Lahat ng Kabanata ng ข้ามมาเป็นภรรยาผู้ไม่เอาไหนแห่งซัวเถา: Kabanata 11 - Kabanata 20

ทั้งสามหันกลับไปมองต้นเสียงก่อนจะพบว่าคนที่เรียกชายหนุ่มนั้นมิใช่ใครที่ใด แต่เป็นอาจารย์สอนศิลปะการดนตรี หลิวอี้เฟย หญิงสาวที่มีตำแหน่งลับ ๆ เป็นถึงบุตรสาวของชางอ๋องบุรุษที่จะได้รับตำแหน่งสำคัญในราชสำนักในอนาคต แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นเพียงท่านอ๋องผู้ไร้ค่าก็ตาม เพราะเท่าที่นางจำได้นั้น ผู้ที่มีส่วนทำให้ชางอ๋องได้ก้าวเข้าไปมีความสำคัญในราชวงศ์อีกครั้งก็คือสามีของนางคุณหนูหลิวผู้นี้มีใจปฏิพัทธ์ต่อสามีของนาง แต่ด้วยวัฒนธรรมของคนในยุคนี้จึงทำให้นางจำเป็นต้องไว้ตัวมิอาจแสดงความรู้สึกอันใดออกมาได้มากนัก แต่เซี่ยเป่าเจินนั้นจดจำได้ว่าภพก่อนนางเป็นคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยสามีของนางอย่างสุดกำลัง ทั้งยังจดจำคำพูดที่หญิงสาวเคยกล่าวกับนางเป็นครั้งสุดท้ายหลังจากที่สามีของนางได้จากไปแล้วได้เป็นอย่างดี"เพราะสตรีสิ้นคิด โง่งมเช่นเจ้า ทำให้คนดี ๆ เช่นอาจารย์ซ่งต้องตาย! เหตุใดเจ้าจึงไม่เลือกตายไปเพียงลำพังเล่าให้สมกับความโง่งมของเจ้า เหตุใดจะต้องลากคนดี ๆ ให้ตายตกไปพร้อมเจ้า ในเมื่อวันนี้เขาได้ตายจากไปแล้ว คงสมใจเจ้าแล้วกระมัง!" หลิวอี้เฟยกล่าวกับเซี่ยเป่าเจินด้วยสีหน้าที่คับแค้น"

"ในตอนแรกข้าก็คิดว่าที่เขาร่ำลือกันมันก็อาจจะไม่เป็นความจริง แต่พอได้มาสัมผัสกับตนเองถึงได้เข้าใจ ว่าที่เขาร่ำลือกันว่าคุณหนูซูนั้นปัญญาอ่อนด้อยนักเห็นทีจะไม่เกินจริงเสียแล้ว""เจ้า! กล้าว่าข้าโง่เช่นนั้นหรือ" ซูซินฮวาเดินเข้ามาใกล้หวังจะทำร้ายร่างกายเซี่ยเป่าเจิน ในขณะที่หญิงสาวพยายามกั้นร่างเล็กของบุตรชายไปไว้ด้านหลังของตน แต่เพียงครู่เดียวซูซินฮวาก็เปลี่ยนท่าทีกลายเป็นหญิงสาวบอบบาง เมื่อเซี่ยเป่าเจินเห็นเช่นนั้นก็รู้ได้ในทันทีว่าซ่งรุ่ยหยางจะต้องอยู่แถวนี้เป็นแน่ ด้วยความแค้นที่มีมาแต่หนหลังจังหวะที่ทั้งคู่อยู่ใกล้กันมากจนคนที่ยืนอยู่ไกลออกไปไม่สามารถมองออกได้ว่าเกิดอันใดขึ้นกับนางสองคน เซี่ยเป่าเจินก็ฉุดแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวขึ้นมา ท่ามกลางสีหน้าตื่นตกใจของซูซินฮวา ก่อนที่นางจะบีบเข้าที่ข้อมือเล็กขาวผ่องของอีกฝ่ายแล้วจิกเล็บลงไปอย่างแรง "กรี๊ดดด เจ้าทำข้าเจ็บนะ นังผีบ้า ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้""โอ๊ย"ซูซินฮวาที่ไม่ทันได้ระวังตัวด้วยความเจ็บปวดจึงได้เผลอผลักร่างของเซี่ยเป่าเจินกระเด็นออกไปไกล ซ่งรุ่ยเป่าที่เห็นมารดาถูกทำร้ายก็พุ่งตัวเข้าหวังจะทุบตีหญิงสาว"อย่าทำท่านแม่ของข้านะ!" "เ

ตลอดเวลาที่ผ่านมาหญิงสาวรับรู้มาโดยตลอดว่านางนั้นมิได้เก่งกาจเหมือนพี่ชาย มิได้อ่อนหวานว่านอนสอนง่ายเช่นพี่สาว และรับรู้มาโดยตลอดว่าบิดามิได้โปรดปรานนางเช่นพี่น้องคนอื่นในจวน แม้จะเป็นบุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินเอก แต่กลับได้รับการปฏิบัติที่ย่ำแย่ยิ่งกว่าบุตรสาวของอนุภรรยาบางคนเสียอีกในตอนเด็ก ๆ สิ่งที่นางวาดฝันไว้คือการที่บิดาเอ่ยชมนางบ้างในยามที่นางทำสิ่งใดสำเร็จ แต่หลังจากที่นางได้รับการปฏิบัติอย่างเย็นชาครั้งแล้วครั้งเล่าจึงกลายเป็นความรู้สึกต่อต้านและไม่ต้องการทำในสิ่งที่บิดาคาดหวังอีกต่อไปทำให้หญิงสาวกลายเป็นคนร้ายกาจและเอาแต่ใจ เพราะมารดาของนางเป็นถึงฮูหยินเอก อีกทั้งนางยังมีพี่ชายที่เป็นถึงรองแม่ทัพ พี่สาวที่เป็นถึงสาวงามอันดับหนึ่งที่หญิงสาวมักจะถูกนำไปเปรียบเทียบกับพี่สาวของนางเสมอมา แต่เซี่ยเป่าเจินก็หาได้สนใจไม่ ความคิดของนางก็คือการทำสิ่งใดแล้วนางมีความสุขนางก็จะทำ เพียงความคิดเช่นนั้นของนางจึงทำให้บิดามองว่านางคือต้นตอของปัญหาที่ควรถูกกำจัดออกไปก่อนจะถูกคนที่หวังดีประสงค์ร้ายผู้หนึ่งชักจูงให้กระทำในสิ่งที่กลายเป็นต้นเหตุแห่งโศกนาฏกรรมที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง กระทั่ง

ทางด้านจวนตระกูลจู ของอดีตราชครูจูกังเหิง"ศิษย์คารวะท่านอาจารย์ขอรับ""เจ้ามาแล้วหรือ เอาละ ๆ มานั่งลงก่อน!""ขอรับ""คนของข้ามาแจ้งว่าบิดาของเจินเอ๋อร์ มาถึงแล้ว แต่ทั้งคู่ทะเลาะกันจนถึงขั้นลงไม้ลงมือจริงหรือไม่""เรียนท่านอาจารย์ เป็นเพียงเรื่องที่เข้าใจผิดกันเล็กน้อยเท่านั้น ขอท่านอาจารย์อย่าได้กังวล" ชายชรามองดูหน้าหลานเขยของตนก่อนที่จะคิดกล่าวบางอย่าง"แล้วเจ้า... ยังคิดจะหย่าขาดจากนางอยู่หรือไม่""ข้า... คิดว่าคนเราย่อมต้องการโอกาส ข้าเองก็อยากจะลองให้โอกาสนางอีกสักครั้ง""แล้วหากนางไม่เปลี่ยนเล่า""เช่นนั้นก็ขอให้มันเป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้ก็แล้วกันขอรับ""หึหึ ดี พูดดี เอาละที่ข้าเรียกเจ้ามาวันนี้ก็เพราะที่สำนักศึกษาจะมีอาจารย์สอนดนตรีคนใหม่มาแทนอาจารย์หลิว""แล้วอาจารย์หลิว นาง...""เป็นเช่นที่เจ้าเข้าใจ ชางอ๋องต้องการคืนฐานะให้กับบุตรสาวของเขา อีกไม่นานเจ้าเองก็คงจะได้รับเทียบเชิญจากเขากระมัง""เกรงว่าคงจะไม่เหมาะเท่าใดนักหากข้าไปปรากฏตัวอยู่ในงาน หากผู้ใดเห็นเข้าอาจจะเข้าใจผิดได้"

ซ่งรุ่ยหยางยืนมองรถม้าของภรรยาค่อย ๆ เคลื่อนออกไปจนกระทั่งลับตา จึงได้เดินเข้ามาในสำนักศึกษา ก่อนจะมีชายหนุ่มคุ้นหน้าผู้หนึ่งเดินเข้ามาแล้วค้อมตัวคารวะเขาอย่างอ่อนน้อม"คารวะคุณชายขอรับ""เซียวปิง ท่านมาได้อย่างไร!""ข้าน้อยและเซียวเฮ้อ ถูกนายหญิงส่งมาเพื่อดูแลคุณชายขอรับ""แล้วเซียวเฮ้อเล่า""เซียวเฮ้อจะติดตามมาภายหลังขอรับ""พวกท่านกลับไปเถิด ฝากขอบคุณท่านยายด้วย แต่ข้าย่อมดูแลตัวเองได้""เอ่อ เห็นทีจะมิได้ขอรับ นายหญิงกล่าวว่าข้าน้อยและเซียวเฮ้อไม่มีสิทธิ์กลับไป" ซ่งรุ่ยหยางได้แต่ถอนหายใจแรงก่อนจะพยักหน้ายอมรับอย่างจำใจ แล้วมอบหมายหน้าที่ผู้ช่วยและผู้ติดตามให้กับชายหนุ่ม"คารวะท่านอาจารย์ซ่งขอรับ""ท่านอาจารย์เฉิง""อาจารย์คนใหม่ที่มาในวันนี้ มาถึงแล้วขอรับ นางรอท่านอยู่ที่ห้องรับรอง""เช่นนั้นก็ไปกันเถิด" เซียวปิงเอื้อมมือไปช่วยถือสัมภาระของชายหนุ่ม ก่อนจะชะงักเมื่อมองไปเห็นห่อผ้าห่อหนึ่งที่ชายหนุ่มมิยินยอมให้เขาเป็นผู้ถือ แต่กลับรั้งไว้และถือมันด้วยตนเอง เซียวปิงคิดว่าของสิ่งนั้นคงเป็นของสำคัญ ชายหนุ่มจึงต้องการถือไว้ด้วยตนเอง ก่อนจะเดินตามท่านอาจารย์ทั้งคู่มุ่งหน้าไปยังห้องรับรอ