Alle Kapitel von ท่านโหวเมื่อไหร่จะเขียนใบหย่า: Kapitel 1 – Kapitel 10

เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายประณีตดังเข้ามาในโสตประสาท ความรู้สึกแรกที่ หลินหว่านเอ๋อร์ วิญญาณจากโลกอนาคต สัมผัสได้คือความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง นางพยายามจะขยับตัว แต่กลับรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งวางทับอยู่บนอก ความอัดอั้นตันใจที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้พุ่งพล่านอยู่ในหัวใจจนรู้สึกจุกแน่นนี่ไม่ใช่ความรู้สึกของนาง แต่มันคือความโศกเศร้าที่ค้างคาอยู่ในความทรงจำของร่างนี้หลินหว่านเอ๋อร์ค่อยๆลืมตาขึ้นและมองไปโดยรอบอย่างพิจารณา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของนางก็คือม่านเตียงปักลายดอกโบตั๋นสีซีดจาง กลิ่นอายของธูปหอมจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เมื่อนางมองไปยังภาพสะท้อนของตนเองในคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ก็พบว่านางกำลังอยู่ในชุดโบราณ ซ้ำร้ายใบหน้าของสตรีในคันฉ่องก็เหมือนนางราวกับฝาแฝด ไม่ทันที่นางจะได้ตั้งตัว ภาพเหตุการณ์ในอดีตของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำหลากเจ้าของร่างเดิมมีนามว่าหลินหว่านเอ๋อร์เหมือนกันกับนาง หลินหว่านเอ๋อร์เป็นบุตรสาวของราชครูหลิน นางเกิดจากท้องของภรรยาเอก แต่หลังจากมารดาตายจากไปบิดาก็เลี้ยงดูนางมาอย่างตามใจ จนนางกลายเป็นคนนิสัยเสีย เจ้าอารมณ

เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในจวนโหวดูสดใสผิดปกติ ในสายตาของเหล่าอนุที่เพิ่งเข้ามาใหม่ จวนแห่งนี้ไม่ได้ดูน่าเกรงขามหรือน่าหวาดกลัวอย่างที่ข่าวเล่าลือกัน แต่มันกลับดูเหมือนจวนแห่งความสำราญที่มีฮูหยินเอกผู้แสนใจดีเป็นคนสร้างขึ้นหลินหว่านเอ๋อร์นั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักในเรือนใหญ่ รอบกายมีเหล่าอนุสามสี่คนนั่งล้อมวงกันอย่างเป็นกันเอง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นชาดอกไม้ชั้นเลิศและเสียงหัวเราะคิกคักที่นานๆ ครั้งจะเกิดขึ้นภายในจวนโหวอันเงียบเหงา หลังจากที่ทำการคารวะน้ำชายามเช้าแล้ว หลินหว่านเอ๋อร์ก็ชวนเหล่าอนุมานั่งจิบชากินของว่างกันอย่างครื้นเครง คราแรกเหล่าอนุต่างพากันหวาดกลัวนาง เพราะเกรงว่าจะถูกนางลากไปตบตี แต่วันนี้กลับต่างออกไป ฮูหยินใหญ่ที่แต่ก่อนเอาแต่วางท่าทีสูงส่งกลับไม่ถือตน ซ้ำยังแบ่งของสวยๆงามๆให้พวกนางอย่างใจกว้างอีกด้วย“ท่านพี่หว่านเอ๋อร์ สิ่งนี้คืออะไรหรือเจ้าคะ?”ซูเม่ย อนุคนใหม่ล่าสุดเอ่ยถามพลางหยิบกำไลหยกสีเขียวมรกตใสกระจ่างขึ้นมาส่องดูด้วยความตื่นเต้น นางไม่เคยเห็นของล้ำค่าเช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิต แรกเริ่มนางคิดจะหาเรื่องยั่วโทสะหลินหว่านเอ๋อร์ แต่เมื่อเห็นว่าหลินหว่านเอ๋อร์ใจดีม

ยามเช้าของวันต่อมาหลังจากที่ลู่เหวินอวี้ตื่นนอนแล้วเขาก็ตรงไปยังวังหลวงเพื่อร่วมประชุมยามเช้าเป็นปกติ ก่อนออกจากจวนเขาได้ยินเหล่าบ่าวไพร่พูดคุยกันว่าเมื่อคืนหลินหว่านเอ๋อร์กับเหล่าอนุดื่มสุราด้วยกันจนดึกดื่น ยามนี้ยังไม่ตื่นขึ้นมาแม้แต่คนเดียว ชายหนุ่มกำมือแน่นรู้สึกเหมือนว่านานวันเข้าจวนโหวแห่งนี้ของเขากำลังจะกลายเป็นเหลาสุราชั้นดีเข้าให้แล้วรอเขากลับมาจากงานราชการก่อนเถอะ เขาจะสั่งสอนหลินหว่านเอ๋อร์ให้หลาบจำเลยคอยดูชายหนุ่มเดินปั้นปึ่งจากไปด้วยความไม่พอใจ ด้านหลินหว่านเอ๋อร์นั้นเพราะเมื่อคืนนี้ดื่มหนักไปเล็กน้อย เมื่อได้สติตื่นขึ้นมาก็พบว่ายามนี้สายมากแล้ว อีกทั้งนางยังปวดหัวมากอีกด้วย จึงสั่งให้อาอินรีบไปต้มน้ำแกงร้อนๆมาให้ตนดื่มแล้วสั่งให้เหล่าสาวใช้นำน้ำแกงไปมอบให้อนุทั้งสองคนอีกด้วยเมื่อได้ดื่มน้ำแกงอันแสนอบอุ่น ความรู้สึกปวดหนึบที่ศีรษะก็พลันเบาบางลงไปอย่างมาก หญิงสาวบิดกายไปมา ก่อนจะลงไปนั่งแช่ในน้ำอุ่นเพื่อชำระร่างกายโดยมีอาอินคอยปรนนิบัติ หลินหว่านเอ๋อร์วางแขนขาวเนียนทั้งสองข้างลงบนขอบอ่าง พลางแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย นานมากแล้วที่นางไม่ได้สัมผัสกับความสุขสบายเช่นนี้ ชีวิตในย

เมื่อเจรจาทำข้อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว หลินหว่านเอ๋อร์ก็เดินกลับมาที่เรือนพักของตนอย่างสบายใจ นางวาดหวังเอาไว้ว่าลู่เหวินอวี้คงจะตัดสินใจได้ในเร็ววัน นางเองไม่ใช่คนเรื่องมากถ้าหากเขาทำตามข้อตกลง นางก็พร้อมจะจากไปทุกเมื่อ ไม่คิดจะอ้อนวอนร้องขอความเห็นใจจากเขาอยู่แล้ว เมื่อกลับมาถึงเรือนใหญ่นางก็พบว่าเยี่ยจื่อและซูเม่ยกำลังนั่งรอนางอยู่ด้วยท่าทีกระวนกระวายใจ เมื่อเห็นว่านางกลับมาอย่างปลอดภัยอนุทั้งสองก็รู้สึกราวกับว่าก้อนหินที่อยู่ในใจได้วางลงแล้ว ด้านลู่เหวินอวี้นั้นก็มีท่าทีครุ่นคิดอย่างหนัก ก่อนหน้านี้เขาพยายามแทบตายเพื่อจะหย่ากับนาง ถึงขนาดพาสตรีอื่นเข้าจวนมาเป็นอนุเพื่อทำร้ายจิตใจนาง แต่ยามนี้นางกลับไม่สนใจเขาอีกทั้งยังยื่นข้อเสนอในการหย่ากับเขาด้วยตนเอง มันทำให้เขาคาดเดาไม่ออกว่านางคิดจะทำสิ่งใดกันแน่แต่เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้วมิใช่หรือ หลินฮองเฮาจะได้ไม่มีข้ออ้างในการหาผลประโยชน์จากเขาอีกเมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาไม่น้อยเลยหลายวันต่อมา จวนตระกูลหลินก็ส่งคนมาแจ้งหลินหว่านเอ๋อร์ว่าราชครูหลินล้มป่วยลง และอยากจะพบนางสักครั้ง หลินหว่านเอ๋อร์เมื่อได้ทราบเรื่องจึงรีบ

แสงแดดอ่อนยามบ่ายทอดผ่านยอดไม้ในสวนดอกไม้หลังจวนโหว กลิ่นหอมของดอกพุดซ้อนที่บานสะพรั่งส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วบริเวณ เหล่าสาวใช้เดินขวักไขว่กันไปมาเพื่อทำงานของตนที่ได้รับมอบหมายลู่เหวินอวี้นั่งอยู่บนเตียงนอน สายตาคมกริบของเขาทอดมองไปยังร่างบางของหลินหว่านเอ๋อร์ที่กำลังนั่งอยู่หน้าคันฉ่อง ยามนี้นางไม่ได้แต่งแต้มเครื่องประทินโฉมจนหนาจัด ทำเพียงแค่รวบผมหลวมๆ และสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ แต่กลับดูงดงามและเปล่งประกายอย่างบอกไม่ถูกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ทำให้ลู่เหวินอวี้รู้สึกว้าวุ่นและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก หลังจากค่ำคืนที่แสนดุเดือดและเร่าร้อนเมื่อคืนผ่านพ้นไป กลับกลายเป็นว่าเขาเองนั่นแหละที่รู้สึกว่าจิตใจของตนเริ่มไม่มั่นคง ต่างจากหลินหว่านเอ๋อร์ที่ดูเหมือนจะไม่สนใจต่อเหตุการณ์ที่ผ่านมา ท่าทีเฉยเมยของนางทำให้เขาต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่า‘นางไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ?’หลังจากตื่นนอน นางยังคงทำตัวเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อีกทั้งยังปรนนิบัติเขาสวมเสื้อผ้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ถามไถ่ด้วยน้ำเสียงใสซื่อว่า“ท่านโหวนอนหลับสบายไหมเจ้าคะ?”ท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อนของนางทำให้ลู่เหวินอวี้บั