บทที่ 4

แม่ผมถอนหายใจ ยื่นมือมาหมายจะพยุงผม "จริงสิ รีบกินยา กินเสร็จแล้วแม่จะพาแกกลับห้องผู้ป่วยนะ..."

เธอยังไม่ทันแตะโดนตัวผม ผมก็ยกมือขึ้นแล้วขว้างยาทั้งขวดลงถังขยะข้าง ๆ ไปทันที

สวี่เหยียนเฉินพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมตะโกนด่า

"สวี่เยี่ยนโจว! นายกำลังเล่นลูกไม้จะอยู่อีก?!

คิดว่าโยนยาทิ้งแล้วจะขู่ให้พวกเรายอมได้เหรอ หัวใจมันเข้าไปอยู่ในช่องอกของมู่ไป๋แล้ว ต่อให้นายเล่นพิเรนทร์จนตายตอนนี้ ก็ควักออกมาไม่ได้อยู่ดี!"

พ่อผมก็โกรธสุดขีด ชี้หน้าด่าทอผมอย่างหนัก

"เกินทางเยียวยาจริง ๆ! แกขว้างทิ้งใช่ไหม? ได้! ฉันอยากจะรู้นักว่าแกจะกล้าไม่กินยาแล้วนอนรอความตายไหม!"

แม่ผมกลับลนลานทำอะไรไม่ถูก "เยี่ยนโจว อย่าประชดอีกเลย ปากแกเขียวคล้ำไปหมดแล้ว แม่จะพาแกกลับห้องผู้ป่วย..."

"อย่ามาแตะต้องตัวผม!"

ผมตะโกนจนเสียงแหบ นั่นเป็นการใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่ผมมี

แม่ผมถูกสายตาของผมตรึงไว้กับที่

"ระบบ ตัดความรู้สึกเจ็บปวดซะ" ผมนึกในใจ

"ได้เลยโฮสต์ ปิดกั้นความรู้สึกเจ็บปวดแล้ว เริ่มต้นโปรแกรมการถอนตัว นับถอยหลัง 60 วินาที"

ความเจ็บปวดรุนแรงหายวับไปในทันที แทนที่ด้วยความรู้สึกเบาสบายเหมือนอยู่บนชั้นเมฆ

ผมหันกลับไป พิงหลังกับเคาน์เตอร์ที่เย็นเฉียบ มองดูคนสามคนที่ผมเรียกว่าครอบครัวมาตลอดยี่สิบกว่าปีตรงหน้า

"สวี่เหยียนเฉิน" ผมมองเธออย่างสงบ "พี่รู้ไหมว่าทำไมพอหัวใจที่จับคู่ตรงกันมาถึง โรงพยาบาลถึงรีบแจ้งให้ผมมาเตรียมตัวผ่าตัดทันที"

เธอชะงัก

ผมเผยรอยยิ้มอันซีดเซียว

"เพราะว่าผมไม่มีเวลาให้รอหัวใจดวงต่อไปแล้วไง

การทำงานของหัวใจผมถึงขีดจำกัดแล้ว ถ้าพลาดวันนี้ไป ต่อให้หมอเทวดาฮัวโต๋มาเอง ผมก็คงไม่รอดแล้ว"

พ่อผมสีหน้าเปลี่ยนทันที "แกอย่ามาพูดจาขู่ขวัญนะ! ไม่กี่วันก่อนแกยังเดินลงมาจากชั้นบนเองได้เลย!"

"นั่นมันคือสภาวะแสงสุดท้ายไงครับ พ่อ"

ผมถอนหายใจ สายตากวาดมองใบหน้าที่ค่อย ๆ เผยความหวาดกลัวของพวกเขาแต่ละคน

"เมื่อสองปีก่อน พวกคุณทำลายขาผม มาวันนี้ พวกคุณก็ส่งผมไปตายเองกับมือ

พวกคุณชอบพูดไม่ใช่เหรอ ว่าตระกูลเสิ่นมีบุญคุณกับพวกคุณ พวกคุณต้องตอบแทนให้ได้"

"ได้สิ ผมจะช่วยให้พวกคุณสมใจเอง"

ผมรู้สึกว่าการมองเห็นเริ่มพร่ามัว การหายใจเริ่มเบาลงเรื่อย ๆ

เสียงรอบข้างคล้ายกับถูกกั้นเอาไว้ด้วยแผ่นน้ำ

ในที่สุดสวี่เหยียนเฉินก็ตระหนักถึงบางอย่างได้ เธอมองดูรูม่านตาของผมที่ค่อย ๆ ขุ่นมัว แล้วพุ่งเข้ามาเขย่าไหล่ผมอย่างบ้าคลั่ง

"เยี่ยนโจว? เยี่ยนโจว นายเป็นอะไรไป? หมอ! หมอช่วยด้วยค่ะ!"

ในน้ำเสียงของเธอ ในที่สุดก็มีความหวาดกลัวปรากฏขึ้น

ความหวาดกลัวเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความสูญเสียจริง ๆ

แม่ผมกรีดร้องพร้อมล้มลงไปกองอยู่ข้างเท้าผม พ่อผมวิ่งโซเซไปที่ประตูห้องฉุกเฉิน

แต่ผมกลับได้ยินไม่ชัดอีกต่อไปแล้ว

ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะดิ่งลงสู่ความมืด ผมมองดูใบหน้าที่หวาดกลัวจนบิดเบี้ยวของสวี่เหยียนเฉิน แล้วยิ้มเบา ๆ

"พี่..." เสียงผมเบาเหมือนสายลม แต่ทุกคำกลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ต่อไปทุกครั้งที่พี่เห็นเสิ่นมู่ไป๋เต้น

อยู่บนเวที อย่าลืมล่ะ...

นั่นคือสิ่งที่พี่เอาชีวิตน้องชายแลกมากับมือ"

ร่างกายของผมทรุดล้มลงอย่างแรง

ท่ามกลางแสงสีขาวของระบบที่โอบล้อม ผมได้ยินเสียงร้องไห้อันเจ็บปวดรวดร้าวครั้งสุดท้ายที่โลกใบนี้ทิ้งไว้ให้

เป็นเสียงแผดร้องอย่างแตกสลายของพี่สาวผมเอง

เพราะจับใจจริง ๆ