All Chapters of เกือบกลายเป็นแฟนเก่า: Chapter 21 - Chapter 30

“ใช่พี่ตามมาทำงาน แต่แม่ไม่ได้ไปด้วยนะ พอดีมีลูกค้าติดต่อคุยงาน อยู่กันสองคนได้ไหม” “ได้ค่ะ งั้นแม่ก็จะกลับเลยเหรอ” “ใช่ แม่ขอโทษนะ ที่ไม่ได้อยู่ด้วย” พูดคุยกันเสร็จแม่จึงไปบอกป้านิด เราขนกระเป๋าขึ้นรถ “มายังไม่ถึงวันเลย” “มีงานเข้ามาน่ะสิคะ ไว้มีโอกาสจะกลับมาแน่นอน” ป้านิดหัวเราะด้วยความยินดีก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ไปพร้อมแม่ไหม จะได้แวะไปส่ง” “ไปค่ะ” จึงหันไปบอกป้านิด “ลูนออกไปเจอพี่ชาย เดี๋ยวจะรีบกลับมานะคะ” “โอเค ขับรถกันดี ๆ นะ” ขึ้นรถเรียบร้อย แม่รีบขับออกไปจากฟาร์มทันที คิดอยู่ว่าควรบอกพี่แทนดีไหม ถ้าไม่บอกก็กลัวว่าเดี๋ยวเป็นเรื่องใหญ่เหมือนวันนั้นอีก เลยเปิดดูแชท ทำให้นึกขึ้นได้ว่าพี่แทนเขาบล็อกเราไว้ตั้งแต่มีเรื่องเข้าใจผิดกัน ‘พี่โจ’ เรา : ลูนจะไปหาพี่ธัช บอกพี่แทนให้หน่อยนะ พี่โจ : พี่แยกกับมันละ ทำไมไม่บอกมันเลย เรา : เขาบล็อก เขาอาจจะยุ่งจนลืมปลดบล็อกก็ได้ พี่โจ : เดี๋ยวบอกมันในแชท บอกผ่านพี่โจเอาไว้ อย่างน้อยก็สบายใจขึ้นมา ร้านอาหาร ไม่นานรถมาจอดที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง และเห็นพี่ธัชกำลังเดินออกมาทางนี้ “พี่ธัช” เราโบกมือไปมาให้เขา จากที่ตอนแรกเดินพี่ธ

“จะคุยอะไร” “เรื่องมันไง” “ลูนบอกพี่ไปหมดแล้ว อยู่ที่พี่ว่าจะเชื่อไหม” ตัวเราถูกดันให้นั่งลงบนเตียง โดยที่ไม่ได้มีการใช้ความรุนแรงแต่กลับรู้สึกถึงความรุนแรงทางคำพูดแทน “ห้ามเจอมัน ถ้าจะเจอก็ให้อยู่ในสายตาฉัน ในเมื่อรู้ว่ามันชอบก็รักษาระยะห่างจากมันสิ...ฉันไม่ไว้ใจ” เข้าใจเขานะ มุมของคนที่เป็นแฟนคงไม่สบายใจถ้าคนรักใกล้ชิดกับผู้ชาย แต่นั่นพี่ชายเรา “เข้าใจใช่ไหม” ใบหน้าคมของเขายื่นเข้ามาใกล้มากขึ้น จนรู้สึกถึงลมหายใจ กลิ่นเหล้า? “พี่ดื่มมาอีกแล้วเหรอ” “อือ ถามว่าเข้าใจใช่ไหม” “เข้าใจแล้ว” พยายามที่จะเบี่ยงหน้าหนีคนตรงหน้ายิ่งเข้าใกล้ใบหน้าเรามากขึ้น ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดจึงใช้มือสองข้าง ดันหน้าเขาออก แต่ก็โดนพี่แทนดันจนล้มลงไปที่เตียงและยังจับข้อมือทั้งสองของเราไว้อีก “อยู่นิ่ง ๆ” “เหม็นบุหรี่เหม็นเหล้า ไปอาบน้ำเถอะ” คือเหม็นหงุดหงิดไม่ชอบกลิ่น แต่พี่แทนมันไม่สลดเลยกลับยกยิ้มมุมปาก “งั้นอาบน้ำด้วยกัน ตั้งแต่มานี่ได้เอาแค่ครั้งเดียวเอง” “ไม่เอา” “นะคะ แฟน” มันพูดคำหวานแค่ตอนจะเอานี่แหละ รอบนี้ไม่หลงกลแน่ตั้งแต่มาที่นี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมเรียกว่าแฟน “ไม่ยอม พี่คงจะต้อง

“ซื้อไปแล้วยังไงเขาก็ต้องยอมครับ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้น อดที่จะนึกถึงพี่แทนไม่ได้ ให้ความรู้สึกเดียวกันเลย บ้านนี้เขาเจ้าเล่ห์และฉลาดเป็นกรด อย่างกับถอดแบบกันออกมา “ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ เขาดุขึ้นมาเดี๋ยวผมรับจบ” มันก็ดีอยู่หรอกแต่จะเอาไปไว้ที่ไหน ที่ระเบียงของบ้านก็น่าจะเต็มหมดแล้ว “จะเอาไว้ไหน ไม่มีที่วางแล้ว” “มีพื้นที่อยู่ครับ” ก็เลยต้องซื้อไปจริง ๆ ซึ่งเราก็ช่วยกันเลือกเดินวนดูและจดชื่อตามป้ายที่เขาติดไว้ใส่มือถือ พอโอเคแล้วจึงเดินไปยื่นให้แม่ค้าดู “มีแบบเมล็ดด้วยนะ เอาด้วยไหม” แม่ค้าถาม “เอาแบบที่เป็นต้นกล้าดีกว่าครับแม่ค้า จะได้โตไว” “แต่ทานตะวันจะขายเป็นเมล็ดนะ” รู้สึกได้ว่ามีอะไรมาสะกิด ก่อนเห็นไกรอูส่งสายตาเหมือนจะสื่อว่าให้เราตัดสินใจ “เมล็ดก็ได้ค่ะ” “ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” ได้มาทั้งดอกดาวเรือง คุณนายตื่นสาย ทานตะวัน คอสมอส ตอนแรกตั้งใจจะซื้ออย่างละต้นแต่บังเอิญว่าบางชนิดก็มีหลากหลายสีและสวยทุกสีจนตัดสินใจไม่ได้ “แอบเยอะนะ” เราพูดขึ้นมา “หยิบกันเพลิน” พากันหัวเราะตลกกับสิ่งที่เพิ่งทำไปอย่างไม่ยั้งคิด เราขาดสติในการซื้อของ ที่สำคัญใครห้ามคำตอบคือไม่มี เดิ

“ยังเดินไม่ทั่วเลย พี่รีบไหมจะเดินด้วยกันก่อน หรือจะกลับบ้านก่อนก็ได้นะ พวกเราจะเดินอีกหน่อย” “งั้นเดี๋ยวบอกไอ้โจ ขับรถกลับบ้านไปก่อนจะได้กลับพร้อมกัน” มือเรียวที่กำลังหยิบโทรศัพท์พิมหาใครบางคน แต่สายตาเรากลับโฟกัสนิ้วมือที่ยาวเหยียดน่าดึงดูดของเขา แค่มองก็รู้สึกวูบวาบ ชอบมาก อยากครอบครองถึงแม้จะรู้ว่าครอบครองไม่ได้ “ขอดูร้านนี้ก่อนนะ” สายตาเหลือบไปเห็นร้านขายเสื้อผ้า ผ้าโพกหัว หมวก แว่นตา สวยมากเก๋ เอาไปใส่ในกรุงเทพฯ กลายเป็นแฟชั่นเป็นผู้นำเทรนด์เหมือนกางเกงช้างได้เลย มองจ้องของที่ถืออยู่ในมือตัวเองพร้อมคิดในใจ ไหนบอกจะประหยัด “สวยไหม” “จะเอาก็ซื้อ เดี๋ยวจ่ายให้” กระเป๋าเงินอนุมัติแล้ว! “พี่เอาด้วยไหมใส่คู่กัน” หยิบหมวกมาลองใส่ให้คนตรงหน้า ถึงแม้เขาจะหน้าบึ้งแต่ก็ไม่ได้พูดขัดอะไร ให้ความร่วมมืออย่างดี พร้อมหัวลงมาให้ใส่ “เอาหมวกสองอันค่ะ!” “ใส่เป็นหมวกคู่กันน่ารักมากเลยค่ะ” เสียงแม่ค้าชม เราหันกลับไปมองหมวกบนหัวที่กำลังสวมอยู่ มันน่ารักจริง ๆ นั่นแหละ สบตากับพี่แทน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตาลงมาระหว่างปากของเขา มันลงตัวมากจริง ๆ “อยากจูบเหรอ” เสียงกระซิบข้าง

“ว่าไงบี” มือพี่แทนวางที่หัวเราลูบไปมาอย่างแผ่วเบา สักพักกลับรู้สึกถึงความนูนในกางเกงของเขา เหมือนว่ามันอยากออกมาเต็มที มัวแต่หลบไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังอยู่ในท่าที่กระตุ้นอีกคน เราขยับหน้าหนีเล็กน้อย ด้วยความที่ขยับไม่ได้มาก “มาซื้อของเหรอคะ” ฟรืด เสียงรูดซิปกางเกงทำเราแทบสติหลุด พี่แทนทำท่าคล้ายจะเอาตรงนั้นออกมา เรารีบดันหน้าออกห่างทันที “ใช่ บีมาซื้ออะไร” เขาขยับมาใกล้เรื่อย ๆ จนจะชิดหน้าอีกครั้ง มือเขาไม่หยุดนิ่งล้วงลงมาปลดสายเสื้อชั้นใน ออกอย่างง่ายดายไม่มีแม้โอกาสที่จะห้าม มือหนาถกเสื้อขึ้นจนเผยให้เห็นขนมปังสองก้อนที่กำลังตั้งชูชัน แม้ตัวเองมองไม่ชัดแต่ก็ไม่สามารถขัดขวางให้เขาเขี่ยได้ ได้ยินเพียงเสียงหัวเราะในลำคอของพี่แทน คล้ายกำลังพอใจที่ได้เล่นสนุกกับร่างกายของเรา “มาซื้อผักไปให้แม่ค่ะ” และเราเอนตัวหลบหนีมือได้ พี่แทนจึงขยับแกนกลางเข้ามาใกล้ขึ้นอีกครั้ง จนมุมที่เราอยู่ไม่สามารถขยับหนีได้อีก เขายังคงยื่นมือเขี่ยจุกได้อย่างง่ายดาย เหมือนจงใจให้ครางออกมาตรงนั้น ข้างล่างไม่ได้โดนแตะเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกถึงความเปียกแฉะที่ไหลออกมาติดกางเกงในจนน่าอาย “บ๊อก” “เสียง