ตอนที่ 1

เสียงคีย์การ์ดแตะเข้ากับเครื่องอ่านหน้าประตูดังขึ้นสั้นๆ ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อแข็งของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานครจะถูกผลักเปิดออกอย่างเร่งร้อน ร่างของคนสองคนที่พัวพันกันมาตั้งแต่ก้าวออกจากลิฟต์ส่วนตัว

นายแพทย์พายุ จิรโชติ ศัลยแพทย์ระบบประสาทหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปี ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาและดวงตาคมกริบที่มักจะเย็นชาอยู่เสมอ บัดนี้กลับถูกเจือด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นจากแอลกอฮอล์และสัญชาตญาณดิบ เขาดันร่างบางของผู้หญิงแปลกหน้าที่เขาเพิ่ง หิ้ว มาจากวีไอพีโซนของผับหรูให้แนบชิดกับบานประตูที่เพิ่งปิดลง ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างเอาแต่ใจและเรียกร้อง

พรีม หรือ พริมา หญิงสาวในชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีดำที่สั้นจนแทบจะปิดอะไรไม่มิด เบิกตากว้างเล็กน้อยในความมืด มือเล็กๆ ของเธอสั่นเทาขณะที่ยกขึ้นกำเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมของเขาแน่น หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวเร็วเสียจนแทบจะทะลุออกมานอกอก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงที่ผสมผสานกับกลิ่นวิสกี้ชั้นดีจากลมหายใจของเขาทำให้เธอรู้สึกมึนเมามากยิ่งกว่าค็อกเทลสามแก้วที่เธอดื่มรวดเดียวเพื่อย้อมใจตัวเองเสียอีก

‘นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่...’ พรีมถามตัวเองในใจ ซากความมีสติอันน้อยนิดพยายามร้องเตือน แต่ร่างกายของเธอกลับไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะขัดขืน

วันนี้คือวันที่เธอตัดสินใจจะทิ้งความเป็น เด็กดี ที่แสนจืดชืด หลังจากถูกแฟนหนุ่มที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนหักหลังไปนอนกับเพื่อนสนิทของเธอ ความเสียใจและความโกรธแค้นทำให้เธอตัดสินใจแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด ก้าวเข้าไปในสถานบันเทิงหรู และเลือกผู้ชายที่ดูอันตรายและดึงดูดสายตาที่สุดในร้าน เพื่อประชดชีวิตและโยนความบริสุทธิ์ที่เคยหวงแหนทิ้งไปให้พ้นๆ

และผู้ชายคนนั้นก็คือเขา... ผู้ชายที่แค่ปรายตามองก็ทำให้เธอใจสะท้าน

พายุผละริมฝีปากออกช้าๆ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกันในความเงียบของห้องนั่งเล่นกว้างขวาง ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำและดวงตากลมโตที่ฉ่ำปรือด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขาแสยะยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย

“อ๊ะ!” พรีมหลุดเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ สองแขนเรียวรีบตวัดกอดลำคอแกร่งของเขาไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ

พายุไม่พูดอะไร เขาพาเธอเดินผ่านห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างหรูหราตรงไปยังห้องนอนใหญ่ที่อยู่ด้านในสุด เขาโยนร่างของเธอลงบนเตียงคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเทาเข้มเนื้อนุ่มลื่นอย่างไม่เบามือนัก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะตามลงมาทาบทับ กักขังเธอไว้ใต้ร่างของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

แอร์เย็นเฉียบภายในห้องปะทะเข้ากับผิวเนื้อที่ร้อนผ่าว พรีมตัวสั่นสะท้าน เธอหลับตาเมื่อฝ่ามือร้อนจัดของพายุเริ่มลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธอ เขาจัดการกับปราการชิ้นน้อยชิ้นแล้วชิ้นเล่าอย่างชำนาญและรวดเร็ว ราวกับคุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี ผิดกับเธอที่ทำได้เพียงนอนตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้เขารุกล้ำตามอำเภอใจ

“สั่นทำไม... หนาวเหรอ” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ก่อนที่เขาจะขบเม้มติ่งหูของเธอเบาๆ ทำเอาขนอ่อนในกายสาวลุกซัน

พรีมเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ส่ายหน้าไปมาทั้งที่ยังหลับตา ภาพจินตนาการความกล้าหาญที่เธอสร้างไว้ในหัวตอนอยู่ในผับปลิวหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวและความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ สองมือเล็กๆ ของเธอกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอยอมรับว่าสัมผัสของเขามันทำให้เธอรู้สึกซาบซ่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่มันก็เต็มไปด้วยความน่ากลัวสำหรับคนที่ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนเลยในชีวิต

พายุลอบมองปฏิกิริยาของหญิงสาวใต้ร่างด้วยความรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ปกติผู้หญิงที่ยอมกลับมากับเขา มักจะเร่าร้อนและตอบสนองอย่างรู้ใจ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับนอนหลับตาปี๋ ตัวสั่นเป็นลูกนก และเกร็งไปทุกสัดส่วน ท่าทีเงอะงะของเธอมันดูเป็นธรรมชาติเกินกว่าจะเสแสร้ง

แต่ความปรารถนาที่อัดแน่นอยู่ภายในกายหนุ่มทำให้เขาปัดความสงสัยนั้นทิ้งไป เขาคิดเพียงว่าเธออาจจะกำลังเล่นบทใสซื่อเพื่อเพิ่มอรรถรส

เมื่อถึงจังหวะสำคัญ พายุแทรกกายเข้าหาความอ่อนนุ่มที่เขาพร้อมจะครอบครอง เขากดจูบลงบนริมฝีปากบางอีกครั้งเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนจะขยับตัวเพื่อสอดประสานและรวมเป็นหนึ่งเดียว

ทว่า... ในวินาทีที่ความแข็งแกร่งของเขากำลังจะรุกล้ำผ่านปราการด่านสุดท้าย

“โอ๊ย!!”

พรีมกรีดร้องออกมาสุดเสียง ดวงตากลมโตเบิกโพลงพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงมาทางหางตา ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาจากจุดกึ่งกลางกายราวกับร่างกายกำลังจะฉีกขาด สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานทันที ร่างบางเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง สองมือเล็กที่เคยกอดรัดเขาไว้เปลี่ยนเป็นผลักดันแผงอกแกร่งของเขาออกสุดแรงเกิด สะโพกมนพยายามถดหนีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

“ฮึก... เจ็บ... ฉันเจ็บ! เอาออกไปนะ!” เธอร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อาย น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มเนียน ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน เธอหอบหายใจแรง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกลับเข้ามาในสมองอย่างจัง เธอไม่น่าทำแบบนี้เลย เธอไม่พร้อม เธอรับความเจ็บปวดและสัมผัสที่จาบจ้วงนี้ไม่ไหว

พายุชะงักกึกไปในทันที!

ราวกับมีใครเอาน้ำแข็งเย็นจัดมาราดรดลงบนศีรษะของเขา ความรู้สึกถึงแรงต้านทานที่คับแคบอย่างถึงที่สุด และเยื่อบางๆ ที่เขาเพิ่งจะล่วงล้ำเข้าไปเพียงเสี้ยวเดียว ทำให้ศัลยแพทย์สมองระดับอัจฉริยะประมวลผลได้อย่างรวดเร็ว

ผู้หญิงคนนี้... ยังบริสุทธิ์!