บททั้งหมดของ ข้ามมาเป็นภรรยาผู้ไม่เอาไหนแห่งซัวเถา: บทที่ 31 - บทที่ 40

"ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับ" เซี่ยเป่าเจินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเรียกของบุตรชายหลายต่อหลายครั้ง หญิงสาวสะลึมสะลือราวกับความฝัน ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเต็มตา มองเห็นเด็กชายร่างผอมบางยืนอยู่ที่ข้างเตียงกำลังส่งยิ้มมาให้นาง"เป่าเกอ ตื่นนานแล้วหรือ""ขอรับ ท่านพ่อกล่าวว่าท่านแม่ไม่ค่อยสบาย ท่านแม่ ท่านเป็นอันใดมากหรือไม่" เซี่ยเป่าเจินส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับบุตรชาย ก่อนจะตอบออกไป"แม่มิได้เป็นอันใด เจ้าหิวหรือไม่ เดี๋ยวแม่จะรีบออกไปทำอาหารเช้าให้เจ้า""ข้ากินอิ่มแล้วขอรับ เช้านี้ท่านพ่อเป็นผู้ลงมือทำโจ๊กให้ลูกทานเองกับมือ ยังมีส่วนของท่านแม่ด้วยนะขอรับ""เช่นนั้น เจ้าออกไปรอที่โต๊ะอาหารเถิด เดี๋ยวแม่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วจะตามออกไป""ขอรับท่านแม่"หญิงสาวมองตามร่างผอมบางของบุตรชาย ก่อนจะลุกจากเตียงหายไปหลังฉากกั้น พลันนึกไปถึงความฝันเมื่อคืนนี้ช่างเสมือนจริงยิ่งนัก  ความรู้สึกยังคงอยู่ราวกับยังวนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัวนาง เซี่ยเป่าเจินสะบัดความคิดนั้นออกจากหัว ก่อนจะก้าวออกมาจากหลังฉากกั้นพร้อมทั้งหยิบเสื้อผ้าสีอ่อนออ

เมื่อกลับมาถึงเรือน เซี่ยเป่าเจินถูกสามีพยุงเข้ามาในห้องนอนของเขา ก่อนจะค่อย ๆ พานางไปยังเตียงกว้างเพื่อให้หญิงสาวได้พักผ่อน แล้วเอี้ยวตัวมาถอดรองเท้าให้นางอย่างเบามือ พร้อมกับคลุมผ้าให้อย่างอ่อนโยน"วันนี้เจ้าพักผ่อนเถิด เดี๋ยวเรื่องอาหารพี่จะเป็นคนจัดการให้เจ้าเอง"หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงอย่างฝืดฝืน ชายหนุ่มเพียงเฝ้ามองให้แน่ใจว่าหญิงสาวหลับสนิทจึงได้เดินออกจากห้องไป พร้อมกับมอบหมายให้หงซิ่วเป็นผู้ดูแลอาหารค่ำมื้อนี้แทนทางด้านเป่าเกอที่ยังคงขะมักเขม้นในการฝึกเขียนอักษร ท่องตำรา ร่างเล็กโอนเอนไปมาตามตำราที่กำลังท่องจำ ทำเอาผู้เป็นบิดาที่เฝ้ามองอยู่อดรู้สึกเอ็นดูมิได้ พลางมองดูเขาอย่างเงียบ ๆแล้วจึงเดินตรงไปยังห้องนอนของภรรยาก่อนจะสั่งการให้บ่าวรับใช้ขนย้ายหนังสือออกมาจัดเรียงเสียใหม่แล้วเปลี่ยนห้องนอนของภรรยาเป็นห้องนอนของบุตรชายแทน เพราะห้องเดิมนั้นเล็กแคบเกินไปแล้ว อีกทั้งซ่งรุ่ยเป่าเองก็เริ่มเติบโตมากขึ้น จึงจำเป็นต้องขยายห้องให้กว้างขวางมากขึ้น ส่วนข้าวของของภรรยาก็ได้ถูกย้ายเข้ามาไว้ยังห้องนอนของเขาแทน ก่อนที่ห้องนอน

พลันให้นึกถึงฝันลามกในคืนนั้นก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างคับข้องใจ"คืนนั้น อื้ม... คืนนั้นท่านแอบรังแกข้าใช่หรือไม่" เมื่อหญิงสาวกล่าวจบ ชายหนุ่มก็เหมือนจะชะงักไปเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองดูใบหน้างามล้ำด้วยดวงตาฉ่ำปรือเร่าร้อน เมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาวก็พลันทำให้เขารู้สึกอยากกลั่นแกล้งนางขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยตอบพร้อมกับเคลื่อนตัวลงสู่ด้านล่าง แล้วยกขาทั้งสองข้างชูขึ้นแล้วแนบไปกับร่างบาง"รังแกแล้วอย่างไร ไม่รังแกแล้วอย่างไร เจ้าเป็นเมียพี่ พี่ย่อมต้องทำหน้าที่สามี" กล่าวจบ ลิ้นร้อนก็ซุกซบเข้าที่กลางกายของนางพร้อมกับเสียงครางของเซี่ยเป่าเจินและอาการดีดดิ้นที่มิอาจต้านทานความเสียวซ่านได้อีกต่อไป"อื้ม อ๊ะ ท่าน อย่า เจ้าค่ะ พะ พอ พอก่อน ข้าไม่ไหว อื้อออ ข้าไม่ไหว" มือของนางพยายามผลักไสศีรษะได้รูปของชายหนุ่มให้ถอยห่าง แต่อีกฝ่ายกลับยิ่งรุกหนักมากขึ้น ทั้งรุนแรงทั้งเร่าร้อน จนทำให้นางอ่อนระทวยไปหมด ในจังหวะที่นางกำลังจะเดินทางไปตามเส้นทางแห่งสรวงสวรรค์ ชายหนุ่มก็หยุดแล้วนั่งลงแทรกกายระหว่างกลางก่อนจะจับอาวุธที่ร้อนลวกนั้นผลักดันเข้าไปแทนที่ แต่ความคับแน่นทำให้หญิงสาวสะดุ้งเฮือก! ก่อนจะโผเข

หลังจากที่เซี่ยเป่าเจินกลับห้องไปแล้ว ซ่งรุ่ยหยางก็ได้แต่นั่งลงบนเตียงก่อนจะพิจารณาตนเองตามคำบอกกล่าวของผู้เป็นภรรยาหรือเป็นเขาเองที่รีบร้อนเกินไป คราวก่อนหญิงสาวตั้งคำถามกับเขาว่าเหตุใดเขาจึงได้เปลี่ยนไป เช่นนั้นก็ต้องย้อนกลับไปในคืนคืนหนึ่ง เขาฝันว่าภรรยาและบุตรชายได้ตายตกไปอย่างอนาถ ในความฝันชายหนุ่มพยายามร้องเรียกภรรยาและบุตรชาย ทั้งยังตะเกียกตะกายเพื่อเข้าไปช่วยเหลือแต่ดูเหมือนว่าในความฝัน เขาจะเป็นเหมือนสิ่งที่ไร้ตัวตน ไม่ว่าจะพยายามร้องเรียกผู้ใด ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงของเขาเลยแม้แต่คนเดียว ร่างของภรรยาถูกมัดแขนก่อนจะใช้ม้าลากไปรอบ ๆ ตัวเมืองอย่างโหดเหี้ยม ถูกชาวบ้านขว้างปาข้าวของจนกระทั่งหัวแตก เพียงไม่นานนางก็สิ้นใจ ในขณะที่เขาเองก็มองเห็นร่างของตนเองถูกประหารบนลานกว้าง บุตรชายพิการถูกชาวบ้านรุมทำร้ายจนตาย เหตุใดพวกเขาจึงได้ตายอย่าง อเนจอนาถเช่นนี้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะสะดุ้งตื่นขึ้นมา แล้วรีบวิ่งเท้าเปล่าออกไปที่ห้องนอนของบุตรชาย ที่ข้าง ๆ มีร่างของภรรยานอนหลับอยู่เพราะว่าฝนตกหนัก ทำให้หลังคาในห้องหนังสือเกิดรั่ว ภรรยาของเขาจึงได้ขนหนังสือเหล่านั้นไปเก็บไว้ในห้องของนาง ก่อนจะกล

ชายหนุ่มพาภรรยาเข้ามานั่งโต๊ะเล็กที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ เป็นโต๊ะที่ต้องนั่งกับพื้นโดยมีเบาะรองนั่ง มีพื้นที่ตรงกลางสำหรับการแสดง ชายหนุ่มนับได้ว่าเป็นผู้มีหน้ามีตาในเมืองซัวเถาอยู่พอสมควร ทั้งยังถูกให้ความสำคัญอยู่เนือง ๆ ด้วยความสามารถของเขา โต๊ะที่ถูกจัดจึงอยู่แถวหน้าสุดติดกับพื้นที่การแสดงและอยู่บริเวณตรงกลางของแถว ซึ่งนับว่าเป็นทำเลที่ดียิ่งนักอาหารถูกนำมาวางบนโต๊ะเรื่อย ๆ หญิงสาวสังเกตว่าโต๊ะที่นั่งมักจัดอยู่เป็นครอบครัว มิได้แบ่งแยกชายหญิง ทำให้ง่ายต่อการดูแลและทั่วถึง แต่ส่วนใหญ่แล้วมักจะมากันเป็นคู่หรือบางคนก็นำบุตรสาวบุตรชายมาด้วย ซึ่งรวม ๆ แล้วแต่ละจวนก็ไม่เกินสี่คนเท่านั้นเซี่ยเป่าเจินเพียงนั่งอยู่นิ่ง ๆ โดยมีสามีคอยปรนนิบัติคีบอาหารส่งให้นางก่อนจะวางไว้ที่จานเล็กด้านหน้า หญิงสาวคีบอาหารเข้าปากเงียบ ๆ ก่อนจะลอบสังเกตคนนู้นทีคนนี้ทีอย่างเพลิดเพลินสตรีสูงศักดิ์ในเมืองซัวเถานั้นมีไม่น้อย แม้ใบหน้าจะมิได้งามเพริดพริ้งเช่นที่เมืองหลวงก็ตาม หญิงสาวคิดในใจก่อนจะหันไปมองด้านข้างของสามี เมื่อเจ็ดปีก่อนเซี่ยเป่าเจินได้รู้จักกับซ่งรุ่ยหยางเพราะชายหนุ่มเป็นศิษย