All Chapters of หลังยกหัวใจให้เขา ทั้งบ้านเสียใจแทบบ้า: Chapter 1 - Chapter 10

ผมลากขาที่หนักอึ้ง ประคองผนังค่อยเพื่อขยับไปทางลิฟต์ทีละนิดประตูลิฟต์เปิดออกพอดี แม่ผมเดินออกมาจากในนั้น ในมือถือผ้าคลุมไหล่ขนแกะไว้ผืนหนึ่งเมื่อเห็นผม แม่ชะงักนิดหน่อย จากนั้นก็นำผ้าคลุมไหล่มาพาดไว้บนไหล่ผม"วันนี้ลมแรง รีบคลุมไว้เร็วเข้า"ผมก้มหน้าลงมองแวบหนึ่งบนนั้นมีกลิ่นน้ำหอมมิ้นต์เข้มข้นติดอยู่ นั่นคือน้ำหอมสั่งทำเฉพาะของเสิ่นมู่ไป๋ครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนที่เสิ่นมู่ไป๋อาการแน่นหน้าอกกำเริบ เขาก็คลุมผ้าคลุมไหล่ผืนนี้ เจ็บปวดจนขดตัวร้องไห้อยู่ในอ้อมอกแม่ผมจนพยาบาลเปลี่ยนชุดผู้ป่วยให้เขาแล้วเข็นเข้าไป ผ้าคลุมไหล่ผืนนี้ถึงได้ตกมาอยู่ในมือของแม่ผมจู่ ๆ ในท้องผมก็รู้สึกปั่นป่วนคลื่นไส้ผมกระชากผ้าคลุมไหล่ออก แล้วโยนลงถังขยะทางการแพทย์ข้าง ๆ ทันทีการกระทำเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยวแม่ผมยืนชะงักอยู่กับที่ สีหน้าดูแย่ลงนิดหน่อยเธอยังไม่ทันเอ่ยปากพูดอะไร พี่สาวของผมกับพ่อที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ก็เดินมาจากหัวมุมทางเดินพี่สาวหน้าบึ้งตึงลงทันที"สวี่เยี่ยนโจว นายเป็นบ้าอะไรขึ้นมา" เธอเดินจ้ำอ้าวเข้ามา จ้องผมจากมุมสูง "มู่ไป๋เพิ่งผ่าตัดเสร็จ แม่หวังดีลงมาดูนาย นายอย่ามาชักสีหน้า

"นายฟังฉันอธิบายก่อน!"สวี่เหยียนเฉิน พี่สาวผมรั้งชุดผู้ป่วยของผมไว้แน่น เลือดไหลไม่หยุดบนมือเลอะสาบเสื้อผมแล้วเธอเสียงสั่นจนพูดไม่เป็นภาษา แต่ในตาคู่นั้นกลับยังฉายแววที่ชอบธรรมด้วยเหตุผล"ตอนนั้นฉัน...ตอนนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจจะทุบเข่านายนะ! ฉันแค่อยากให้นายบาดเจ็บนิดหน่อย พักฟื้นสักครึ่งเดือน เพื่อให้พลาดการแข่งขันครั้งนั้นก็เท่านั้นเอง! มู่ไป๋หลบร้องไห้อยู่ในผ้านวมทุกวัน บอกว่าเพราะเรื่องนั้น ชีวิตเขาทั้งชีวิตถูกทำลายไปแล้ว ฉันเองก็ปวดใจมากนะ!ฉันแค่อยากช่วยให้เขาได้สมหวัง ใครจะไปรู้ว่าท่อนเหล็กที่ทุบมันจะหนักขนาดนั้น"เธอยิ่งพูดยิ่งน้อยเนื้อต่ำใจ ราวกับเป็นผู้รับเคราะห์ที่ถูกโชคชะตากลั่นแกล้ง"เยี่ยนโจว ฉันเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของนายนายนะ! นายต้องยึดติดกับอุบัติเหตุครั้งเดียวจนไม่ปล่อยวางขนาดนี้เลยเหรอ ฉันเห็นว่าหลายปีนี้นายเดินกะเผลกออกนอกบ้านเอง ก็เดินได้ดีไม่ใช่เหรอ หัวใจดวงนี้ถือว่าพี่ขอยืมจากนายเป็นครั้งสุดท้ายรอให้เจอหัวใจที่จับคู่ตรงกันดวงต่อไป ต่อให้ฉันต้องไปอ้อนวอน ไปแย่งชิงมา ก็จะเอามาให้นายให้ได้! ตกลงไหม?!"ผมมองดูใบหน้าที่น่ารังเกียจของเธอ แล้วรู้สึกคลื่นไส้อยู

วิญญาณผมล่องลอยอยู่กลางอากาศ มองดูร่างที่ล้มอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชาสวี่เหยียนเฉินเหมือนสุนัขที่ถูกถอดเส้นเอ็น ทรุดเข่าลงข้างร่างไร้วิญญาณของผม "เยี่ยนโจว! สวี่เยี่ยนโจว ลืมตาขึ้นมาสิ!"มือของเธอเต็มไปด้วยเลือด ประสานมือกดปั๊มหัวใจตรงหน้าอกผมอย่างบ้าคลั่งเธอออกแรงมากเกินไปผมถึงกับได้ยินเสียง "กร๊อบ" นั่นคือเสียงกระดูกซี่โครงหัก แต่เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิด น้ำตาปนน้ำมูกหยดลงบนบนหน้าสีขาวซีดของผม เหมือนเป็นคนเสียสติเต็มตัว"พี่จะเอาหัวใจมาคืนให้นาย! ตอนนี้พี่จะไปควักหัวใจของเสิ่นมู่ไป๋ออกมาคืนให้นาย! ฟื้นขึ้นมาสิ!"เธอแหกปากพลางลุกขึ้นยืน ก่อนหันหลังวิ่งพุ่งไปยังห้องผู้ป่วยของเสิ่นมู่ไป๋บนชั้นเจ็ดจริง ๆรปภ. หลายคนช่วยกันตะครุบกดเธอให้ล้มลงกับพื้น เธอดิ้นรนเหมือนสัตว์ป่า รอยเลือดบนพื้นถูกลากเป็นทางยาวสีแดงฉานผมหันหน้าไปพ่อผู้สูงส่งของผม เวลานี้กลับดึงรั้งแขนเสื้อของหัวหน้าแผนกฉุกเฉิน แล้วคุกเข่ากระแทกพื้นอย่างแรง"ช่วยเขา! ใส่เครื่องเอคโม่! ผ่าเปิดอก! ผมจะบริจาคเครื่องมือให้โรงพยาบาลสิบเครื่อง! เรียกหมอเฉพาะทางทั้งมณฑลมาให้หมด!"เขาส่งเสียงตะโกนจนคอแห้ง เบ้าตาแดงฉานเหมื

ความรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกดึงรั้งผมลงมาอย่างรุนแรงข้างหูมีเสียงเครื่องมือแพทย์ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอผมลืมตาขึ้น ไม่เห็นพี่สาวที่ซื้อเค้กให้ผม และไม่ได้กลิ่นหอมของซุปซี่โครงหมูในร้านก๋วยเตี๋ยวสิ่งแรกที่ผมสัมผัสได้ คือแรงสั่นสะเทือนทางจักรกลอันอึมครึมภายในช่องอกนอกกำแพงกระจก สวี่เหยียนเฉินผมเผ้ากระเซิง หมอบกอดกระจกอยู่อย่างหมดสภาพเมื่อเห็นผมลืมตาขึ้น เธอดีดตัวขึ้นทันที ตบตีแพทย์ข้าง ๆ อย่างบ้าคลั่งแม่ผมปิดปากทรุดลงกับพื้น พ่อผมน้ำตานองใบหน้าชราครึ่งวันต่อมา ผมถูกย้ายไปยังห้องผู้ป่วยพิเศษระดับพรีเมียมหมอบอกผมว่า หลังจากหัวใจผมหยุดเต้น พ่อผมทุ่มเงินมหาศาล บังคับให้โรงพยาบาลใช้เครื่องเอคโม่ และขนส่งหัวใจเทียมแบบพกพาที่ทันสมัยที่สุดมาจากต่างประเทศโดยด่วนพวกเขายื้อชีวิตผมกลับมาอย่างสุดกำลัง"เยี่ยนโจว ในที่สุดแกก็ฟื้นแล้ว..."แม่ผมโถมตัวมาข้างเตียง อยากจะแตะต้องตัวผมแต่ก็ไม่กล้า น้ำตาไหลไม่หยุด "ลูกหมดสติไปเต็ม ๆ สองเดือน แม่สวดอ้อนวอนพระโพธิสัตว์ทุุกวัน..."สวี่เหยียนเฉินขอบตาแดงก่ำ นั่งอยู่ข้างเตียงผม"ฟื้นก็ดีแล้ว ฟื้นก็ดี พี่ขายกิจการในนามตัวเองหมดแล้ว บริษัทก็ยกให้ผ

เสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องควบคุมหัวใจเทียมนอกร่างกาย ดังขึ้นในห้องผู้ป่วยที่เงียบสงบสวี่เหยียนเฉินพุ่งเข้ามาเหมือนโดนไฟช็อต แล้วบีบมือผมไว้แน่นเธอออกแรงเยอะจนแทบจะบดขยี้กระดูกข้อมือของผม "หมอคะ! หมอ!" เธอหันไปตะโกนลั่นใส่นอกประตู แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวหมอหลายคนพุ่งเข้ามา กดตัวผมไว้และรีบตรวจสอบข้อต่อสายยางทันที เมื่อแน่ใจแล้ว่าไม่มีจุดหลุดหลวม ถึงได้ถอนหายใจยาวออกมาผมเอนหลังพิงหัวเตียง มองดูสวี่เหยียนเฉินที่เหงื่อท่วมหัว"พี่ ทำไมมือสั่น" ผมถามอย่างเรียบเฉยสวี่เหยียนเฉินหันขวับกลับมามองผม เธอขอบตาแดงก่ำ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง"สวี่เยี่ยนโจว นายบ้าไปแล้วเหรอ เครื่องนี้คือชีวิตของนายนะ! ถอดออกนายจะตาย!""ผมรู้" ผมมองเธอ "ผมควรจะตายไปตั้งนานแล้ว ควรตายไปตั้งแต่สองเดือนก่อน เป็นพวกคุณเองที่ดึงดันจะยื้อผมไว้"พ่อผมยืนอยู่ตรงปลายเตียง โซเซจนต้องเกาะราวไว้ถึงทรงตัวได้"เยี่ยนโจว แกกำลังลงโทษพวกเราอยู่เหรอ" น้ำเสียงของเขาแห้งผาก "พ่อไม่สนใจบริษัทอีกแล้ว ตั้งใจว่าต่อไปจะชดเชยให้แกเต็มที่เลยเพื่อหาเงินมาจ่ายค่าบำรุงรักษาเครื่องนี้ให้แก พี่สาวแกต้องไปคุยโครงการท