Lahat ng Kabanata ng ข้ามมาเป็นภรรยาผู้ไม่เอาไหนแห่งซัวเถา: Kabanata 21 - Kabanata 30

"เขาเป็นบิดาของข้า""บิดา! / บิดา!" เด็กน้อยสหายคนใหม่ของซ่งรุ่ยเป่าเอ่ยขึ้นเสียงดัง ก่อนจะถูกเด็กชายใช้ฝ่ามือเล็กปิดริมฝีปากเอาไว้ เหล่าบรรดาศิษย์ใหม่ต่างหันมามองพวกเขาทั้งสาม ก่อนที่จะหันกลับไปมิได้ให้ความสนใจอีก"เจ้าเป็นบุตรชายของอาจารย์ซ่งผู้นั้นจริง ๆ หรือ" เหอซุนหรานเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองสำรวจใบหน้าของสหายน้อยคนใหม่"ถูกต้อง แต่บิดาข้าย่อมคือบิดา ข้าก็คือข้า หาใช่คนเดียวกัน ข้ามาที่นี่เพื่อศึกษาเล่าเรียนเหมือนกับศิษย์คนอื่น ๆ" สหายน้อยคนใหม่ทั้งสองยกมือขึ้นก่อนจะค้อมตัวคารวะสหายคนใหม่ด้วยความนับถือ ที่อีกฝ่ายมิได้เห็นว่าตนเองเป็นบุตรของอาจารย์ซ่ง ทั้งยังทำตัวไม่แตกต่างจากศิษย์คนอื่น ๆการเรียนการสอนในวันแรกเป็นไปอย่างเรียบง่ายและยังไม่ค่อยมีอันใดมากนัก ก่อนที่ทุกคนจะเข้าสู่ช่วงเวลาพักทานอาหารกลางวัน ของเหล่าบรรดาศิษย์ร่วมสำนักทั้งหลาย และเหล่าอาจารย์ผู้สอน โดยที่นี่มีโรงอาหารที่เอาไว้ทานสำรับเที่ยงของศิษย์ในสำนักศึกษาโดยเฉพาะ ซึ่งในส่วนนี้รวมอยู่ในค่าเล่าเรียนของทุก ๆ ปีแล้ว โต๊ะอาหารหนึ่งโต๊ะสามารถนั่งทานอาหารได้มากถึงสิบคน เพราะมีลักษณะเป็นโต๊ะยาว ส่วนชุดสำรับอาหารของแต่ละคนจะปร

"เดี๋ยวข้าไปนอนห้องเป่าเกอก็แล้วกัน เจ้าช่วยย้ายของที่จำเป็นไปไว้ที่ห้องนั้นให้ข้าทีเถิด""เจ้าค่ะ"เซี่ยเป่าเจินเดินเลี่ยงหลบฝนตรงชายหลังคาไปเรื่อย ๆ ก่อนจะไปหยุดอยู่หน้าเรือนครัว วันนี้อากาศหนาวเย็นทั้งทุก ๆ คนยังต้องลมฝนเช่นนั้นนางก็ควรทำน้ำแกงปลาเข้มข้นเสียหน่อยจะได้เพิ่มความอบอุ่น เมื่อคิดเมนูได้ในใจ อาหารสองสามอย่างทั้งไก่ผัดขิง หมูสามชั้นตุ๋นยาจีนเนื้อนุ่มเด้งดึ๋ง ขิงดอง และน้ำแกงปลาสูตรเข้มข้นก็ถูกจัดทำขึ้นจนแล้วเสร็จภายในเวลาไม่เกินหนึ่งชั่วยาม แต่แล้วสายฝนเจ้ากรรมกลับไม่ยอมหยุดตกเสียที ทั้งยังดูเหมือนอากาศจะมืดครึ้มลงมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว เซี่ยเป่าเจินมองดูเวลาแล้วในยามนี้เป็นเวลาที่สามีและบุตรชายใกล้จะกลับมาถึงจวนแล้วจึงได้เอ่ยให้สาวใช้หยิบร่มออกไปรอพวกเขาถึงหน้าจวนหลังคาบริเวณหน้าประตูจวนนับว่ายังคงแน่นหนาทั้งยังกว้างขวางทำให้ในยามที่ยืนรอการกลับมาของบุตรชายและสามีเป็นไปอย่างไม่ยากลำบากนัก หญิงสาวชะเง้อคอมองดูเส้นทางอยู่บ่อยครั้งแต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของรถม้าเลย ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจยิ่ง"เหตุใดจึงยังกลับมาไม่ถึงกันอีกนะ""นั่นสิเจ้าคะ หรืออาจเพราะฝนตกหนัก รถม้าจึงวิ่ง

รถม้าของซ่งรุ่ยหยางเคลื่อนตัวพ้นจวนไปได้ไม่เท่าไหร่ก็มีเสียงฝีเท้าม้าตัวหนึ่งไล่ตามมาติด ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงเรียกชายหนุ่มซ้ำ ๆ"ท่านอาจารย์ซ่งได้โปรดหยุดก่อนขอรับ"กรุบ กรับ กรุบ กรับ เสียงฝีเท้าของอาชาตัวโตวิ่งเข้ามาใกล้กับรถม้าของเขา ก่อนจะมาหยุดยังด้านข้างของตัวรถ ทำให้ชายหนุ่มต้องเปิดม่านออกดู"คารวะท่านอาจารย์ซ่ง""มีเรื่องอันใดหรือ" ซ่งรุ่ยหยางจดจำได้ว่าชายตรงหน้าคือคนสนิทของผู้เป็นอาจารย์ ก่อนจะเอ่ยปากถามออกไป"นายท่านสั่งให้ข้าน้อยมาเรียนเชิญท่านอาจารย์ขอรับ แจ้งว่ามีเรื่องสำคัญต้องหารือ""ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้""ขอรับ""ท่านพ่อจะไปจวนท่านตาทวดหรือขอรับ""ถูกต้อง เดี๋ยวพ่อจะให้เหลียนถังไปส่งเจ้าที่สำนักศึกษา""ขอรับ"ชายหนุ่มแจ้งให้เหลียนถังไปส่งเขาที่จวนของอาจารย์ก่อนจะหันหัวรถม้าไปส่งซ่งรุ่ยเป่าผู้เป็นบุตรชายที่สำนักศึกษา "คารวะท่านอาจารย์" ซ่งรุ่ยหยางค้อมตัวทำความเคารพชายชราตรงหน้าอย่างนอบน้อม ในขณะเดียวกันจูกังเหิงผู้เป็นอาจารย์และเป็นท่านตาของภรรยาก็เอ่ยขึ้นอย่างใจดี

เวลาล่วงเลยไปถึงเจ็ดวันซ่งรุ่ยหยางและจูกังเหิงจึงได้ขอตัวลากลับซัวเถา ขากลับใช้เวลาเพียงหนึ่งวันก็เดินทางมาถึงซัวเถาได้อย่างราบรื่น ทางด้านเซี่ยเป่าเจินนั้น คอยนับเวลาที่ผ่านมาก็เป็นเวลากว่าเจ็ดวันแล้วที่สามีของนางเดินทางไปยังเถินอัน หญิงสาวไม่รู้ว่าเหตุการณ์ที่นั่นในตอนนั้นเป็นอย่างไร ทั้งในอดีตก็ดูเหมือนว่านางจะไม่ค่อยได้ใส่ใจในเรื่องนี้เท่าใดนัก เพียงแต่เคยได้ยินผ่าน ๆ ว่าอำเภอเถินอันสามารถรอดพ้นวิกฤติไปได้เพราะบัณฑิตผู้เก่งกาจคนหนึ่งเท่านั้นในขณะที่กำลังคิดเพลิน ๆ หญิงสาวก็ได้ยินเสียงรถม้าจอดเทียบที่หน้าจวน ก่อนจะได้ยินเสียงของหงซิ่วแจ้งว่าสามีของนางมาถึงแล้ว ตนจึงได้รีบเดินออกไปต้อนรับซ่งรุ่ยหยางเดินลงมาจากรถม้าด้วยท่าทางสง่างามและทรงภูมิเช่นเดิม เสื้อผ้าของเขายังดูใหม่และไม่มีรอยเปื้อน ราวกับการเดินทางในครั้งนี้เป็นการเดินทางไปท่องเที่ยวมากกว่าจะเดินทางเพื่อไปแก้ไขปัญหาน้ำท่วมและเมื่อเงยขึ้นมองหน้าของสามีภายในใจของนางก็ยิ่งรู้สึกสะเทือนใจ เมื่อใบหน้าของเขายังคงสว่างสดใส ไม่มีแม้แต่ริ้วรอย เซี่ยเป่าเจินได้แต่กลอกตาไปมาก่อนจะคิดในใจว่า สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมกับนางเลยแม้แต่น้อย

หลังจากที่กลับมาจากห้องของสามี เซี่ยเป่าเจินก็เดินตรงกลับไปยังห้องนอนของบุตรชาย แต่ในขณะที่กำลังจะปีนขึ้นไปนอนบนเตียง ก็ถูกคว้าหมับเข้าที่เอวบาง ก่อนร่างของนางจะลอยขึ้นมาปะทะกับหน้าอกกว้างของใครคนหนึ่งและเมื่อนางเงยหน้าขึ้นก็พบกับร่างสูงของซ่งรุ่ยหยางที่ในตอนนี้กำลังอุ้มนางด้วยแขนข้างเดียว หญิงสาวไม่คิดว่าบุรุษที่ดูอ่อนโยนเช่นเขาจะแข็งแรงถึงเพียงนี้ ก่อนจะหันกลับไปมองดูบุตรชายที่นอนหลับอยู่แล้วก่นด่าเขาด้วยเสียงอันแผ่วเบา"ท่านคิดจะทำอันใดเจ้าคะ!" ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปากไม่ยอมตอบก่อนจะอุ้มหญิงสาวเดินออกมาจากห้องแล้วปิดประตูห้องของบุตรชายอย่างดี จากนั้นก็เดินตรงไปยังห้องนอนของตนเมื่อเห็นว่าเสียงของนางจะไม่ทำให้บุตรชายตื่นขึ้นมาได้แล้ว นางจึงใช้เสียงที่ดังมากขึ้นเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ"ท่านคิดจะทำอันใดเจ้าคะ! ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้นะ"หญิงสาวดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากการโอบรัดของอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนว่าเรี่ยวแรงของนางจะมิอาจสู้สามีได้เลยแม้แต่น้อย ร่างบางถูกอุ้มเข้ามาในห้องนอนของสามีอีกครั้ง ก่อนที่เท้าข้างซ้ายจะทำหน้าที่ปิดประตูลง ทำเอาเซี่ยเป่าเจินท