All Chapters of เกือบกลายเป็นแฟนเก่า: Chapter 31 - Chapter 40

วันต่อมาตื่นมาอาบน้ำเหมือนปกติทุกวัน แต่วันนี้มีกิจกรรมหนึ่งที่ต่างออกไป คือต้องพาเจ้ากลมออกไปเดินสักสิบนาที เผื่อเขาจะอยากอึ เมื่อเช้าแอบไปส่องยังไม่อึใส่ที่นอน“บ๊อก แหะ ๆ”เปิดประตูออกเขามายืนรออยู่ข้างหน้าเรียบร้อย เป็นเด็กดีเชียว“ออกไปเดินเล่นกัน ระหว่างเดินหนูอยากอึได้เลยนะ”อุ้มเจ้ากลมขึ้นบนบ่าพาลงไปข้างล่าง เราเดินไม่ไกลจากบ้านมากเพราะแค่อยากให้อึตอนนี้ทุกคนในบ้านน่าจะตื่นกันแล้ว ส่วนพี่แทนคงจะออกไปตั้งแต่เช้ามืด ไม่เห็นรถเขาแล้ว“ออกไหมกลม”เจ้ากลมที่กำลังเบ่งไม่นานก็ออกมา สบายใจไปอีกเปาะหนึ่ง เพราะถ้าวันนี้ไม่มีสักก้อน คงจะได้พากลับไปหาหมอเสร็จแล้วเราพาเจ้ากลมกลับมา เตรียมอาหารให้นั่งเฝ้าจนเขากินเสร็จ“ว้าย ตัวเล็กกินเก่งจังเลย”พอเห็นป้านิดรีบวิ่งไปวนป้านิดก่อนพุ่งตัวเข้าหา โดนอุ้มทำตาออดอ้อนเชียว เขาคงจะรู้ว่าใครรักสินะ“ทำตาใสเชียว อยากกินขนมใช่ไหม เขาถ่ายปกติไหมลูน”“ปกติค่ะ แต่ต้องสังเกตอ

‘พี่แทน’พี่แทน : ไอ้อ้วนกลมทำไรเรา : ส่งวิดีโอเรา : พอบอกจะถ่ายให้พี่ดู มองค้อนกล้องใหญ่เลยพี่แทน : อือ ตามนั้นเรา : อย่าน้อยใจไปเลย สายตาแบบนี้กลม ๆ ไม่เคยมองใครนอกจากพี่แน่นอนพี่แทน : ตลก ใครมันจะไปน้อยใจพี่แทน : แต่ถ้าฉันน้อยใจเธอก็ต้องง้อเรา : เกี่ยวไรกับลูนพี่แทน : เป็นแม่มันไงเรา : ให้กลม ๆ ง้อไปพี่แทน : ไอ้กลมไม่ต้อง เดี๋ยวกลับไปทวงกับแม่มันเพ้อเจ้ออะไรของเขา ปล่อยให้เจ้ากลมกินอาหารไปเราเดินปลีกตัวออกมาตักข้าวรอในโต๊ะมีหลายเมนูเลย กลิ่นหอมของอาหารตีกันไปหมด“กินกันเลย สองคนนั้นเขาไม่กิน เดี๋ยวหิวคงหากินเองมานั่งด้วยกันสิ สองคนกินไม่หมดหรอก”ป้านิดบอกป้าหนูที่กำลังจัดจาน“ขอบคุณค่ะ เกรงใจจังเลย นั่งแล้วนะคะ”สามคนนั่งกินข้าวด้วยกันคุยกันไปสัพเพเหระ บางทีก็ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเพราะเขาใช้ภาษาท้องถิ่น แต่บางเรื่องพอเดาได้บ้างกินข้าวเสร็จเราช่วยเช็ดโต๊ะจนสะอาด ก่อนจะเดินไปนั่งเล่นสูดอากาศ ต่อให้ร้อนแต่พอจะมีลมพัดมาเป็นช่วง ๆ ต้นไม้รอบ ๆ พอจะช่วยได้“บ๊อก”หันไปมองตามเสียงคงจะเป็นเจ้ากลมที่กินเสร็จแล้ววิ่งออกมา“พูดเป็นแค่นี้เหรอกลม พูดคำอื่นเป็นไหม ไหนลอง”“บ๊อก บ๊อก”ค

“แต่ลูนไม่ใช่คนเริ่มก่อน”พร้อมปรายตาไปมองผู้หญิงคนนั้น ที่ไม่ได้สะทกสะท้านอะไร หากไม่มีคนอยู่คงจะหัวเราะออกมา ที่เห็นเรากับพี่แทนทะเลาะกัน สมใจเขาแล้วกลัวจะควบคุมอารมณ์ตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ วิ่งออกมาสงบสติ เผื่อเราเผลอไปตบลูกใครเข้าเราไม่ได้ขึ้นไปบนบ้านแต่เลือกที่เดินหลบมาทางหลังบ้าน เดินมาหยุดที่ใต้ต้นไม้ใหญ่และนั่งลง ตรงนี้แดดเข้าไม่ถึง รู้สึกว่าสมองว่างเปล่าเหม่อลอยไม่มีอะไรในหัวหลังจากปลีกตัวออกมาพี่แทนเขาไม่ได้เดินตามมา ใจจริงแอบรอแต่ไม่เป็นไร คงอยู่โอ๋น้องคนสนิทของเขา จะเอาเวลาไหนมาสนใจเราได้ความสัมพันธ์ของเราตั้งแต่เริ่มมันง่ายมาโดยตลอด แต่ทำไมมันถึงมายากเอาตอนนี้ เป็นบททดสอบที่ปวดใจมากจริง ๆนั่งอยู่ตรงนี้พักใหญ่ พออารมณ์เริ่มสงบลงแล้วเราเลยเดินกลับมาช่วยงานไปจับผ้าช่วยเขาพี่แทนยังอยู่บริเวณนี้กับผู้หญิงคนนั้น เราพยายามที่จะไม่ไปให้ความสนใจมาก ตั้งใจทำงานไป“เอามาให้ ยังไม่กินข้าวเช้าเหรอ”เสียงคุ้นหู ตามด้วยแรงสะกิดตรงไหล่ซ้ายจากข้างหลัง เขายื่นแซนวิชในถุงมาให้ จะมาหวังดีอะไรตอนนี้“ไม่เอา ไม่หิว”“เมื่อกี้...ขอโทษที่พูดแรง”มาขอโทษก็ยังดี แต่ไม่ใช่ว่าพอขอโทษแล้วจะหายโกรธ

คนงานที่มาเรื่องก่อนหน้านี้ทำท่าขู่เราสองคน“ทำตัวกร่างดีจัง แบบนี้จะได้สนุก อยากเห็นธาตุแท้มานานละ”“โดนไล่ออก ระวังจะได้รีบซื้อพวงมาลัย มาขอโทษกูนะ”“มีอำนาจอะไรในฟาร์มจะมาไล่เขาออกเหรอ”เราเอ่ยปากแซวพู่ไป“ไม่มี”พู่หันหน้ามาสบตาเราก่อนจะพากันหัวเราะคิกคัก สะใจไม่คิดว่ามีเพื่อนช่วยด่าจะสนุกขนาดนี้“หัวเราะไปเถอะ อีกไม่นานคงจะได้ร้องไห้”นีนสวนขึ้นมาพูดจบรีบเดินสะบัดตูดกลับไปนั่งทำงาน ยังมีอารมณ์ทำงานอยู่อีก อยากเป็นลูกสะใภ้บ้านนี้มากสินะ เข้าใจได้เรากับพู่ หันกลับมาทำงานต่อเช่นกัน“พูด กูมึงได้ไหม ถือปะ”“จะถืออะไรล่ะ ได้สิ”“กูชอบคุยกับมึงสนุกดี ดูไปเรื่อยกันมาก นี่กำลังทะเลาะกับเขา เรายังขำกันได้เลย”“เราเส้นตื้นกันไง”พูดจบพากันขำต่อทั้งที่หยุดขำแล้ว แต่หันไปเจอหน้ากันเท่านั้นแหละทำงานผ่านไปหลายชั่วโมง พอจับมือถือขึ้นมาดู ถึงรู้ว่าใกล้ถึงเวลาเลิกแล้ว แต่งานก็เสร็จอย่างที่คาดเอาไว้“พรุ่งนี้ตอนเช้าเวทีน่าจะเสร็จหมดแล้ว”เราหันไปพูดกับพู่“ใช่ พรุ่งนี้งานน่าจะไม่หนักมาก เหลือแค่งานเล็ก ๆ น้อย ๆ กลับก่อนนะ”“กลับดี ๆ พรุ่งนี้เจอกัน”โบกมือลาพู่เสร็จจึงเดินกลับขึ้นไปที่บ้าน คนงานท

“ไปซื้อมาเหรอ”“ยานานแล้วเอาไปเถอะ ขี้เกียจพาไปโรงพยาบาล”“ขอบคุณนะ”“ดูแลกันดีจัด”พี่โจที่นั่งเคี้ยวข้าวอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นมา ข้าวเต็มปากขนาดนี้ยังจะแซว“มึงลองไม่พูดสักเรื่อง”“ขอโทษจ้า”พี่แทนมองพี่โจตาเขียวถ้านั่งใกล้กัน เขาคงทุบกันไปแล้ว พี่โจชอบกวนประสาทชอบแกล้ง ส่วนอีกคนขี้หงุดหงิดช่างหากันจนเจอระหว่างนั้นพี่โจชวนคุยเรื่อย ๆ ส่วนมากจะเป็นเราที่คุยด้วย พี่แทนนั่งฟังบทสนทนาอยู่เงียบ ๆพอกินข้าวเสร็จ กำลังทำใจกินยาเราเป็นคนกินยายากมาก กินน้ำตามเยอะแค่ไหนยังไงก็ยังดันออกมาไม่ลงไปสักทีตรงนี้เหลือแค่เรากับพี่แทน พี่โจเดินแยกตัวออกไปรับโทรศัพท์ เห็นบอกว่าแม่โทรมา ไม่รู้ว่าแม่หรือสาวกันแน่ยิ้มแก้มออกขนาดนั้น“กินได้ยัง”“แคปซูลมันกลืนยาก”“รู้ว่าตัวเองกินยายากแต่ไม่ยอมกินข้าวไง ครั้งหน้าอย่าทำอีก”“ที่ไม่ได้กินข้าว เพราะคนของใครล่ะ”หันไปเถียงเขากลับทันควัน“เพราะตัวเธอเอง ไม่ใช่เพราะใคร”“ปกป้องกันดีนะ”เขาไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับมา แค่เดินไปเข้าครัวออกมาพร้อมช้อนอันหนึ่งและแกะยาแคปซูลเทลงไปละลายกับน้ำ“กินแบบนี้ง่ายขึ้นไหม”“…”“ละลายแบบนี้บ่อยมันไม่ค่อยดี ครั้งหน้าก็หัดกินแบบเม็ดให้ได