ข้ามมาเป็นภรรยาผู้ไม่เอาไหนแห่งซัวเถา

"สตรีนางนั้นเป็นผู้ใด! เหตุใดท่านต้องสนิทสนมกับนาง บอกข้ามาเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงร้องโวยวายของเซี่ยเป่าเจินดังลั่นเรือน เมื่อในตอนเช้ามีสตรีนางหนึ่งมาขอพบสามีของนาง ในขณะที่นางกำลังแอบดูทั้งคู่พูดคุยกันอยู่นั้น เป็นเพราะระยะที่ค่อนข้างไกลทำให้นางไม่อาจได้ยินเสียงที่ทั้งคู่พูดคุยกัน แต่ในขณะนั้นเองอยู่ ๆ สตรีนางนั้นก็ล้มถลาเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของสามีนาง ก่อนที่ซ่งรุ่ยหยางจะดันร่างของหญิงสาวออกแล้วถอยห่างออกมาไกล

แต่เป็นเพราะความหึงหวงของเซี่ยเป่าเจินทำให้หญิงสาวขาดสติและพุ่งตัวเข้าไปฉุดกระชากสตรีผู้นั้น ก่อนจะฟาดฝ่ามือของนางลงบนแก้มของอีกฝ่าย จนกระทั่งเกิดเป็นเรื่องยุ่ง ๆ ขึ้น กว่าที่ทั้งสองจะถูกแยกออกจากกันได้ก็ทำเอาสาวใช้ของสตรีทั้งสองและสามีของนางเกิดอาการหอบเหนื่อยไม่น้อย

ซ่งรุ่ยหยางใช้สายตาฟาดฟันไปที่ร่างของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของตนเอง ก่อนจะเอ่ยตะคอกเสียงดังทำเอาร่างบางถึงกับสะดุ้งโหยง ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงพันกันพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มบวมช้ำเพราะถูกอาวุธลับของสตรีอีกฝ่ายไปไม่น้อย

"เซี่ยเป่าเจิน! นี่เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ!" เซี่ยเป่าเจินได้แต่มองหน้าสามีก่อนจะเบะปากน้ำตาไหลเพราะความน้อยใจ นางก็แค่เพียงหึงหวงเขาเท่านั้น 

ซูซินฮวาเห็นว่าแผนการที่ทำให้คนทั้งคู่แตกหักกันนั้นใกล้สำเร็จแล้วจึงได้ขอตัวกลับก่อนที่สตรีดุร้ายผู้นั้นจะพุ่งตัวเข้ามาทำร้ายนางอีกครั้ง โดยไม่ลืมเสแสร้งทำเป็นเจ็บปวดกับบาดแผลที่เกิดขึ้น

"ท่านอาจารย์ซ่ง เช่นนั้นข้าต้องขอตัวกลับก่อน อย่างไรเรื่องนี้ก็มิใช่ความผิดของซ่งฮูหยิน ท่านก็อย่าได้กล่าวโทษนางหนักจนเกินไปนัก"

"แม่นางซู ข้าต้องขออภัยแทนภรรยาผู้ไม่รู้ความผู้นี้ของข้าด้วย หวังว่าท่านจะไม่ถือสานางแล้วข้าจะเป็นผู้จัดการกับนางด้วยตนเอง"

"เช่นนั้น ข้าต้องขอตัวก่อนเจ้าค่ะ หลัวเอ๋อร์กลับกันเถิด"

"เจ้าค่ะคุณหนู" สาวใช้ของซูซินฮวาเข้ามาพยุงร่างบางของนายสาวก่อนที่คนทั้งคู่จะเดินตรงกลับไปยังรถม้าที่จอดเทียบอยู่หน้าเรือน ในขณะที่หน้าเรือนเริ่มมีชาวบ้านเข้ามามุงดูกันอยู่หลายคนก่อนที่ชาวบ้านเหล่านั้นจะเริ่มซุบซิบนินทาถึงวีรกรรมหึงหวงอันดุร้ายของเซี่ยเป่าเจิน เพราะนี่หาใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องเช่นนี้ไม่

"นี่! เซี่ยเป่าเจินอาละวาดอีกแล้วหรือ" หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับทำสีหน้าเอือมระอาไม่น้อย

"นั่นน่ะสิ! ข้าละเห็นใจอาจารย์ซ่งยิ่งนักที่ต้องมาทนอยู่กับสตรีเช่นนี้" หญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลกันเอ่ยเสริมขึ้น

"หึ! หากนางมิใช้เล่ห์เหลี่ยมกับท่านอาจารย์ซ่ง ป่านนี้จะได้มานั่งชูคอเป็นฮูหยินซ่งเช่นทุกวันนี้หรือ" หญิงวัยกลางคนที่เอ่ยขึ้นคนแรกกล่าวต่อ

"นั่นก็จริงอย่างที่เจ้ากล่าว เช่นนี้อีกไม่นาน นางก็คงจะถูกสามีหย่าร้างเป็นแน่!"

"ข้าก็คิดเช่นนั้น!"

"หากข้าเป็นท่านอาจารย์ซ่งก็คงไม่ทนอยู่กับนางอีกแล้ว สตรีใจแคบดุร้ายเช่นนั้น ผู้ใดจะไปทนได้กันเล่า"

"ถูกต้อง ๆ" เสียงเหล่าชาวบ้านเอ่ยสมทบกันอย่างคึกคัก ผู้ใดเล่าจะมิรู้ถึงนิสัยใจคออันร้ายกาจของเซี่ยเป่าเจินภรรยาของซ่งรุ่ยหยาง ที่กล่าวออกไปเช่นนั้นก็เพราะว่าทุกคนต่างหวาดกลัวกับนิสัยดุร้ายของนางเป็นอย่างยิ่ง

ซูซินฮวาได้ยินเสียงชาวบ้านก่นด่าถึงความดุร้ายใจดำของสตรีอีกฝ่ายก็นึกกระหยิ่มอยู่ในใจก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าแล้วจากไปในทันที

หลังจากที่รถม้าเคลื่อนตัวออกห่างจากหมู่บ้านซัวเถาได้สักระยะ หลัวเอ๋อร์สาวใช้คนสนิทของหญิงสาวที่กำลังสางผมที่ยุ่งเหยิงของนายสาวให้เรียบงามดังเดิม จึงได้เอ่ยขึ้น

"คุณหนูคิดว่าท่านอาจารย์ซ่งจะลงโทษสตรีร้ายกาจผู้นั้นเช่นไรเจ้าคะ"

"หึ ข้าก็มิอาจรู้ได้ แต่ข้าหวังว่านางจะถูกท่านอาจารย์ซ่งหย่าร้างกับนางไปเสีย จะได้สิ้นเรื่องสิ้นราวเสียที"

"ข้าก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ สตรีร้ายกาจเช่นนั้นจะต้องถูกหย่าร้างไปเสีย"

"หึหึ หากนางถูกสามีหย่าร้างเข้าให้จริง ๆ คงน่าเห็นใจไม่น้อย"

"น่าเห็นใจอันใดกันเจ้าคะ สตรีร้ายกาจเช่นนั้นก็สมควรแล้วเจ้าค่ะ"

ทางด้านตระกูลซ่ง 

"เซี่ยเป่าเจิน! ครั้งนี้เจ้าทำเกินไปแล้ว"

"หึ ใครใช้ให้สตรีหน้าด้านนั่นมายุ่งกับท่านกัน!"

"เจ้า! เหตุใดเจ้าจึงได้มีจิตใจคิดแต่เพียงเรื่องสกปรกเช่นนี้"

"ทะ ท่าน ท่านด่าข้างั้นหรือ" เซี่ยเป่าเจินมองหน้าสามีด้วยน้ำตาอาบแก้ม ถึงแม้นางจะร้ายกาจแล้วอย่างไรเล่า มิใช่ว่าเพราะสตรีไร้ยางอายเหล่านั้นหรอกหรือ ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง เหตุใดสามีของนางจึงมองไม่ออกกัน

"ข้าจะหย่ากับเจ้า!" 

"ทะ ท่าน! ไม่นะ! ข้าไม่มีวันหย่ากับท่าน หยางหยาง ท่านจะทำเช่นนี้กับข้ามิได้ ฮือ ๆ หยางหยาง" เซี่ยเป่าเจินมีความรู้สึกราวกับหัวใจของนางกำลังจะแตกสลายที่ได้ยินสามีของตนเองกล่าวเช่นนั้นออกมา ภายในใจมีความรู้สึกไม่ยินยอม ถึงอย่างไรนางก็ไม่มีทางที่จะยินยอมหย่าร้างกับอีกฝ่ายเป็นอันขาด 

ซ่งรุ่ยหยางรู้สึกปวดหัวเป็นอย่างมาก เขาพยายามที่จะเดินหนีภรรยาแต่หญิงสาวกลับไม่ยินยอม เฝ้าแต่เดินตามพร้อมกับตอแยชายหนุ่มไม่เลิก ทำให้อารมณ์ของอีกฝ่ายขาดสะบั้น ก่อนจะพลั้งมือสะบัดแขนเสื้อทำให้ร่างของเซี่ยเป่าเจินที่พยายามตอแยชายหนุ่มอยู่นั้นกระเด็นไปด้านข้าง ก่อนที่ศีรษะของนางจะไปกระแทกกับก้อนหินใหญ่ที่ใช้ประดับสวนเต็มแรง

"อ๊ะ!" ศีรษะของเซี่ยเป่าเจินกระแทกกับก้อนหินเข้าอย่างจัง ภาพสุดท้ายก่อนที่หญิงสาวจะสลบไปนั้น นางพลันมองเห็นภาพเมื่อหลายปีก่อนที่นางได้พบกับซ่งรุ่ยหยางเป็นครั้งแรกที่จวนตระกูลเซี่ยซึ่งทำให้นางตกหลุมรักเขาเข้าให้ ด้วยความที่ยังเป็นเพียงหญิงสาวที่พึ่งผ่านพ้นวัยปักปิ่นมาได้ไม่นาน และนิสัยที่ไม่รู้ความทำให้หญิงสาวลงมือกระทำการที่มิควร เพียงเพราะได้ฟังคำยุแยงของสาวใช้อาวุโสผู้หนึ่งจึงวางยานอนหลับในกาน้ำชาเพียงแค่หวังให้คนที่มาพบนั้นเข้าใจผิดเพียงเท่านั้น แต่ผู้ใดจะรู้ว่ายาห่อนั้นที่หญิงสาวคิดว่าเป็นเพียงยานอนหลับกลับกลายเป็นยาปลุกกำหนัดเสียได้ ก่อนที่ทั้งสองจะพลาดพลั้งจนซ่งรุ่ยหยางต้องออกหน้ารับผิดชอบด้วยการตบแต่งหญิงสาวเข้าจวน 

หลังจากนั้นไม่นานเซี่ยเป่าเจินก็ตั้งครรภ์บุตรชายคนแรก ไม่เพียงแต่สถานการณ์ที่ผ่านมาไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น ซ้ำนับวันก็ยิ่งแย่ลงไปเรื่อย ๆ เพราะเซี่ยเป่าเจินขึ้นชื่อในเรื่องความหึงหวงสามีเป็นที่หนึ่ง ทั้งยังชอบอาละวาดทำร้ายสตรีที่เข้าใกล้สามีของนางทุกคน ทำให้ซ่งรุ่ยหยางยิ่งรู้สึกเกลียดชังนางอย่างที่สุด เขาเกลียดชังนางมากเพียงใดเซี่ยเป่าเจินรับรู้ได้ดี เพียงแต่นางไม่เคยคาดคิดว่าจะมีวันที่เขาเอ่ยขอหย่าร้างกับนางเช่นนี้ ความเสียใจที่ท่วมท้นทำให้หัวใจของนางแทบแตกสลาย ไม่นานภาพทุกอย่างก็ดับมืดไป

"ฮูหยิน!" หงซิ่วสาวใช้คนสนิทของเซี่ยเป่าเจินเข้าไปพยุงร่างของหญิงสาวที่สลบไม่ได้สติหลังจากที่ศีรษะของนางกระแทกกับก้อนหินเข้าอย่างแรง ส่งผลให้มีเลือดออก

"ปะ เป่าเจิน หลบไป ข้าจะอุ้มนางเอง!"

ซ่งรุ่ยหยางตกใจเป็นอย่างยิ่งที่ตนเองพลั้งมือผลักร่างของภรรยาจนกระเด็นศีรษะไปกระแทกกับก้อนหินจนอีกฝ่ายสลบไป ก่อนจะก้าวเข้าไปอุ้มร่างของนางตรงไปยังห้องนอนแล้วให้สาวใช้เร่งไปตามหมอ

ศีรษะของเซี่ยเป่าเจินกระแทกกับก้อนหินอย่างแรง อาจเป็นเพราะร่างกายที่อ่อนแอของนางแต่เดิมทำให้หญิงสาวสิ้นใจในเวลาต่อมา แต่ในขณะนั้นเองอยู่ ๆ ร่างที่ไร้ซึ่งลมหายใจของหญิงสาวก็เกิดกลับมาเป็นปกติโดยที่ผู้คนภายในห้องไม่ทันได้สังเกต ก่อนจะหลับใหลไม่ได้สติไปอีกหลายวัน