ตอนที่ 2 อนุคนใหม่

แสงแดดยามสายทอประกายลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบของจวนโหว บรรยากาศภายในจวนวันนี้ดูจะคึกคักเป็นพิเศษ เพราะข่าวการรับอนุคนใหม่เข้าจวนของท่านโหวลู่เหวินอวี้ได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งจวนแล้ว เหล่าข้ารับใช้ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเห็นทีวันนี้ที่จวนคงเกิดระเบิดลูกใหญ่ถล่มอย่างแน่นอน ฮูหยินใหญ่จะต้องอาละวาดอย่างหนัก อนุผู้นี้อาจจะถูกตบตีอย่างน่าเวทนา

 เหล่าข้ารับใช้ต่างพูดกันไปต่างๆนาๆ แต่ในเรือนใหญ่ที่พักของฮูหยินเอก กลับมีเพียงความเงียบสงบและกลิ่นกำยานดอกหอมหมื่นลี้ที่ถูกจุดเอาไว้ภายในห้อง

หลินหว่านเอ๋อร์ในชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนกำลังนั่งจิบชาอยู่ที่โต๊ะไม้แกะสลักอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่ค่อยสนใจการมาถึงของอนุคนใหม่ผู้นี้เท่าใดนัก อาอิน สาวใช้คนสนิทที่คอยรับใช้อยู่ข้างกายนางมานาน เมื่อเห็นว่าเจ้านายของตนไม่อนาทรร้อนใจเลยแม้แต่น้อยก็เริ่มอยู่ไม่เป็นสุข

“ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวไม่เข้าใจจริงๆ ท่านโหวใจร้ายกับท่านถึงเพียงนี้ เหตุใดท่านถึงยังทนอยู่ และยังต้องมาจัดงานต้อนรับอนุคนใหม่ให้เขาเช่นนี้ด้วย? คนอื่นเห็นเข้าก็มีแต่จะหัวเราะเยาะท่านว่าอ่อนแอ”

หลินหว่านเอ๋อร์วางถ้วยชาลงก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง นางชี้มือไปยังของขวัญพบหน้าที่ตนเองเตรียมเอาไว้แล้วจึงเอ่ย

“อาอิน เจ้าดูสิ ของพวกนี้ล้วนแต่เป็นของชั้นดีทั้งนั้น ผ้าแพรเนื้อดี เครื่องประดับทองคำและขนมถั่วกวนสูตรพิเศษจากร้านดัง ของเหล่านี้เป็นเงินของลู่เหวินอวี้ทั้งหมด ไม่ใช่เงินข้าเสียหน่อยแล้วข้าจะร้อนใจไปทำไมกัน อีกอย่างข้าไม่อยากสนใจเขาแล้ว เขาอยากจะรับอนุกี่คนก็แล้วแต่เขาเถอะ”

“ฮูหยิน! เหตุใดหลังจากท่านหายป่วยจึงไม่สนใจท่านโหวแล้วเล่า หากเขาไม่ไยดีท่านจริงๆ แล้วท่านจะทำเช่นไร ยามนี้ราชครูหลินบิดาท่านก็สุขภาพไม่ค่อยดีแล้ว ต่อไปท่านจะพึ่งพิงผู้ใดได้อีก”

“ข้าพึ่งพิงตนเองก็ได้นี่นา เหตุใดต้องรอพึ่งพาคนสารเลวแบบนั้นด้วยเล่า อาอินเจ้าลองคิดดูนะ ถ้าพวกนางมาอยู่ที่นี่แล้วอยู่อย่างสงบ เสงี่ยมอยู่กันแบบสงบสุข ชีวิตในจวนโหวนี้ก็จะเป็นสวรรค์ของข้าแล้ว อีกทั้งข้าจะได้มีเวลานั่งกินนอนกินอย่างสบายใจ ยิ่งข้าไม่โวยวายเท่าใดก็ส่งผลดีต่อข้าเท่านั้น ข้าไม่ได้ทำผิดข้อห้ามของการเป็นภรรยา มีแต่ลู่เหวินอวี้ที่ทำผิดจรรยาบรรณความเป็นสามี หากเขาอยากหย่าก็ต้องจ่ายเงินก้อนโตให้กับข้า เป็นอย่างไร กลยุทธ์เงียบไว้ก่อนค่อยปล้นทีหลังของข้ายอดเยี่ยมหรือไม่เล่า?”

อาอินถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออกไปชั่วขณะ ทำได้เพียงยกมือขึ้นเกาศีรษะตนเองอย่างคิดไม่ตก แต่ก่อนฮูหยินรักท่านโหวปานจะกลืนกิน แต่ยามนี้กลับวางแผนการจ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อเขานี่มันเรื่องอะไรกัน

ไม่นานนักก็มีสาวใช้ผู้หนึ่งเข้ามาแจ้งว่าลู่เหวินอวี้ได้พาซูเม่ยเข้าจวนมาแล้ว หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหยิบขนมกั่วกวนมาซ่อนไว้ในแขนเสื้อสองสามชิ้นและเดินไปต้อนรับพวกเขาสองคนทันที เมื่อมาถึงนางก็เห็นลู่เหวินอวี้กำลังจูงมือหญิงสาวรูปร่างอรชรนางหนึ่งเดินเข้ามาในจวน ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นเต็มไปด้วยความเขินอายและหยิ่งผยองในทีเมื่อเห็นว่าตนคือคนโปรดของท่านโหว

ลู่เหวินอวี้เหลือบมองหลินหว่านเอ๋อร์ที่ยืนรอต้อนรับอยู่ในโถงกลางเรือนปราดหนึ่ง สายตาของเขาเย็นเยียบ เขาคาดหวังว่าจะเห็นรอยน้ำตา หรืออย่างมากที่สุดก็ความโกรธเคืองที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยของนาง จากนั้นนางก็จะอาละวาดและเป็นฝ่ายขอหย่าขาดจากเขา

 แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับเป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาจากสตรีนางนี้

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่จวนโหวนะอนุซู”

 หลินหว่านเอ๋อร์ก้าวเข้าไปหาซูเม่ยด้วยท่าทางกระตือรือร้น นางคว้ามือของอนุคนใหม่มาจับไว้อย่างเป็นกันเอง ทำเอาลู่เหวินอวี้ถึงกับย่นหว่างคิ้ว แม้แต่ซูเม่ยเองก็ยังแปลกใจไม่ต่างกัน

นางเป็นสตรีจากหอนางโลมเลื่องชื่อ นับว่าเป็นวาสนาที่ได้ถูกพาเข้าจวนโหว ขอเพียงลู่เหวินอวี้โปรดปรานนาง นางย่อมมีชีวิตอย่างสุขสบาย ได้ยินว่าเขาไม่ค่อยชอบภรรยาเอกสักเท่าใดนัก นี่ก็ยิ่งเป็นหนทางที่ดีสำหรับนาง

หลินหว่านเอ๋อร์มีหรือจะมองไม่เห็นสายตาคิดไม่ซื่อของซูเม่ย แต่นางคร้านจะใส่ใจ

 “เจ้าชื่อซูเม่ยใช่หรือไม่? ช่างงดงามราวกับบุปผาจริงๆ จวนของเราเงียบเหงาราวกับป่าช้ามานาน ได้เจ้ามาช่วยสร้างสีสันแบบนี้ ข้าดีใจเหลือเกิน!”

ซูเม่ยถึงกับอึ้งงันไปชั่วขณะ นางเตรียมคำพูดโต้ตอบเอาไว้มากมาย หากฮูหยินใหญ่เอ่ยวาจาเหน็บแนมนาง นางก็จะตอบโต้กลับไปอย่างเผ็ดร้อนเพราะอย่างไรลู่เหวินอวี้ก็เข้าข้างนางอยู่แล้ว

 แต่เมื่อเจอกับท่าทีที่เป็นมิตรจนน่าประหลาดใจของฮูหยินเอก นางก็ถึงกับพูดไม่ออก

“ฮูหยิน ท่าน?”

“ไม่ต้องเกรงใจนะ เจ้ามานั่งพักก่อนเถอะ กินของว่างรองท้องแล้วก็ไปเข้าหอกับท่านโหวต่อเลย ข้าสั่งให้คนโรยถั่วมงคลเอาไว้บนเตียงของเจ้าแล้ว หากเจ้าเหนื่อยจนหิวก็แกะถั่วกินได้เลย ป้อนท่านโหวด้วยเขาชอบถั่วมาก”

ลู่เหวินอวี้ “…..”

ชายหนุ่มถึงกับลอบสบถในใจว่าบัดซบเขาชอบถั่วตั้งแต่เมื่อไหร่กัน นี่นางป่วยจนน้ำเข้าสมองไปแล้วอย่างนั้นหรือ

หลินหว่านเอ๋อร์แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตาของคนเหล่านั้น นางกวักมือเรียกสาวใช้น้อยนางหนึ่งให้เข้ามาหาพลางออกคำสั่ง

“พวกเจ้าไปยกขนมถั่วกวนกับน้ำชาดอกไม้มาเร็วเข้า แล้วที่พักที่เตรียมไว้ที่เรือนตะวันออกน่ะเสร็จหรือยัง ห้องนั้นลมพัดเย็นสบายตลอดวัน ข้ากำชับคนให้ทำความสะอาดและเปลี่ยนเครื่องนอนใหม่หมดแล้ว รับรองว่าสะอาดสะอ้านหมดจดอย่างแน่นอน”

ลู่เหวินอวี้มองดูภาพตรงหน้าด้วยความหงุดหงิดในใจ นี่นางกำลังเล่นละครให้ผู้ใดดูกัน หรือว่ากำลังวางแผนจะกำจัดอนุคนนี้ด้วยวิธีที่แยบยลกว่าเดิม?

“หว่านเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องทำดีเอาหน้าถึงเพียงนี้ก็ได้”

เขากล่าวกับนางด้วยน้ำเสียงเย็นชาห่างเหิน หลินหว่านเอ๋อร์หันไปสบตากับเขาปราดหนึ่งพลางหัวเราะร่า

“โถ ท่านโหวเจ้าคะ ข้าไม่ได้ทำดีเอาหน้าเสียหน่อย ข้าแค่ทำหน้าที่ฮูหยินที่ดีต่างหาก ในเมื่อท่านพาอนุคนใหม่มาอยู่ด้วย ข้าย่อมต้องให้เกียรติคนของท่าน อีกอย่างข้าเองก็เหงา อยากมีเพื่อนไว้คุยเล่น หรือชวนกินขนมบ้าง ท่านโหวควรจะดีใจนะเจ้าคะที่เหล่าภรรยารักกันเช่นนี้”

พูดจบนางก็หันกลับไปหาซูเม่ย พร้อมกระซิบเบาๆ

“เจ้าไม่ต้องกลัวหรอกนะ ท่านโหวอาจจะดูดุไปบ้างแต่ความจริงแล้วเอาใจสตรีเก่งมาก เรื่องบนเตียงก็เยี่ยมยอดเลยล่ะ”

ซูเม่ยได้ฟังก็หน้าแดงซ่าน นางไม่คิดว่าฮูหยินใหญ่จะกล้าพูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้านาง ด้านลู่เหวินอวี้ก็รู้สึกว่าเรื่องราวมันชักจะประหลาดขึ้นไปทุกที จึงเอ่ยปรามหลินหว่านเอ๋อร์เสียงแข็ง

“เหลวไหล เจ้ากล่าววาจาโสมมเช่นนี้ให้นางฟังได้อย่างไรกัน!”

บรรยากาศในโถงกลางเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที เหล่าบ่าวไพร่ต่างเงียบกริบ อยู่ๆ หลินหว่านเอ๋อร์ก็ยกมือขึ้นทาบอกพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

“ตายจริง ขออภัยด้วยเจ้าค่ะท่านโหว ข้าตื่นเต้นที่ได้เจอน้องซูเม่ย จึงอยากจะแบ่งปันประสบการณ์ให้กับนางเสียหน่อย ไม่คิดว่าจะทำให้ท่านโหวไม่พอใจ ท่านโหว อย่างไรพวกเราสามคนก็เป็นผัวเมียกัน ในเมื่อเป็นผัวเมียคุยเรื่องอย่างว่าผิดตรงไหนเล่า อุ๊ยตาย หรือว่าท่านโหวไปนอนกับสตรีคนอื่นจนตรงนั้นอ่อนปวกเปียกใช้การไม่ได้จึงโมโหข้าเช่นนี้!”

ลู่เหวินอวี้สีหน้าดำคล้ำราวกับก้นหม้อไหม้ สามคนผัวเมียกับผีน่ะสิ เขาเคยนอนกับนางเสียที่ไหนช่างจะพูดออกมาได้!

“ในเมื่อจัดการเรียบร้อยแล้ว ข้าจะพาซูเม่ยเข้าห้องหอเดี๋ยวนี้”

เขากล่าวตัดบทด้วยความขุ่นมัว ก่อนจะคว้าจับมือของซูเม่ยมากุมเอาไว้และสะบัดชายเสื้อเดินจากไปทันที

หลินหว่านเอ๋อร์มองตามหลังเขาไปพลางครุ่นคิดอยู่ในใจ สงสัยเขาคงอยากได้เมียใหม่จนตัวสั่นแล้วกระมัง จึงรีบร้อนปานนี้

นางเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง ก่อนจะเหลือบไปเห็นผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งวางเอาไว้บนโต๊ะ นี่ไม่ใช่ผ้าเช็ดหน้าของนางแต่เป็นของอนุผู้นั้นต่างหาก ไวกว่าความคิดนางรีบคว้าหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นขึ้นมา ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องหอของพวกเขาตั้งใจจะนำผ้าเช็ดหน้าไปคืน อาอินแอบเตือนว่าจะไปมองดูภาพน่าปวดใจทำไมกัน แต่นางกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

ด้านลู่เหวินอวี้นั้นเมื่อพาซูเม่ยเข้ามาในห้องหอแล้วเขาก็ไม่ได้ทำอะไรนางเลยแม้แต่น้อย ซูเม่ยพยายามยั่วยวนเท่าใดก็ไม่เป็นผล นอกจากชายหนุ่มจะไม่ยอมหลับนอนกับนางแล้ว เขายังถลกกางเกงลงและนั่งสาวชักลำแท่งของตนอยู่บนเตียงโดยไม่สนใจนางอีกด้วย

“ท่านโหว”

“ครางดังๆสิ”

“อะไรนะเจ้าคะ?”

“ข้าสั่งให้เจ้าครางดังๆ หูหนวกหรือไรกัน อย่าลืมข้อตกลงที่เคยรับปากเอาไว้ ข้าให้เจ้ามาช่วยข้ายั่วโทสะสตรีบัดซบนั่นจนนางทนไม่ไหว เรื่องอื่นอย่าได้เพ้อฝัน”

ซูเม่ยน้ำตาคลอ นางพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะส่งเสียงครางออกมาอย่างจำใจ

“อ๊า อื้อ อิๆ อิๆ”

“ซี๊ด!”

หลินหว่านเอ๋อร์เดินมาถึงหน้าห้องพอดี นางถึงกับหยุดชะงักฝีเท้า เมื่อได้ยินเสียงร้องครางดังมาจากในห้องหอ

“โอ้ว”

“ซี๊ด!”

หญิงสาวถึงกับซูดปากพลางพึมพำในใจว่าที่แท้คนโบราณก็ครางแบบนี้เองหรอกหรือ น่าสนใจดีจัง

หญิงสาวขยับเข้าไปเงี่ยหูฟังใกล้ๆ เหล่าบ่าวไพร่ไม่กล้าอ้าปากปรามเพราะเกรงตำแหน่งฮูหยินใหญ่ของนาง แต่เพราะไม่ทันระวังตัวนางจึงเซไปที่ประตูห้องก่อนจะถลาเข้าไปด้านในห้องอย่างรวดเร็ว

ภาพที่เห็นตรงหน้าคือลู่เหวินอวี้กำลังนั่งรูดชักลำแท่งของตนจนหน้าดำหน้าแดง ส่วนซูเม่ยก็นั่งกอดเสาเตียงพร้อมกับร้องครางออกมาเสียงดัง หลินหว่านเอ๋อร์ตกใจมาก ถึงขนาดคิดในใจว่านี่คือความเริงรมย์แบบใหม่อย่างนั้นหรือ

หญิงสาวมองไปที่ลู่เหวินอวี้ก่อนจะอุทานในใจเบาๆ

โอ้ นี่มันอนาคอนดาตระกูลลู่ชัดๆ!

เมื่อเห็นว่าหลินหว่านเอ๋อร์พรวดพราดเข้ามาลู่เหวินอวี้ก็ตกใจจนแทบสิ้นสติ เขาตัวแข็งทื่อทำสิ่งใดไม่ถูก ซูเม่ยเองก็ไม่ต่างกัน

หลินหว่านเอ๋อร์ยืนขึ้น ก่อนจะกล่าวออกมา

“ใจเย็นๆสหาย ไม่ต้องตกใจ ข้าเพียงเข้ามาอย่างไม่ตั้งใจไม่ได้คิดมารบกวนเวลาของพวกท่าน ท่านโหว เชิญท่านชักต่อเลยเจ้าค่ะ อนุซู เจ้ามัวนั่งโง่อยู่ทำไมกัน รีบมาช่วยเขาชักสิ แล้วอย่าลืมร้องว่าอู๊ย ๆ ด้วย มันสุดยอดมาก ข้าไปก่อนนะ ไม่รบกวนพวกท่านแล้ว ชักดีดีล่ะ!”

ลู่เหวินอวี้ “……”

ซูเม่ย “……”