All Chapters of อุ้มรักคุณหมอจอมบงการ: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1เสียงคีย์การ์ดแตะเข้ากับเครื่องอ่านหน้าประตูดังขึ้นสั้นๆ ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อแข็งของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานครจะถูกผลักเปิดออกอย่างเร่งร้อน ร่างของคนสองคนที่พัวพันกันมาตั้งแต่ก้าวออกจากลิฟต์ส่วนตัวนายแพทย์พายุ จิรโชติ ศัลยแพทย์ระบบประสาทหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปี ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาและดวงตาคมกริบที่มักจะเย็นชาอยู่เสมอ บัดนี้กลับถูกเจือด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นจากแอลกอฮอล์และสัญชาตญาณดิบ เขาดันร่างบางของผู้หญิงแปลกหน้าที่เขาเพิ่ง หิ้ว มาจากวีไอพีโซนของผับหรูให้แนบชิดกับบานประตูที่เพิ่งปิดลง ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างเอาแต่ใจและเรียกร้องพรีม หรือ พริมา หญิงสาวในชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีดำที่สั้นจนแทบจะปิดอะไรไม่มิด เบิกตากว้างเล็กน้อยในความมืด มือเล็กๆ ของเธอสั่นเทาขณะที่ยกขึ้นกำเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมของเขาแน่น หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวเร็วเสียจนแทบจะทะลุออกมานอกอก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงที่ผสมผสานกับกลิ่นวิสกี้ชั้นดีจากลมหายใจของเขาทำให้เธอรู้สึกมึนเมามากยิ่งกว่าค็อกเทลสามแก้วที่เธอดื่มรวดเดียวเพื่อย้อมใจตัวเองเสียอีก‘นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่...’ พรีมถามตัวเองในใจ

ตอนที่ 3เธอพึมพำในใจบอกลาคนที่กำลังหลับใหล นี่คือการตัดสินใจของเธอเอง เธอแค่อยากประชดรักร้าว อยากก้าวข้ามความอ่อนแอ และตอนนี้เธอทำสำเร็จแล้ว จะไม่มีการสานต่อ ไม่มีการตื่นขึ้นมามองหน้ากันด้วยความกระอักกระอ่วน หรือการถามชื่อแลกเบอร์โทรศัพท์ใดๆ ทั้งสิ้นพรีมขบกรามแน่น ข่มความเจ็บปวดที่ช่วงล่าง ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงคิงไซส์อย่างเงียบกริบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอรวบรวมเสื้อผ้าของตัวเองที่ถูกเขาเหวี่ยงทิ้งกระจัดกระจายอยู่บนพื้นพรมขึ้นมาเดรสสายเดี่ยวสีดำตัวสวยบัดนี้ยับยู่ยี่ เธอสวมมันกลับเข้าไปด้วยมือที่สั่นเทา คว้าชุดชั้นในลายลูกไม้ชิ้นเล็กยัดใส่กระเป๋าสะพายอย่างลวกๆ ก่อนจะหยิบรองเท้าส้นสูงของตัวเองมาถือไว้ด้วยมือเปล่า เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังเวลาเดินก่อนจะก้าวออกจากห้องนอน หญิงสาวหันกลับไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยังคงหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มสีเข้มเป็นครั้งสุดท้าย... เธอสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อเก็บซ่อนความทรงจำในค่ำคืนนี้ให้ลึกที่สุดของหัวใจพรีมเดินย่องด้วยเท้าเปล่าออกจากห้องนอนใหญ่ ผ่านห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางและเงียบสงัด จนกระทั่งมาถึงประตูหน้าเพนต์เฮาส์ เธอเอื้อมมือไปปลดล็อกอย่างระมัดระวัง บานป

ตอนที่ 5เช้าวันจันทร์ ณ โรงพยาบาล BGH Medical Center โรงพยาบาลเอกชนระดับซูเปอร์วีไอพีที่หรูหราและมีชื่อเสียงที่สุดในประเทศพรีม ในชุดยูนิฟอร์มพยาบาลสีขาวสะอาดตาที่ถูกรีดจนเรียบกริบ ยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ อยู่หน้าแผนกศัลยกรรมประสาทและสมอง รอยช้ำสีกุหลาบที่เคยเด่นหราเมื่อสัปดาห์ก่อน บัดนี้จางลงจนแทบมองไม่เห็นแล้วด้วยความพยายามประโคมครีมบำรุงและใช้คอนซีลเลอร์ปกปิดอย่างสุดความสามารถ“น้องพรีมใช่ไหมจ๊ะ พี่ชื่อ จอย นะ เป็นหัวหน้าพยาบาลวอร์ดนี้” พยาบาลรุ่นพี่ท่าทางใจดีแต่ดูเจ้าระเบียบเดินเข้ามาทักทาย “พี่ดูประวัติเราแล้ว มีประสบการณ์เป็นพยาบาลวิชาชีพที่โรงพยาบาลใหญ่ทางใต้มาตั้งหลายปี พี่คงไม่ต้องสอนงานพื้นฐานอะไรมาก ถือว่าโชคดีของวอร์ดเราเลยที่ได้คนเก่งๆ มาช่วยงาน”“สวัสดีค่ะพี่จอย ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ พรีมยังต้องเรียนรู้ระบบของที่นี่อีกเยอะเลยค่ะ” พรีมยกมือไหว้พร้อมส่งยิ้มหวานอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน แม้จะมีประสบการณ์การทำงานมาพอสมควร แต่การย้ายมาโรงพยาบาลเอกชนระดับท็อปแบบนี้ก็ทำเอาเธอแอบประหม่าอยู่ไม่น้อย“ไม่ต้องเกร็งไปหรอกจ้ะ เดี๋ยวพี่จะพาทัวร์วอร์ด แนะนำโซนวีไอพี แล้วก

ตอนที่ 7เวลาแปดชั่วโมงของการเข้าเวรวันแรกผ่านไปอย่างเชื่องช้า สำหรับพยาบาลคนอื่น การหมดเวลาเวรอาจหมายถึงการได้กลับไปพักผ่อน แต่สำหรับ พรีม มันคือการนับถอยหลังสู่ลานประหารชัดๆ“กลับก่อนนะพรีม พรุ่งนี้เจอกันจ้า” เสียงเพื่อนร่วมงานเอ่ยลาขณะเดินออกจากห้องเปลี่ยนชุด“จ้ะ เดินทางปลอดภัยนะ” พรีมฝืนยิ้มตอบ พลางเก็บของใส่กระเป๋าร่างบางในชุดไปรเวทเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดายืนด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าวอร์ด ใจหนึ่งก็อยากจะวิ่งหนีกลับคอนโดให้รู้แล้วรู้รอด แต่คำขู่ที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดของนายแพทย์หนุ่มยังคงดังก้องอยู่ในหัว‘ถ้าฉันจัดการเคสเสร็จแล้วลงมาไม่เจอเธอ คงรู้ใช่ไหมว่าฉันมีสิทธิ์ทำอะไรกับตำแหน่งพยาบาลของเธอได้บ้าง’เธอเพิ่งได้งานนี้ เธอไม่อยากตกงานตั้งแต่ยังไม่พ้นโปร!“นึกว่าจะแอบหนีกลับไปแล้วซะอีก”เสียงทุ้มเรียบที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาพรีมสะดุ้ง หญิงสาวหันขวับไปมองก็พบกับร่างสูงของพายุ เขาสะพายกระเป๋าเป้ใบเดียว เสื้อกาวน์ถูกถอดออกไปแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีเข้มปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกรำไร ท่าทางดูสบายๆ แต่กลับแผ่รังสีคุกคามจนพรีมต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว“คะ...

ตอนที่ 9หลังจากต้องเผชิญกับสัปดาห์นรกที่ถูกนายแพทย์พายุเรียกใช้งานอย่างหนักหน่วงจนแทบไม่ได้พักหายใจ พอถึงวันหยุดเสาร์อาทิตย์แทนที่พรีมจะนอนสลบอยู่ที่คอนโด เธอกลับเลือกที่จะหลบหลีกความวุ่นวายมาช่วยงานที่ มูลนิธิจิรโชติเพื่อผู้ป่วยยากไร้ ซึ่งตั้งอยู่อีกตึกหนึ่งของโรงพยาบาลที่นี่สงบ ไม่มีหมอพายุคนนั้นคอยกวนประสาท!“เป็นไงบ้างพรีม งานที่วอร์ดศัลย์ฯ ประสาทสัปดาห์แรก หนักจนอยากจะหนีกลับไปอยู่ใต้เลยหรือเปล่า”เสียงหวานละมุนดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดสูทผู้บริหารที่เดินเข้ามาหา แพทย์หญิงไอรดา จิรโชติ หรือ คุณไอริน ผู้บริหารคนสวยของโรงพยาบาล BGH และพ่วงตำแหน่งประธานมูลนิธิแห่งนี้ เอ่ยทักทายเพื่อนด้วยรอยยิ้ม“ยังไหวอยู่ค่ะคุณผู้บริหาร” พรีมยิ้มกว้าง ตอบกลับอย่างอารมณ์ดี “แต่แอบโหดกว่าที่คิดไว้นิดหน่อย”“ไอรินเป็นห่วงพรีมจริงๆ อุตส่าห์ชักชวนให้หนีความอึดอัดจากที่บ้านมาทำงานที่นี่แท้ๆ หวังจะให้ได้ใช้ชีวิตอิสระสบายๆ ดันถูกส่งไปลงสมรภูมิซะงั้น” ไอรินหัวเราะเบาๆทั้งคู่รู้จักและสนิทสนมกันพอสมควรตั้งแต่สมัยไปออกค่ายแพทย์อาสาบนดอย ด้วยความที่อายุสามสิบสามปีเท่ากัน และมีอุดมการณ์อยากช่วยเหลือคนเหมื