All Chapters of ข้ามมาเป็นภรรยาผู้ไม่เอาไหนแห่งซัวเถา: Chapter 11 - Chapter 20

ทั้งสามหันกลับไปมองต้นเสียงก่อนจะพบว่าคนที่เรียกชายหนุ่มนั้นมิใช่ใครที่ใด แต่เป็นอาจารย์สอนศิลปะการดนตรี หลิวอี้เฟย หญิงสาวที่มีตำแหน่งลับ ๆ เป็นถึงบุตรสาวของชางอ๋องบุรุษที่จะได้รับตำแหน่งสำคัญในราชสำนักในอนาคต แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นเพียงท่านอ๋องผู้ไร้ค่าก็ตาม เพราะเท่าที่นางจำได้นั้น ผู้ที่มีส่วนทำให้ชางอ๋องได้ก้าวเข้าไปมีความสำคัญในราชวงศ์อีกครั้งก็คือสามีของนางคุณหนูหลิวผู้นี้มีใจปฏิพัทธ์ต่อสามีของนาง แต่ด้วยวัฒนธรรมของคนในยุคนี้จึงทำให้นางจำเป็นต้องไว้ตัวมิอาจแสดงความรู้สึกอันใดออกมาได้มากนัก แต่เซี่ยเป่าเจินนั้นจดจำได้ว่าภพก่อนนางเป็นคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยสามีของนางอย่างสุดกำลัง ทั้งยังจดจำคำพูดที่หญิงสาวเคยกล่าวกับนางเป็นครั้งสุดท้ายหลังจากที่สามีของนางได้จากไปแล้วได้เป็นอย่างดี"เพราะสตรีสิ้นคิด โง่งมเช่นเจ้า ทำให้คนดี ๆ เช่นอาจารย์ซ่งต้องตาย! เหตุใดเจ้าจึงไม่เลือกตายไปเพียงลำพังเล่าให้สมกับความโง่งมของเจ้า เหตุใดจะต้องลากคนดี ๆ ให้ตายตกไปพร้อมเจ้า ในเมื่อวันนี้เขาได้ตายจากไปแล้ว คงสมใจเจ้าแล้วกระมัง!" หลิวอี้เฟยกล่าวกับเซี่ยเป่าเจินด้วยสีหน้าที่คับแค้น"

หลังจากที่เซี่ยเป่าเจินสร้างเรื่องเอาไว้ นางก็กลัวว่าสามีของนางจะรู้ทันจึงเอาแต่นั่งก้มหน้าตลอดเส้นทางที่กลับจวน โดยมีบุตรชายคอยนั่งอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่ขึ้นมาบนรถม้าหญิงสาวก็เอาแต่เงียบไม่พูดไม่จา ทำเอาซ่งรุ่ยหยางรู้สึกไม่ดีเล็กน้อยเพราะคิดว่านางเสียใจที่ถูกซูซินฮวารังแก แต่เขากลับรู้สึกไม่ดียิ่งกว่าเมื่อเห็นว่าอยู่ ๆ ตนเองก็ถูกเมินเช่นนี้หรือว่าเขาพลาดตรงที่ใดกัน ก่อนที่เขาจะเอาแต่นั่งเงียบแล้วคอยชำเลืองตามองไปที่ร่างของหญิงสาว ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจเพราะคิดเอาไว้ว่าถึงจวนแล้วค่อยพูดจากันให้เข้าใจอีกครั้งแต่แล้วเมื่อกลับถึงจวนทุกอย่างก็มิได้เป็นไปอย่างที่คาดการณ์เอาไว้ เมื่ออยู่ ๆ ก็มีแขกหลายคนมารออยู่ที่จวน สามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่งที่ในตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในห้องโถงรับแขกของเรือนรับรอง เมื่อเซี่ยเป่าเจินได้พบกับคนทั้งคู่ภายในอกก็พลันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา ก่อนที่ซ่งรุ่ยหยางจะเดินตามหลังเข้ามาแล้วพบว่าภรรยาเอาแต่ยืนนิ่ง ตนจึงเอ่ยทักคนทั้งสองก่อนในทันที"คารวะท่านพ่อตา ท่านแม่ยาย""คารวะท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าค่ะ""หึ"น้ำเสียงขึ้นจมูกที่เต็มไปด้วยความไม่

ทางด้านจวนตระกูลจู ของอดีตราชครูจูกังเหิง"ศิษย์คารวะท่านอาจารย์ขอรับ""เจ้ามาแล้วหรือ เอาละ ๆ มานั่งลงก่อน!""ขอรับ""คนของข้ามาแจ้งว่าบิดาของเจินเอ๋อร์ มาถึงแล้ว แต่ทั้งคู่ทะเลาะกันจนถึงขั้นลงไม้ลงมือจริงหรือไม่""เรียนท่านอาจารย์ เป็นเพียงเรื่องที่เข้าใจผิดกันเล็กน้อยเท่านั้น ขอท่านอาจารย์อย่าได้กังวล" ชายชรามองดูหน้าหลานเขยของตนก่อนที่จะคิดกล่าวบางอย่าง"แล้วเจ้า... ยังคิดจะหย่าขาดจากนางอยู่หรือไม่""ข้า... คิดว่าคนเราย่อมต้องการโอกาส ข้าเองก็อยากจะลองให้โอกาสนางอีกสักครั้ง""แล้วหากนางไม่เปลี่ยนเล่า""เช่นนั้นก็ขอให้มันเป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้ก็แล้วกันขอรับ""หึหึ ดี พูดดี เอาละที่ข้าเรียกเจ้ามาวันนี้ก็เพราะที่สำนักศึกษาจะมีอาจารย์สอนดนตรีคนใหม่มาแทนอาจารย์หลิว""แล้วอาจารย์หลิว นาง...""เป็นเช่นที่เจ้าเข้าใจ ชางอ๋องต้องการคืนฐานะให้กับบุตรสาวของเขา อีกไม่นานเจ้าเองก็คงจะได้รับเทียบเชิญจากเขากระมัง""เกรงว่าคงจะไม่เหมาะเท่าใดนักหากข้าไปปรากฏตัวอยู่ในงาน หากผู้ใดเห็นเข้าอาจจะเข้าใจผิดได้"

ซ่งรุ่ยหยางยืนมองรถม้าของภรรยาค่อย ๆ เคลื่อนออกไปจนกระทั่งลับตา จึงได้เดินเข้ามาในสำนักศึกษา ก่อนจะมีชายหนุ่มคุ้นหน้าผู้หนึ่งเดินเข้ามาแล้วค้อมตัวคารวะเขาอย่างอ่อนน้อม"คารวะคุณชายขอรับ""เซียวปิง ท่านมาได้อย่างไร!""ข้าน้อยและเซียวเฮ้อ ถูกนายหญิงส่งมาเพื่อดูแลคุณชายขอรับ""แล้วเซียวเฮ้อเล่า""เซียวเฮ้อจะติดตามมาภายหลังขอรับ""พวกท่านกลับไปเถิด ฝากขอบคุณท่านยายด้วย แต่ข้าย่อมดูแลตัวเองได้""เอ่อ เห็นทีจะมิได้ขอรับ นายหญิงกล่าวว่าข้าน้อยและเซียวเฮ้อไม่มีสิทธิ์กลับไป" ซ่งรุ่ยหยางได้แต่ถอนหายใจแรงก่อนจะพยักหน้ายอมรับอย่างจำใจ แล้วมอบหมายหน้าที่ผู้ช่วยและผู้ติดตามให้กับชายหนุ่ม"คารวะท่านอาจารย์ซ่งขอรับ""ท่านอาจารย์เฉิง""อาจารย์คนใหม่ที่มาในวันนี้ มาถึงแล้วขอรับ นางรอท่านอยู่ที่ห้องรับรอง""เช่นนั้นก็ไปกันเถิด" เซียวปิงเอื้อมมือไปช่วยถือสัมภาระของชายหนุ่ม ก่อนจะชะงักเมื่อมองไปเห็นห่อผ้าห่อหนึ่งที่ชายหนุ่มมิยินยอมให้เขาเป็นผู้ถือ แต่กลับรั้งไว้และถือมันด้วยตนเอง เซียวปิงคิดว่าของสิ่งนั้นคงเป็นของสำคัญ ชายหนุ่ม

เซี่ยเป่าเจินจัดการให้สองพ่อลูกแช่น้ำอุ่น เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะตั้งสำรับเย็นที่เมนูอาหารเต็มไปด้วยสมุนไพรขับไอเย็น ไม่ว่าจะเป็นขิงและโสม ก่อนที่นางจะเอ่ยบางอย่างขึ้นมาในขณะที่ทุกคนทานอาหารอิ่มแล้ว"วันนี้ท่านและเป่าเกอคงต้องงดการใช้ห้องตำราไปเสียก่อนเจ้าค่ะ เพราะพายุฝนทำให้หลังคาห้องตำราเกิดรั่ว""หลังคารั่วงั้นหรือ" ซ่งรุ่ยหยางทำสีหน้าตระหนกกำลังจะลุกขึ้นไปดูความเสียหายแต่ก็ถูกภรรยารั้งตัวเอาไว้เสียก่อน"ตำราของท่านยังปลอดภัยทุกเล่มเจ้าค่ะ ข้ากับสาวใช้ขนเอาไปไว้ที่ห้องนอนของข้าชั่วคราว""ห้องนอนของเจ้างั้นหรือ แล้วเจ้าจะนอนที่ใด เช่นนั้นคืนนี้เจ้าก็นอนกับข้าก็แล้วกัน!" เซี่ยเป่าเจินหน้าขึ้นสี ก่อนจะเบือนหน้าหลบสายตาของเขา"อะแฮ่ม คืนนี้ข้าจะนอนกับเป่าเกอไปก่อนสักสองสามวันเจ้าค่ะ""ได้อย่างไร ห้องนอนเป่าเกอนั้นเล็กเกินไป เตียงนอนหรือก็แคบไม่เหมาะกับการนอน หลาย ๆ คน""ข้านอนได้เจ้าค่ะ" เซี่ยเป่าเจินยังคงยืนยันคำเดิมเซี่ยเป่าเจินรีบรั้งมือเล็กของบุตรชายตรงไปยังห้องนอน ก่อนจะให้บุตรชายนอนด้านในสุดของเตียงแล้วนางเป็นผู้นอนด้า