All Chapters of อุ้มรักคุณหมอจอมบงการ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 ผู้หญิงอย่างเธอ รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดในช่องจอดรถประจำห้องของคอนโดมิเนียมใจกลางเมือง หลังจากมื้ออาหารเย็นที่ผ่านไป ทั้งคู่ก็กลับมาถึงเพนต์เฮาส์ในเวลาเกือบสองทุ่มพรีมเดินเช็ดผมที่ยังหมาดชื้นออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนตัวโคร่ง หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแก้วนมอุ่นๆ วางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟา พร้อมกับกล่องวิตามินบำรุงครรภ์ตัวใหม่ที่พายุเพิ่งแวะซื้อมาให้ส่วนคนเตรียมของ ตอนนี้อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวและมองมาที่เธอ“มากินนมกินยาซะ จะได้รีบไปนอน”พรีมเดินไปนั่งลงอย่างว่าง่าย เธอจัดการกลืนวิตามินและดื่มนมอุ่นจนหมดแก้ว รสชาติหวานนุ่มของนมทำให้อาการมวนท้องที่รบกวนมาทั้งวันทุเลาลงไปมาก“ขอบคุณค่ะ” พรีมวางแก้วลงบนโต๊ะ เตรียมจะลุกกลับเข้าห้องนอน “ฉันไปนอนก่อนนะคะ คุณพายุก็รีบพักผ่อน...”“เดี๋ยว”เสียงทุ้มรั้งไว้ พร้อมกับร่างสูงที่เดินมาทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาข้างๆ เธอ พายุถือไดร์เป่าผมติดมือมาด้วย เขาเสียบปลั๊กแล้วหันมามองหน้าเธอ“ขยับมานี่ ผมยังเปียกอยู่เลย ขืนเข้าไปนอนแอร์เย็นๆ ทั้งแบบนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก ยิ่งกินยาพร่ำเพรื่อไม่ได้ด้วย”“ฉันเป่าเองได้ค่ะ” พรีมรีบยื่นมื

ตอนที่ 23 ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ดีแต่พูดหลังจากถูกตอกหน้าด้วยความจริงและสายตาเอาเรื่องของหมอพายุ กวินก็ถึงกับไปไม่เป็น ชายหนุ่มฮึดฮัดด้วยความเสียหน้า แต่เมื่อประเมินความน่าเกรงขามของคนตรงหน้าแล้ว เขาจึงได้แต่สบถเบาๆ แล้วยอมเดินหนีออกไปแต่โดยดีเมื่อความวุ่นวายจากไป ความเงียบก็เข้ามาแทนที่ พายุหรี่ตามองแผ่นหลังของกวินจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมาหาคนตัวเล็กด้านหลัง เขาสังเกตเห็นว่ามือของเธอยังคงสั่นเล็กน้อย ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปจับมือเธอไว้หลวมๆ“เขาไปแล้ว... เธอโอเคไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” น้ำเสียงดุดันเมื่อครู่อ่อนลงจนกลายเป็นความนุ่มนวล“ไม่ค่ะ... ขอบคุณนะคะคุณพายุ” พรีมสูดลมหายใจลึก พยายามดึงมือกลับเบาๆ เพื่อรักษาระยะห่าง “ฉัน... ขอตัวกลับเข้าวอร์ดก่อนนะคะ”พายุพยักหน้ารับ เขาไม่ได้ปล่อยมือเธอในทันที แต่กลับก้าวเดินเคียงข้างพาเธอเดินกลับออกมาที่เคาน์เตอร์พยาบาลทันทีที่เดินกลับมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ พี่พยาบาลรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ก็ถึงกับทำหน้าเลิ่กลั่ก มองพรีมสลับกับหมอพายุสุดเนี้ยบที่มีสีหน้าเรียบตึงจนไม่มีใครกล้าทัก“เอ่อ... น้องพรีม มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ แล้ว...” พี่พยาบาลถามหยั่งเชิงพายุดันห

ตอนที่ 25 เราต้องคุยเรื่องนี้ให้รู้เรื่องช่วงค่ำของวันเดียวกัน ภายในเพนต์เฮาส์หรูยังคงเงียบสงบ พรีมอาบน้ำเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนตัวเก่งแล้ว แต่วันนี้เธอกลับไม่ได้เดินเข้าห้องนอนไปพักผ่อนเหมือนทุกที หญิงสาวเลือกที่จะมานั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นเพื่อรอเจ้าของห้องกลับมาเกือบสามทุ่ม เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลก็ดังขึ้น พายุในชุดเสื้อเชิ้ตที่ถูกปลดกระดุมบนออกสองเม็ดเดินเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มดูเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่ามีคนกำลังนั่งรออยู่บนโซฟา เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มบางๆพรีมวางหนังสือลงแล้วลุกขึ้นเดินไปหา หญิงสาวยื่นมือออกไปรับกระเป๋าเอกสารและเสื้อสูทที่เขาพาดไว้บนแขนมาถือไว้ให้ ท่าทางที่เป็นธรรมชาติเหมือนคนที่รอคนในครอบครัวกลับบ้าน ทำเอาพายุมองด้วยความแปลกใจ“วันนี้ไม่ได้เวียนหัวเหรอ ทำไมยังไม่นอนอีก” พายุเอ่ยถามพลางเดินตามพรีมที่เอาของไปเก็บให้ที่โต๊ะ“อาการแพ้ท้องดีขึ้นมากแล้วค่ะ... แล้วก็ตั้งใจจะรอคุณพายุด้วย” พรีมหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า นัยน์ตากลมโตสบตาเขานิ่ง“รอฉัน? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า หรือว่าอยา

ตอนที่ 27 ความหวังที่เคยมีการเดินทางลงใต้ในเช้าวันศุกร์เริ่มต้นขึ้น พายุตั้งใจจะทำให้ทุกอย่างถูกต้องและสมเกียรติพรีมที่สุด เขาจึงไม่ได้ลงมาเพียงลำพัง แต่เชิญ ‘คุณภาคิน’ และ ‘คุณนลิน’ ผู้เป็นบิดามารดาลงมาด้วย เพื่อเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายชายในการเจรจาสู่ขออย่างเป็นทางการด้วยฐานะระดับทายาทเครือโรงพยาบาลยักษ์ใหญ่ การเดินทางจึงเต็มไปด้วยความสะดวกสบาย พายุพาทุกคนนั่งเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาสลงสู่สนามบินสุราษฎร์ธานี ทันทีที่ก้าวพ้นประตูผู้โดยสารขาเข้า รถตู้ผู้บริหารสีดำขลับพร้อมคนขับส่วนตัว ซึ่งผู้อำนวยการโรงพยาบาล BGH สาขาภาคใต้จัดเตรียมไว้รองรับ ก็มาจอดเทียบรออยู่แล้วอย่างรู้หน้าที่ตลอดเส้นทางที่รถแล่นเข้าสู่ตัวเมือง พรีมนั่งกำมือตัวเองแน่นจนชื้นเหงื่อ แม้พายุที่นั่งอยู่เคียงข้างจะคอยกุมมือเธอไว้และใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยหลังมือเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ แต่ความตื่นเต้นและกังวลก็ไม่ได้ลดลงเลย เธอไม่รู้ว่าแม่กับยายจะต้อนรับครอบครัวของพายุอย่างไร ยิ่งเขาจัดเต็มพาผู้ใหญ่ระดับนี้มาด้วย พรีมยิ่งกลัวว่าแม่จะอึดอัดรถตู้คันหรูเลี้ยวเข้าซอยคุ้นเคย ก่อนจะจอดเทียบหน้าประตูรั้วบ้านไม้กึ่งปูนสองชั้นที่แสนร่มรื่นท

ตอนที่ 29 จนกว่าจะยอมเปิดประตูให้ฉันเข้าไปความมืดมิดของยามราตรีเข้าปกคลุมเมืองสุราษฎร์ธานี แต่ภายในห้องพักรับรองของโรงแรมหรูใจกลางเมือง บรรยากาศกลับยังคงตึงเครียดและไร้ซึ่งวี่แววของการพักผ่อนพายุยืนหันหลังให้ผู้เป็นบิดามารดา สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง มองออกไปนอกกระจกหน้าต่างด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาอารมณ์ หลังจากพาครอบครัวมาเปิดห้องพักและรอจนแม่ที่ยังคงมีอาการตกใจสงบลงจนหลับไปแล้ว การสนทนาระหว่างลูกชายและหัวหน้าครอบครัวก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง“พ่อไม่ได้สั่งให้แกเลิกกับหนูพรีมนะพายุ...” คุณภาคินเอ่ยทำลายความเงียบ ร่างสูงในวัยกลางคนนั่งเอนหลังพิงโซฟาด้วยความเหนื่อยล้า “เรื่องทั้งหมดมันเป็นกรรมของคนรุ่นพ่อรุ่นแม่ พ่อแยกแยะออกว่าหนูพรีมไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย และพ่อก็รักหลานในท้อง... แต่ที่พ่อให้แกถอยออกมาก่อน เพราะสภาพของมิรันตีในตอนนี้ ไม่มีทางพร้อมจะคุยเรื่องแต่งงานของแกแน่”พายุหันกลับมาเผชิญหน้ากับบิดา “ผมเข้าใจครับคุณพ่อ แต่การที่ผมทิ้งพรีมไว้แบบนั้น... เธอต้องรับมือกับความจริงที่เพิ่งรู้เพียงลำพัง พรีมกำลังท้อง แถมต้องมาเจอกับอดีตที่พ่อแท้ๆ ของตัวเองเคยทำไว้กับครอบครัวผม พรีมจะรู้สึกผิดแ