Semua Bab เกือบกลายเป็นแฟนเก่า: Bab 1 - Bab 10

เขาเลิกคิ้วถามอย่างยั่วประสาท มือที่ออกแรงบีบที่หน้าเริ่มผ่อนลง เรารีบจับหน้าทันที ไม่รู้ว่าแดงไหม “มีอะไรก็ไปคุยกันที่บ้านเถอะลูก” เหมือนการกระทำของเราทั้งคู่จะอยู่ในสายตาของบางคน จึงละสายตาจากพี่แทนไปมอง เห็นคุณป้าแกยิ้มให้บาง ๆ พลางหันไปสังเกตบริเวณรอบ ๆ มีคนมองอยู่ค่อนข้างเยอะ ไม่เหมาะที่จะคุย เพราะอาจเป็นจุดสนใจของคนได้ “เดี๋ยวเขากลับแล้วแม่” คุณป้าคนนี้คือ ป้านิด เป็นแม่ของพี่แทนนี่เอง เขาเคยเล่าเรื่องแม่เขาให้ฟังบ้าง แต่เรายังไม่เคยเห็นหน้าจนได้มาเจอตัวจริงก็วันนี้ “กลับเร็วจัง หนูมาจากไหนจ๊ะ” “กรุงเทพฯ ค่ะ” “น้องเป็นใครล่ะแทน เขามาตั้งไกล จะใจจืดใจดำให้เขากลับไปทำไม ให้นอนพักที่นี่สักคืน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” “หนูเป็นแฟนเขาค่ะ” เราชิงตอบไปก่อนเพราะพี่แทนทำตัวอ่ำ ๆ อึ่ง ๆ “หนูนี่เอง” ป้านิดยื่นมือมาจับไหล่ สีหน้าและแววตาดูกังวลขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “พาน้องกลับบ้านไปคุยกันดี ๆ อย่ามาใช้กำลังให้แม่เห็น เขาตัวแค่นี้ เข้าใจไหมแทน” “แม่ไม่รู้อะไร

“อย่าพูดไม่ดีแทน” พอได้ยินแบบนั้นเจ้าตัวจึงเดินกลับลงไปข้างล่าง ด้วยสีหน้าบึ้งตึง แสดงออกชัดเจนว่าเขาคัดค้านสิ่งที่ป้านิดตัดสินใจอย่างถึงที่สุด “ไม่ต้องออกไปหาห้องที่ไหน พักอยู่ด้วยกันนะ” ป้านิดหันมาเอามือตบไหล่เราเบา ๆ พลางนึกถึงคำพูดพี่แทนเดี๋ยวนี้ปากมัน พูดดี ๆ ไม่ได้เลย เราตัดสินใจพักอยู่ที่นี่ต่อ คุยกับป้านิดต่ออีกสักพัก พรุ่งนี้พวกเขาจะไปซื้อปุ๋ยกับแวะซื้อของเข้าบ้าน เลยชวนเราเผื่ออยากได้อะไรที่จำเป็น ที่ฟาร์มกับในเมืองค่อนข้างไกล อีกอย่างก็ตั้งใจจะอยู่ที่นี่สักพักใหญ่ เสียงเรียกเข้า (ซีน) ‘ลูนได้เจอพี่แทนยัง เป็นไง’ ‘เจอแล้ว ลูนจะอยู่ต่ออีกหน่อย’ คุยกันเรื่อยเปื่อยอยู่พักใหญ่ ซีนเป็นเพื่อนในกลุ่มเราที่มหาลัย ค่อนข้างจะสนิทกันระดับหนึ่ง และเป็นคนที่บอกว่าพี่แทนกลับมาที่นี่ (ตู๊ด) พรึ่บ! หลังวางสายข้อมือเราถูกแรงดึงจากใครบางคน ทำให้เซไปตามทิศทางแรง ก่อนจะหันมองหน้าคนดึง พี่แทนเขาเหลือบสายตามองมือถือเราเพียงเสี้ยววิ ก่อนจะหันมาทำหน้ากวนประสาท

“ร้อนนะลูก มานั่งใกล้พัดลมมา...มายายนิด” “ได้จ้า... ลูนร้านข้าง ๆ มีไอติมนะ มันร้อนหาอะไรเย็น ๆ มากินหน่อยไป ซื้อแค่ของเรากับพี่เขาก็พอ” “ป้าไม่เอาเหรอคะ” “นี่ตัง มีรสเผือกก็เอามาให้ป้าไม่มีก็ไม่เป็นไร ป้ากลัวไม่มี เขาไม่ค่อยลงของ” “ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูจ่ายเอง”เดินออกจากร้านสายตาชำเลืองมองพี่แทนเล็กน้อย แต่เจ้าตัวไม่ได้สนใจเราที่เดินผ่านหน้าไป เขากลับตั้งใจขนกระสอบ ได้แต่นึกหมั่นไส้ในใจ พอมาถึงหน้าร้านเหมือนเขากำลังจะปิด เราเลยรีบวิ่งไปถาม “จะปิดแล้วเหรอคะ” “มาซื้ออะไรจ๊ะ พอดีกำลังจะไปโรงพยาบาล ลูกลุงเป็นไข้” “งั้นไม่เป็นไรค่ะ ว่าจะมาซื้อไอติม มีร้านอื่นใกล้ ๆ ไหมคะ” “นู่นไง เดินผ่านบ้านสองหลังไป ก็เจอแล้ว ร้านยายปุ๊ แต่ระวังหมานะ หมาบ้านเขาดุ ไปถึงก็เรียกชื่อมันหน่อย หมามันชื่อดำ” “ขอบคุณค่ะ” ตอนแรกที่ลุงบอกหมาดุ อยากจะรีบเดินกลับทันที ต่อให้จะรักหมาแค่ไหน กับหมาที่ดุร้ายใจเราไม่ค่อยสู้ แต่อากาศร้อนขนาดนี้ ถ้าได้เติมอะไรหวาน ๆ คงสดชื่น เลยตัดสินใจเดินมา ขอน้ำเป

เหรียญที่เหลือ เราเลยเอาให้น้องผู้หญิงที่เล่นอยู่ตู้ข้าง ๆ ครืด ครืด แรงสั่นจากโทรศัพท์ในกระเป๋า ทำให้เราต้องดึงมันขึ้นมาเป็นสายของป้านิดโทรตาม ‘ป้ารออยู่รถนะ’ ‘ได้ค่ะ กำลังออกไป’ ‘ โอเคจ้ะ เดี๋ยวโทรตามตาแทนก่อน’ ตู๊ด สายตาเหลือบไปมองพี่แทน ที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ก่อนเขาจะเดินออกจากโซนนี้ เรารีบสาวเท้าตามอยู่ข้างหลัง ตอนแรกตั้งใจรอเขาคิดว่าเดี๋ยวคงมาเรียกให้ไปเดินด้วยกัน เพราะยังหวังให้เขาง้ออยู่ลึก ๆ แต่เหมือนจะหวังมากไป ฟาร์มภูแทนใจ พอกลับมาถึงเราขนของตัวเองขึ้นไปก่อน ค่อยลงมาช่วยพวกเขาขนของที่เหลือจนเสร็จ หลังจากนั้นต่างคนต่างแยกย้าย ส่วนเราเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องอยู่กับตัวเองเงียบ ๆ เวลาล่วงเลยมาถึงตอนเย็นของวันอย่างไม่รู้ตัว จนมีคนมาเคาะที่ห้อง เอี๊ยดด “ได้เวลาแล้ว ออกมากินข้าวมา” “ตามไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” “รีบออกมาเลย วันนี้ป้าทำของอร่อย ๆ เยอะ” เราจึงเดินตามป้านิดออกมาข้างนอกเดินตรงดิ่งไปที่โต๊ะอาหาร เพราะกลัวว่าท

ตอนนี้น้ำก็หมดถังแล้ว เลยต้องลงไปเอาใหม่ พอขึ้นลงไปเอาน้ำหลายครั้งมือก็เริ่มเจ็บและแดงจนระบม ยอมทนทำไปจนกว่าจะเสร็จคงไม่นานหรอก แต่ทว่า ระหว่างที่กำลังจะตักน้ำขึ้นมา หันไปรอบ ๆ กลับรู้สึกภาพที่เห็นเป็นสีซีดขาว เหงื่อก็ออกเยอะกว่าปกติ เริ่มเดินเซ ตอนนั้นรู้ได้ในทันทีว่าเรากำลังจะหน้ามืด เสร็จรอบนี้ไปนั่งสักพักหน่อยคงหาย เดินไปได้สามสี่ก้าวเหมือนเราจะไม่ไหวไปสะดุดเข้ากับตอไม้ จนถังน้ำในมือหล่นกระแทกกับพื้น น้ำที่ไปตักขึ้นมาหกหมด “เห่ย!!! มีคนเป็นลม” “ไหน ๆ จริงด้วย รีบไปช่วยหน่อย” หลังล้มลงภาพที่เป็นเห็นสีขาวปกคลุมเกือบทั้งหมด เห็นเพียงราง ๆ หูเริ่มอื้อ หายใจถี่และเริ่มติดขึ้น ได้ยินแค่เสียงของคนงานที่ตกใจตะโกนกันตีไปมาในหัวเรา “คุณ!” มองเห็นเพียงพี่แทนราง ๆ ในดวงตา ที่ทำท่าเหมือนจะวิ่งมาด้วยความเร็ว แต่ก็วิ่งช้าลงเพราะมีคนวิ่งมาถึงก่อนแล้ว สุดท้ายภาพก็ตัด รู้สึกว่าหนังตาหนักอึ้งกว่าทุกครั้ง เราพยายามที่จะลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าเห็นป้านิดนั่งเฝ้าอยู่ และพี่แทนยืนจ้องมองมาทางนี้ด้วยสีหน้าที่ดูกังวลอยู