายชนิด ผลผลิตออกมาดีทีเดียว พืชผักเขียวชุ่ม แค่มองด้วยตาเปล่าพอจะรู้ว่าปีนี้ เจ้าของฟาร์มได้กำไรงามแน่ มีทั้งสวนอ้อย สวนยาง

พอเดินลึกเข้ามา เจอคนงานมากหน้าหลายตา บางคนกำลังนั่งพักในร่ม ด้วยอาการเหนื่อยหอบ บางคนกำลังใช้ใบมีดคมกริบตัดฉับลงบนขั้วฝักดังแว่วมาเป็นระยะ

ท่ามกลางไร่ข้าวโพดเขียวขจีสุดสายตา

ในใจยังคิดกับตัวเองว่าจะหาเขาเจอได้ยัง

จนสายตากวาดไปเจอร่างใหญ่กำยำ ที่กำลังยกขนตะกร้าใบใหญ่ อัดแน่นไปด้วยผลผลิตข้าวโพด ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวเสร็จ กล้ามแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ขึ้นลอนชัดเจนตามแรงยก ก่อนจะส่งเข่งข้าวโพด ขึ้นท้ายกระบะ เขาคือ ‘ภูแทน’ เจ้าของฟาร์ม

ใบหน้าที่เราคุ้นเคยเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะ สันจมูกโด่งที่ส่งให้เครื่องหน้าดูโดดเด่น หากได้มองต้องรู้สึกถูกดึงดูดอย่างหนีไม่พ้น ริมฝีปากกระจับที่รับใบหน้าเหมือนจับวาง ไหนจะลักยิ้มที่ช่วยเพิ่มเสน่ห์ให้เขาจนนึกไม่ถึง

วันนี้เขาอยู่ตรงหน้าเรา แค่ไม่กี่เมตร ผู้ชายที่ทำให้เป็นกังวลและตั้งคำถามกับตัวเองมาตลอดหนึ่งอาทิตย์

“อินาง มาหาไผลูก”

หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย เพราะเราน่าจะดูไม่ใช่คนแถวนี้ ด้วยการแต่งตัวที่ต่างจากคนทำงาน แถมยังมีกระเป๋าลากใบใหญ่ด้วย เหมือนคนมาเที่ยวมากกว่า

ภาษาที่คุณป้าพูด เป็นภาษาอีสาน เราพอฟังออกอยู่บ้าง เคยได้ยินจากเพื่อน

“หนูมาหา ภูแทนค่ะ”

พี่แทนอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เราทั้งสองยืน หันไปมองทางเขาพอดี ทำให้บังเอิญสบตากันเข้า

นัยต์ตาคมกริบฉายแววคล้ายกับว่ากำลังไม่พอใจที่พบใครบางคน พี่แทนจะยิ้มทุกครั้งเวลาเราเจอหน้ากัน แต่วันนี้มันกลับต่างออกไปจากเดิม จนใจแอบกระตุกขึ้นมา อย่างไม่รู้สาเหตุ

“มาทำไม”

เขารีบเดินสาวเท้าตรงดิ่งเข้ามา รู้ตัวอีกทีก็มายืนอยู่ตรงหน้าเราแล้ว

แถมยังเอ่ยประโยคเย็นชาแบบนั้นออกมา ดูไม่ใช่ภูแทนคนที่คุ้นเคยกันเอาเสียเลย

“พูดอะไรของพี่”

พลางเลิกคิ้วสงสัย กับประโยคที่ฟังดูอีกคน กำลังไม่พอใจ

“รู้ไหม เธอไม่ควร มายืนอยู่ตรงหน้าฉัน”

คำถามและความสงสัย วิ่งแล่นขึ้นมาในหัว จนรู้สึกถึงสมองขาวโพลน อุตส่าห์นั่งเครื่องบินเป็นชั่วโมง ต่อรถมาที่นี่ตั้งไกล แต่เขากลับพูดประโยคที่ทำเอาเราแทบไปไม่เป็น

ความร้อนผ่าวขึ้นมาที่ดวงตา จนต้องเม้มปากแน่น เพื่อกลั้นมันเอาไว้

“…”

“รีบกลับไปเหอะ”

เขาบอกเสียงเรียบ เข้าใจความหมายที่พูด แต่ไม่เข้าใจว่าพูดให้ได้อะไร ทำไมกลายเป็นไล่กันเหมือนหมูเหมือนหมา

“ไม่กลับ!”

เปล่งเสียงปฏิเสธหนักแน่น พร้อมมองหน้าอีกคนด้วยความขุ่นเคืองใจและความสับสนปนอยู่ในอารมณ์เหล่านั้น

“ลูนอยู่ที่นี่กับพี่ได้ไหม”

“เธออยู่ไม่ได้หรอก”

พี่แทนก้มตัวลงมากระซิบข้างหู ก่อนจะพ่นลมหายใจหนัก ๆ ลงมารดต้นคอ ทำเอาเราต้องเอียงคอหลบ

“พี่รู้ได้ไงว่าอยู่ไม่ได้ หรือพี่ไม่อยากให้อยู่กันแน่”

การที่เขาหนีเรากลับมาที่นี่ เป็นไปได้หลายเหตุผล อีกหนึ่งเหตุผลที่ฟังดูอาจน่ากลัว คือเขาหมดรัก

“ใช่ ถือว่าฉันตอบชัดเจน งั้นเธอก็กลับไปได้เลย”

พี่แทนกดเสียงต่ำเน้นทีละคำ แววตาคมกริบดุดันไร้ซึ่งความปราณี

พูดจบเจ้าตัวก็เบือนหน้าหนีเดินไปทางอื่นทันที เราจึงต้องรีบเอาตัวเอง วิ่งไปขวางหน้าเขาไว้ ดีที่เขาเดินไปได้แค่ไม่กี่ก้าว

“พี่กำลังหลบหน้าลูน มีอะไรก็คุยกันดี ๆ สิ”

เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทว่ากลับไร้เสียงตอบรับจากคนตรงหน้า

พี่แทนทำเพียงยืนจ้องหน้าเราเขม็งด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาไร้แววพราวเสน่ห์อย่างเคย สายตาคมกวาดมองตั้งแต่ตัวจรดเท้าอย่างช้า ๆ ราวกับจะตอกย้ำความห่างเหินที่เกิดขึ้น

“มีอะไรดี ๆ ให้พูดด้วยเหรอ กับคนอย่างเธอ”

เขาค่อย ๆ เสยคางเราขึ้นมามองหน้า พร้อมกับออกแรงบีบอย่างแรง จนต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บที่เขามอบให้

“จะ...เจ็บ ปล่อยมือก่อน”

มุมปากของอีกคนถูกยก คล้ายว่าเขากำลังระบายความโกรธบางอย่างออกมาและหมายจะทำให้รู้สึกเจ็บปวด

“เจ็บเป็นด้วย”