All Chapters of ข้ามมาเป็นภรรยาผู้ไม่เอาไหนแห่งซัวเถา: Chapter 21 - Chapter 30

รถม้าของซ่งรุ่ยหยางเคลื่อนตัวพ้นจวนไปได้ไม่เท่าไหร่ก็มีเสียงฝีเท้าม้าตัวหนึ่งไล่ตามมาติด ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงเรียกชายหนุ่มซ้ำ ๆ"ท่านอาจารย์ซ่งได้โปรดหยุดก่อนขอรับ"กรุบ กรับ กรุบ กรับ เสียงฝีเท้าของอาชาตัวโตวิ่งเข้ามาใกล้กับรถม้าของเขา ก่อนจะมาหยุดยังด้านข้างของตัวรถ ทำให้ชายหนุ่มต้องเปิดม่านออกดู"คารวะท่านอาจารย์ซ่ง""มีเรื่องอันใดหรือ" ซ่งรุ่ยหยางจดจำได้ว่าชายตรงหน้าคือคนสนิทของผู้เป็นอาจารย์ ก่อนจะเอ่ยปากถามออกไป"นายท่านสั่งให้ข้าน้อยมาเรียนเชิญท่านอาจารย์ขอรับ แจ้งว่ามีเรื่องสำคัญต้องหารือ""ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้""ขอรับ""ท่านพ่อจะไปจวนท่านตาทวดหรือขอรับ""ถูกต้อง เดี๋ยวพ่อจะให้เหลียนถังไปส่งเจ้าที่สำนักศึกษา""ขอรับ"ชายหนุ่มแจ้งให้เหลียนถังไปส่งเขาที่จวนของอาจารย์ก่อนจะหันหัวรถม้าไปส่งซ่งรุ่ยเป่าผู้เป็นบุตรชายที่สำนักศึกษา "คารวะท่านอาจารย์" ซ่งรุ่ยหยางค้อมตัวทำความเคารพชายชราตรงหน้าอย่างนอบน้อม ในขณะเดียวกันจูกังเหิงผู้เป็นอาจารย์และเป็นท่านตาของภรรยาก็เอ่ยขึ้นอย่างใจดี

"ท่าน เรียกข้าหรือเจ้าคะ" เซี่ยเป่าเจินเดินเข้าไปใกล้กับอ่างอาบน้ำ แต่ก็ยังคงยืนอยู่บริเวณหลังฉากกั้น ในขณะที่ใบหน้าก็เบือนหนีออกไปอีกทางแล้วขบเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง ใครเล่าจะเข้าใจนางว่าในตอนนี้หญิงสาวกำลังจินตนาการไปไกลเพียงใด เห็นแก่ที่ชายหนุ่มไม่ได้พักผ่อนมาหลายวัน ขาเรียวจึงค่อย ๆ ก้าวเข้าไป"รบกวนเจ้าช่วยถูหลังให้ข้าที ได้หรือไม่ เอ่อ... หลายวันมานี้ข้าทำได้เพียงเช็ดตัวเท่านั้น รู้สึกไม่สบายตัวนัก" เซี่ยเป่าเจินได้ยินเช่นนั้นก็แปลกใจ แม้ว่าอีกฝ่ายจะบอกว่าทำได้เพียงเช็ดร่างกายแต่หญิงสาวสังเกตเห็นว่าเนื้อตัวของเขายังคงสะอาดหมดจด ก่อนจะตอบรับแล้วเดินหันข้างเข้าไปนั่งซ้อนด้านหลังของชายหนุ่มนางค่อย ๆ ใช้ใยบวบขัดเบา ๆ ที่หลังของสามี ในขณะที่เขากำลังหลับตาเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสบางเบา ช่างสบายตัวยิ่งนัก"ท่านจะสระผมหรือไม่เจ้าคะ""เอ่อ... เดี๋ยวข้าทำเองได้มิลำบาก" ซ่งรุ่ยหยางปฏิเสธหญิงสาวอย่างรู้สึกเกรงใจ"มิเป็นอันใดเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าช่วย""เช่นนั้น... ก็ขอรบกวนฮูหยินแล้ว""ท่านพิงมาได้เลยเจ้าค่ะ" เซี่ยเป่าเจินใช้ท่อนไม้ที

เซี่ยเป่าเจินได้แต่ลอบถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่าย"ท่านเดินทางไปเถินอันครั้งนี้ เหน็ดเหนื่อยมากหรือไม่เจ้าคะ""ไม่เหนื่อยเลยสักนิด" ชายหนุ่มเอ่ยตอบภรรยาในขณะที่ตนเองยังคงหลับตาอยู่"เอ่อ ท่านปล่อยข้าทีได้หรือไม่เจ้าคะ นอนเช่นนี้ช่างไม่ถนัดนัก""ข้าหนาว""เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงไม่ห่มผ้าเล่า""มันยังอุ่นไม่พอ" เซี่ยเป่าเจินขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนจะนึกว่าชายหนุ่มช่างหาเหตุผลมาได้ไร้สาระยิ่งนัก"แต่ข้าร้อน!"เมื่อซ่งรุ่ยหยางได้ยินหญิงสาวกล่าวเช่นนั้นจึงได้ขยับตัวออกห่างเล็กน้อย ย้ำว่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะเซี่ยเป่าเจินแทบมิได้รับรู้ถึงความรู้สึกเล็กน้อยนั่นเลยแม้สักนิดหลังจากที่นางสนทนากับเขาได้เพียงสองสามประโยค หญิงสาวก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอของเขา ซ่งรุ่ยหยางคงจะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไปเถินอันครั้งนี้ไม่น้อย แม้ปากจะกล่าวว่าไม่เหนื่อยเลยสักนิดก็ตาม เซี่ยเป่าเจินไม่กล้าที่จะขยับตัวแรง ๆ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่น จึงทำได้เพียงหลับไปทั้งอย่างนั้น ในขณะที่หญิงสาวหลับไปแล้วนั้น รอยยิ้มหนึ่

"ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับ" เซี่ยเป่าเจินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเรียกของบุตรชายหลายต่อหลายครั้ง หญิงสาวสะลึมสะลือราวกับความฝัน ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเต็มตา มองเห็นเด็กชายร่างผอมบางยืนอยู่ที่ข้างเตียงกำลังส่งยิ้มมาให้นาง"เป่าเกอ ตื่นนานแล้วหรือ""ขอรับ ท่านพ่อกล่าวว่าท่านแม่ไม่ค่อยสบาย ท่านแม่ ท่านเป็นอันใดมากหรือไม่" เซี่ยเป่าเจินส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับบุตรชาย ก่อนจะตอบออกไป"แม่มิได้เป็นอันใด เจ้าหิวหรือไม่ เดี๋ยวแม่จะรีบออกไปทำอาหารเช้าให้เจ้า""ข้ากินอิ่มแล้วขอรับ เช้านี้ท่านพ่อเป็นผู้ลงมือทำโจ๊กให้ลูกทานเองกับมือ ยังมีส่วนของท่านแม่ด้วยนะขอรับ""เช่นนั้น เจ้าออกไปรอที่โต๊ะอาหารเถิด เดี๋ยวแม่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วจะตามออกไป""ขอรับท่านแม่"หญิงสาวมองตามร่างผอมบางของบุตรชาย ก่อนจะลุกจากเตียงหายไปหลังฉากกั้น พลันนึกไปถึงความฝันเมื่อคืนนี้ช่างเสมือนจริงยิ่งนัก  ความรู้สึกยังคงอยู่ราวกับยังวนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัวนาง เซี่ยเป่าเจินสะบัดความคิดนั้นออกจากหัว ก่อนจะก้าวออกมาจากหลังฉากกั้นพร้อมทั้งหยิบเสื้อผ้าสีอ่อนออ

หลังจากที่เซี่ยเป่าเจินกลับห้องไปแล้ว ซ่งรุ่ยหยางก็ได้แต่นั่งลงบนเตียงก่อนจะพิจารณาตนเองตามคำบอกกล่าวของผู้เป็นภรรยาหรือเป็นเขาเองที่รีบร้อนเกินไป คราวก่อนหญิงสาวตั้งคำถามกับเขาว่าเหตุใดเขาจึงได้เปลี่ยนไป เช่นนั้นก็ต้องย้อนกลับไปในคืนคืนหนึ่ง เขาฝันว่าภรรยาและบุตรชายได้ตายตกไปอย่างอนาถ ในความฝันชายหนุ่มพยายามร้องเรียกภรรยาและบุตรชาย ทั้งยังตะเกียกตะกายเพื่อเข้าไปช่วยเหลือแต่ดูเหมือนว่าในความฝัน เขาจะเป็นเหมือนสิ่งที่ไร้ตัวตน ไม่ว่าจะพยายามร้องเรียกผู้ใด ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงของเขาเลยแม้แต่คนเดียว ร่างของภรรยาถูกมัดแขนก่อนจะใช้ม้าลากไปรอบ ๆ ตัวเมืองอย่างโหดเหี้ยม ถูกชาวบ้านขว้างปาข้าวของจนกระทั่งหัวแตก เพียงไม่นานนางก็สิ้นใจ ในขณะที่เขาเองก็มองเห็นร่างของตนเองถูกประหารบนลานกว้าง บุตรชายพิการถูกชาวบ้านรุมทำร้ายจนตาย เหตุใดพวกเขาจึงได้ตายอย่าง อเนจอนาถเช่นนี้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะสะดุ้งตื่นขึ้นมา แล้วรีบวิ่งเท้าเปล่าออกไปที่ห้องนอนของบุตรชาย ที่ข้าง ๆ มีร่างของภรรยานอนหลับอยู่เพราะว่าฝนตกหนัก ทำให้หลังคาในห้องหนังสือเกิดรั่ว ภรรยาของเขาจึงได้ขนหนังสือเหล่านั้นไปเก