บทที่ 1

ผมลากขาที่หนักอึ้ง ประคองผนังค่อยเพื่อขยับไปทางลิฟต์ทีละนิด

ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี แม่ผมเดินออกมาจากในนั้น ในมือถือผ้าคลุมไหล่ขนแกะไว้ผืนหนึ่ง

เมื่อเห็นผม แม่ชะงักนิดหน่อย จากนั้นก็นำผ้าคลุมไหล่มาพาดไว้บนไหล่ผม

"วันนี้ลมแรง รีบคลุมไว้เร็วเข้า"

ผมก้มหน้าลงมองแวบหนึ่ง

บนนั้นมีกลิ่นน้ำหอมมิ้นต์เข้มข้นติดอยู่ นั่นคือน้ำหอมสั่งทำเฉพาะของเสิ่นมู่ไป๋

ครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนที่เสิ่นมู่ไป๋อาการแน่นหน้าอกกำเริบ เขาก็คลุมผ้าคลุมไหล่ผืนนี้ เจ็บปวดจนขดตัวร้องไห้อยู่ในอ้อมอกแม่ผม

จนพยาบาลเปลี่ยนชุดผู้ป่วยให้เขาแล้วเข็นเข้าไป ผ้าคลุมไหล่ผืนนี้ถึงได้ตกมาอยู่ในมือของแม่ผม

จู่ ๆ ในท้องผมก็รู้สึกปั่นป่วนคลื่นไส้

ผมกระชากผ้าคลุมไหล่ออก แล้วโยนลงถังขยะทางการแพทย์ข้าง ๆ ทันที

การกระทำเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยว

แม่ผมยืนชะงักอยู่กับที่ สีหน้าดูแย่ลงนิดหน่อย

เธอยังไม่ทันเอ่ยปากพูดอะไร พี่สาวของผมกับพ่อที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ก็เดินมาจากหัวมุมทางเดิน

พี่สาวหน้าบึ้งตึงลงทันที

"สวี่เยี่ยนโจว นายเป็นบ้าอะไรขึ้นมา" เธอเดินจ้ำอ้าวเข้ามา จ้องผมจากมุมสูง "มู่ไป๋เพิ่งผ่าตัดเสร็จ แม่หวังดีลงมาดูนาย นายอย่ามาชักสีหน้าใส่ตรงนี้"

พ่อผมก็ขมวดคิ้วเหมือนกัน พูดจาด้วยน้ำเสียงตำหนิ

"นิสัยขี้อิจฉาของแกเมื่อไรจะแก้ได้สักที

มู่ไป๋อาการกำเริบกะทันหัน พ่อเขาตายเพื่อช่วยพี่สาวแกนะ ขาของเขาก็มีผลข้างเคียงจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น จะถึงขั้นให้เขาตายไม่ได้นะ!

แต่แกไม่เหมือนกัน แกแค่มีภาวะหัวใจล้มเหลว"

พ่อติดต่อทีมแพทย์ที่ดีที่สุดในต่างประเทศไว้แล้ว จะเสียเงินเท่าไรทางบ้านก็รักษาให้แก แค่รอหัวใจดวงต่อไปก็พอ

แกต้องไปแย่งโอกาสหายใจกับเด็กหนุ่มน่าสงสารขนาดนั้นเลยเหรอ"

เขาพูดออกมาเหมือนเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรม

ทุกคำพูดทวงความยุติธรรมให้เด็กหนุ่มคนนั้น เหมือนผมเป็นคนชั่วร้ายที่คอยแย่งชิง

ผมหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองพวกเขา

เมื่อก่อนถ้าได้ยินคำพูดพวกนี้ ผมคงโต้เถียงกับพวกเขาอย่างเจ็บปวดเจียนตาย คงร้องไห้อ้อนวอนให้พวกเขาหันมามองลูกชายคนนี้บ้าง

แต่ตอนนี้ พอผมมองใบหน้าที่คุ้นเคยของทั้งสาม ความรู้สึกก็เหมือนกำลังมองเนื้อเน่าเปื่อยกองหนึ่งเท่านั้น

"พ่อ พี่" ผมตัดบทพวกเขาอย่างสงบนิ่ง

"ลืมไปแล้วหรือเปล่าว่า หมอเพิ่งออกใบแจ้งภาวะวิกฤตเมื่อวานนี้ ถ้าไม่มีหัวใจดวงนี้ ผมก็อยู่ได้ไม่เกินสามวัน"

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาชะงักไป

แต่ไม่นานลึก ๆ ในดวงตาพี่สาวผมก็ฉายแววเยาะเย้ย

"สวี่เยี่ยนโจว เพื่อบีบให้ที่บ้านยอมนาย นายถึงกับใช้เอาความตายมาขู่เลยเหรอ

สามปีมานี้นายก็บ่นว่าเจ็บเจียนตายทุกวันไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ก็ยังอยู่ดีไม่ใช่หรือไง"

แม่ก็ถอนหายใจเหมืนกัน แล้วพูดอย่างสิ้นหวัง "เยี่ยนโจว อย่าดื้อสิ กลับไปกินยา อย่ามาทำน่าอายในโรงพยาบาลเลย"

พวกเขาถึงขั้นไม่อยากชายตามองผมด้วยซ้ำ หันตัวเตรียมจะกลับขึ้นไปชั้นเจ็ดเพื่อเฝ้าเสิ่นมู่ไป๋

ผมมองดูแผ่นหลังของพวกเขา พลางกระตุกมุมปากเล็กน้อย

"ระบบ เริ่มนับถอยหลังเถอะ"

ด้านข้างคือโถงกลางแบบเพดานสูงของโรงพยาบาล

ผมก้าวข้ามเส้นเตือน แล้วปีนขึ้นไปบนราวกระจกกั้นที่สูงระดับเอวทันที