All Chapters of ข้ามมาเป็นภรรยาผู้ไม่เอาไหนแห่งซัวเถา: Chapter 1 - Chapter 10

ร่างบางบนเตียงขยับตัวเล็กน้อย ส่งผลให้คนที่คอยเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลารับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวนั้นอย่างไม่ยากเย็นนัก หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ห้องที่แสนคุ้นเคย แล้วพบว่าวิญญาณของนางได้ย้อนกลับมาแล้ว สวรรค์ได้ให้โอกาสสตรีร้ายกาจเช่นนางให้ได้มีโอกาสแก้ไขและปรับปรุงตัวเองความตายในครั้งก่อน หญิงสาวสูญเสียสามีผู้เป็นที่รักให้กับหญิงอื่น เพราะความร้ายกาจของนางเองทั้งสตรีผู้นั้นยังทำร้ายบุตรชายของนางอย่างเลือดเย็นเพียงเพราะต้องการให้บุตรชายของตนเองนั้นเป็นที่หนึ่งแต่เพราะความโง่งมของนางที่คิดเอาคืนสตรีผู้นั้น จนเผลอตัวไปร่วมมือกับคนเลว คนเหล่านั้นที่เห็นว่านางช่างโง่เง่าจึงได้หลอกใช้นางก่อนที่หญิงสาวจะถูกหักหลังกลายเป็นแพะรับบาปแทนพวกเขาในครั้งนั้น แต่แล้วสามีที่นางคิดว่าเขาคงจะเกลียดชังนางอย่างที่สุดกลับเป็นคนเดียวที่ก้าวออกมาเพื่อช่วยเหลือนาง การกระทำของเขาในครั้งนั้นทำให้ภรรยาคนใหม่ของชายหนุ่มโกรธแค้นจนกระทั่งหย่าร้างกับเขาพร้อมกับโยนความผิดไปที่เขาทำให้สามีของนางได้รับบทลงโทษเช่นเดียวกันสามีของนางถูกประหารอย่างเหี้ยมโหด บุตรชายถูกรังแกจนกระทั่งพิการก่อนจะถูกวางยาพิษให

เช้าวันต่อมาทั้งสามคนตื่นตั้งแต่เหม่าก่อนที่เหล่าเซียวจะมารอบังคับม้าให้นางเพื่อเดินทางออกไปตลาด เป็นเพราะที่จวนมีรถม้าอยู่หนึ่งคัน อาจเพราะไม่ได้ใช้งานและม้าที่มีก็ถูกสามีนำไปใช้ การเดินทางในครั้งนี้จึงได้ขอรบกวนม้าที่เรือนของท่านตาของหญิงสาวเหล่าเซียวหรือเซียวสุ่น คนสนิทของนายท่านจูยืนรออยู่ข้างรถม้าด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ เขาเองเป็นชายวัยกลางคนที่เห็นคุณหนูสามมาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ และรับรู้ถึงความร้ายกาจของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี และครั้งนี้ก็ดูเหมือนจะรุนแรงกว่าครั้งไหน ๆ เมื่ออีกฝ่ายถึงกับพลั้งมือทำร้ายผู้อื่น ก่อนที่จะทะเลาะกับสามีจนกระทั่งร่างล้มหัวฟาดพื้นสลบไปถึงสามวัน ถึงแม้ว่าเขาจะพอทราบว่าซ่งรุ่ยหยางนั้นมิได้ตั้งใจแต่ก็อดเห็นใจหญิงสาวไม่ได้ ที่นางเป็นเช่นนี้ก็เพราะที่จวนมิค่อยมีผู้ใดใส่ใจนางมากนัก เพราะในจำนวนพี่น้องทั้งสามคนนั้นล้วนแต่เก่งกาจ จึงนับได้ว่าคุณหนูสามนั้นเป็นคนที่ไม่ได้ความมากที่สุดทำให้บิดามารดาละเลยไม่สนใจ จนทำให้หญิงสาวเริ่มเรียกร้องความสนใจจนกระทั่งกลายเป็นความเคยชินที่จะทำตัวร้ายกาจ ยิ่งแต่งงานแล้วความร้ายกาจของนางก็ดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้น เขาจึงได้กล่าวว่าบุตรเป็

ภายในห้องนอนของเซี่ยเป่าเจินในขณะที่นางกำลังปักเย็บชุดใหม่ให้กับบุตรชายอยู่นั้น พลันก็ได้ยินเสียงบางอย่างจากด้านนอก จึงวางมือจากสิ่งของในมือแล้วมองหาอาวุธสักอย่าง ก่อนจะเหลือบไปเห็นไม้ไผ่ที่บุตรชายลืมทิ้งไว้มีความยาวราวสามฉื่อ มือทั้งสองข้างกำที่ไม้แน่นแล้วจึงค่อย ๆ เปิดประตูออกมา ท่ามกลางความเงียบสงบและมืดมิดในยามราตรี ทำให้นางได้ยินเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาได้อย่างชัดเจนเซี่ยเป่าเจินพยายามเพ่งมองหาต้นตอของเสียง ขาทั้งสองข้างของนางสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความกลัวแต่ก็ทำใจดีสู้เสือ เงาดำหนึ่งกำลังเดินตรงไปยังห้องตำราที่อยู่ภายในจวน ภายในใจเซี่ยเป่าเจินคิดว่าอาจจะเป็นคนร้ายที่กำลังตามหาของมีค่าเป็นแน่ จึงได้แอบย่องตามไปและเมื่อสบโอกาสแขนเรียวเสลาจึงได้ยกไม้ในมือขึ้นสูงก่อนจะฟาดลงบนร่างของคนร้าย แต่ในขณะนั้นเองร่างสูงของคนร้ายก็หันกลับมาแล้วคว้าแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวเอาไว้ได้พอดิบพอดีหมับ!ก่อนที่เสียงทุ้มอันคุ้นเคยจะเอ่ยขึ้น"นี่เจ้า! คิดที่จะวางแผนสังหารสามีของเจ้าเช่นนั้นหรือ!"เซี่ยเป่าเจินที่กำลังหลับตาปี๋ด้วยความกลัว หรี่ตาขึ้นมองเพียงข้างหนึ่งและเมื่อแน่ใจแล้วว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนร้าย

หลังจากที่ชายหนุ่มเดินออกไปจากห้องแล้ว เซี่ยเป่าเจินก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาแรง ๆ หญิงสาวไม่คิดว่าเขาจะเกิดความสงสัยในตัวนางจนกระทั่งลักลอบเข้ามาสำรวจภายในห้องนอนของนางเช่นนี้ เตียงนอนที่ถูกเปลี่ยนใหม่หลังจากที่นางทำเสร็จแล้วนำไปซักและตากจนแห้งหลังใช้เวลาอยู่หลายวันพอสมควร หญิงสาวก็พึ่งทำการเปลี่ยนมันให้กับห้องของชายหนุ่มด้วยเช่นกัน หวังว่าเขาคงจะไม่สั่งให้บ่าวรับใช้รื้อมันออกหรอกกระมังก่อนหญิงสาวจะละความสนใจแล้วลงมือชำระร่างกายหลังจากที่เสื้อผ้าของนางเปียกปอนเพราะลงมือดักช้อนปลาในแม่น้ำกับบุตรชาย เซี่ยเป่าเจินให้นึกไปถึงใบหน้าและรอยยิ้มของเด็กน้อย นางได้แต่เม้มริมฝีปากจนแน่นเมื่อคิดว่าสักวันหนึ่งหากนางและสามีหย่าขาดจากกัน บุตรชายของนางจะรู้สึกเช่นไร อย่างน้อยจนกว่าจะถึงตอนนั้นนางจะต้องตั้งหลักให้ได้เสียก่อน เพื่อที่จะได้แย่งชิงเป่าเกอมาดูแลด้วยตัวเองได้อย่างถูกต้อง หากเป็นดังเช่นทุกวันนี้สามีของนางก็คงจะใช้ข้ออ้างที่นางเป็นคนไร้ความสามารถ ที่อาจจะเลี้ยงดูบุตรได้ไม่ดีเท่าที่ควร เซี่ยเป่าเจินตั้งใจเอาไว้ว่าในขณะที่นางกำลังพยายามรวบรวมเงินทองและความมั่นค

สามคนพ่อแม่ลูก นั่งรถม้าออกจากหมู่บ้านในขณะที่คนที่ตื่นเต้นที่สุด เห็นจะเป็นบุตรชายตัวน้อยที่เอาแต่ชี้นั่นชี้นี่เพื่อหาบทสนทนากับบิดาของตนอยู่ตลอดเวลา ในตอนแรกเซี่ยเป่าเจินนั้นกลัวว่าชายหนุ่มจะรู้สึกรำคาญบุตรชายจนแสดงอาการออกมาแล้วอาจจะทำให้บุตรชายของนางเกิดความไม่มั่นใจและเสียใจ แต่ในเวลาต่อมานางกลับพบว่านอกจากบุตรชายของนางที่พยายามจะหาบทสนทนาเพื่อมาพูดคุยกับบิดาแล้ว สามีของนางก็ดูเหมือนจะพยายามทำเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน ทำให้ตลอดเส้นทางเป็นไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มเมื่อรถม้าเคลื่อนตัวเข้าสู่เมืองซัวเถา ถนนทั้งสองด้านก็คลาคล่ำไปด้วยผู้คนดูครึกครื้นไม่น้อย ซ่งรุ่ยหยางสั่งให้เหลียนถังบังคับม้าไปจอดเทียบยังหน้าร้านที่ขายอุปกรณ์เกี่ยวกับการเกษตร เมื่อมาถึงก็เป็นเขาที่ก้าวลงรถม้าก่อนใคร เซี่ยเป่าเจินคิดว่าเขาคงจะลงไปเพื่อทำธุระของเขากระมัง แต่เมื่อนางก้าวออกมาจากรถม้าก็พบว่าร่างสูงกำลังเอื้อมแขนมารับตัวบุตรชาย ก่อนจะวางร่างเล็กลงบนพื้นอย่างอ่อนโยนแล้วหันมาส่งมือให้กับนาง หญิงสาวชะงักเล็กน้อยก่อนจะมองไปที่มือของสามี นางอยากจะปฏิเสธเขาไปแต่เพราะว่าบุตรชายกำลังมองอยู่ท