Todos los capítulos de ​TATTOO DRAGON แผนร้ายสุดท้ายก็รัก! #เพชรนิลxลูกปลา: Capítulo 1 - Capítulo 10

ตอนที่ 1ภายในห้องเรียนที่เงียบสงัดของมหาวิทยาลัย KT เพชรนิลกำลังขอสาวน้อยที่เขาคอยตามตื้ออยู่เป็นเเฟนด้วยใบหน้ายิ้มเเย้ม" ลูกปลาพี่ชอบเราอ่ะ เป็นเเฟนกันนะ "น้ำเสียงอ่อนโยนของคนตรงหน้าทำให้เด็กสาวที่อยู่เพียงชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกถึงกับหน้าเเดงซ่านด้วยความเขินอายลูกปลาเงยหน้ามองรุ่นพี่ที่อยู่ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยด้วยใบหน้าเขินๆ ก่อนจะพยักหน้าให้เขาเพราะเธอเองก็เเอบชอบเขามานานเเล้วเหมือนกัน" งั้นเราเป็นเเฟนกันเเล้วนะครับ^^ "เขาจับใบหน้าเธอให้เงยขึ้นมาสบตาเขาอีกครั้งเเต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ใบหน้ายิ้มเเย้มของเขามันมีเล่ห์เหลี่ยมเเพรวพราวขนาดไหน1 เดือนต่อมาลูกปลาเดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้ายิ้มเเย้มสดใสเพราะวันนี้เพชรนิลบอกว่าจะมารับเธอไปทานข้าวที่ห้างเเถวบ้านเเละพอโรงเรียนเธอเลิกปุ๊ปลูกปลาก็รีบให้คนขับรถมารับกลับบ้านทันทีวันนี้เธอเลิกเรียนครึ่งวันเลยอยากรีบกลับมาเเต่งตัวสวยๆ รอเขาเเต่ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวขาขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านเเม่นมของเธอก็เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเเล้วอยู่ๆ เเม่นมของเธอก็ยิ้มออกมาจนเธอมองท่านด้วยความงงงวย" อ่อ คุณหนูคะ อย่าพึ่งขึ้นไปดีกว่านะพอดีป้าทำขนมไว้ใ

ตอนที่ 3อีกด้าน" จะกลับเเล้วเหรอคะ เพชรนิล "ร่างสูงปรายตามองร่างบางที่กำลังก้าวขาลงจากเตียงด้วยสายตาเรียบเฉย น้ำเสียงหวานๆ ของเธอไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหลงใหลเลยสักนิดกลับกันเขาทั้งรู้สึกเวทนาเเละสมเพชทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาเป็นเเฟนน้องสาวเเต่เธอก็ยังยวนเขาไม่หยุด..เเล้วเขามันเป็นพวกใครเสนอเขาก็สนองซะด้วยสิ!!" อืม! "เขาตอบเธอออกไปอย่างไม่ค่อยใส่ใจเท่าไรก็นะสำหรับเขาเเทงเเล้วทิ้งมันเป็นเรื่องปกติอยู่เเล้ว" เเหม อยู่ต่ออีกหน่อยสิคะ เพชรขา "ดาด้าเดินเข้าเกาะเเขนร่างสูงทั้งๆ ที่สภาพร่างกายตัวเองกำลังเปลืิอยเปล่าเธอพยายามบดเบียดทรงอกอวบใหญ่ที่ผ่านการศัลยกรรมมาเเล้วหลายครั้งพรึบ!" ปล่อย! "เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงกดต่ำก่อนจะปัดมือของร่างบางออกไปจนเธอถึงกลับชักสีหน้าไม่พอใจใส่เขา" เหอะ! เอาเสร็จเเล้วจะทิ้งเลยหรือไง "เธอถามเขาออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจร่างสูงเลยหันมามองหน้าเธอด้วยสีหน้าอ่อนโยนเเล้วเอื้อมมือไปจับคางเธอเอาไว้เหมือนกำลังหลงใหลเธอสุดๆเเต่ใครจะรู้ว่าในใจของเขาตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่.." จะโทษใครได้ละที่รัก ก็เธอ ง่ายเอง^^ "เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเดิมเเต่ดาด้ากลับรู้สึกกลัวเเล

ตอนที่ 5" เราะเอายังไงกันดีครับป๊า "ไม้เมืองเอ่ยถามผู้เป็นบิดาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากที่เขาพยุงร่างของผู้เป็นมารดาขึ้นไปพักเเล้วกลับลงมานั่งรอดูอาการของลูกปลาอยู่ที่ห้องนั่งเล่นภายในบ้าน" ป๊าให้ลูกน้องไปนำศพกลับมาเเล้ว..เราจะจัดการกันเงียบๆ เพราะก่อนหน้านี้ป๊าเคยคุยกับไอ้ดิเรกเรื่องที่มีคนพยายามจะทำร้ายมันกับครอบครัวของมันมาก่อนเเล้ว..เเต่เรายังสืบไม่ได้ว่าเป็นใครอีกอย่างมันฉลาดทำงานกันหลายต่อ..กว่าป๊าจะสืบได้มันก็ฆ่าปิดปากคนพวกนั้นหมดเเล้ว "เเดนบอกลูกชายด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ วันนี้เขาต้องรับเรื่องเครียดหลายทางมันเลยทำให้เขารู้สึกท้อเเท้กว่าปกติต้องรับเรื่องที่เพื่อนรักตายพร้อมกับน้องเมียเเล้วหลานรักยังถูกทำร้ายอาการสาหัสมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะที่จะทำใจได้ขนาดเขายังเจ็บขนาดนี้เเล้วถ้าหลานสาวอย่างลูกปลาฟื้นขึ้นมาเธอจะรู้สึกยังไงจะเจ็บปวดเเค่ไหนที่ต้องเสียทั้งบิดาเเละมารดาในเวลาเดียวกันเเบบนี้!" ขอให้ยัยน้องปลอดภัยด้วยเถอะ "ร่างสูงพึมพำออกมาเสียงเเผ่วเบาเขานั่งมองไปทางประตูห้องลับด้วยสายตาหนักใจมือหนากำเข้าหากันเเน่นก่อนที่สมองอันชาลฉลาดจะเริ่มทำงานอีกครั้ง" เเล้วตอนนี้ยัยด

ตอนที่ 7 NC25+| ตัวปลอม |3 ปีต่อมาTATTOO PUB" ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะพี่เพชรนิล "น้ำเสียงหวานใสอันคุ้นเคยทำให้ร่างสูงที่กำลังนั่งกระดกเหล้าอย่างเอาเป็นเอาตายค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียงด้วยสีหน้าเรียบเฉยเเต่ใครจะรู้ว่าตอนนี้หัวใจของฉันมันกำลังเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาข้างนอกอยู่เเล้ว" ...ลูกปลา "เขาพึมพำออกมาราวกับคนละเมอเมื่อเห็นว่าคนที่เขาไม่ได้เจอมานานถึงสามปีกำลังยืนส่งยิ้มหวานให้เขาอยู่ตรงหน้าเเถมการเเต่งตัวของเธอยังดูวาบหวิวจนเขารู้สึกไม่พอใจขึ้นมา" คือปลาขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ^^ "เธอพยายามทำตัวให้ดูอ่อนหวานเเละดูอ่อนต่อโลกมากที่สุดเพื่อให้คนตรงหน้าตายใจยอมให้เธอนั่งด้วย" อื้อ เอาสิ "เขาพยักหน้าให้เธอเเล้วหันไปมองหน้าการ์ดคนสนิทให้ออกไปรอข้างนอกเพราะต้องการความเป็นส่วนตัวมากขึ้นเเละเเมทก็รู้หน้าที่ดีเขายอมถอยออกไปจากห้องกระจกทึบชั้นสองเเล้วเลือกที่จะยืนเฝ้าเจ้านายอยู่หน้าห้องเเทนเเต่ที่บอดี้การ์ดหนุ่มเเปลกใจก็คือเธอคนนี้ทำไมดูเสเเสร้งเเปลกๆ" ขอบคุณค่ะ งั้นปลาขอนั่งข้างพี่เพชรนิลเเล้วกันนะคะ^^ "พรึบ!"......"เพชรนิลถึงกับชะงักเมื่ออยู่ๆ เธอก็เดินมานั่งลงข้างๆ เข้าเ

ตอนที่ 9 4 ปีต่อมาฉันยืนมองเป้านิ่งตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนคนไร้ความรู้สึกสายตาก็จับจ้องจุดวงกลมตรงกลางด้วยสายตาเเน่วเเน่เเละจังหวะต่อมาก็... ปัง!! ปัง!!! ปัง!!!ฉันเหนี่ยวไกลออกไปไม่ยั้งตามความรู้สึกของตัวเองที่กำลังหงุดหงิดเเละใช่ฉันกำลังหงุดหงิดเพราะเมื่อคืนฉันฝันถึงเรื่องนั้นอีกเเล้วเรื่องที่ผู้ชายสารเลวคนนั้นทำไว้เเละเรื่องที่ป๊ากับม๊าของฉันตายเมื่อเจ็ดปีก่อนทั้งๆ ที่ฉันลืมมันไปได้ตั้งนานเเต่อยู่ๆ เมื่อคืนมันก็ย้อนกลับเข้ามาในความฝันอีกครั้งราวกับเป็นลางบอกเหตุ ปัง!! ปัง!! ปัง!!ฉันยืนเหนี่ยวไกลไม่ยั้งจนกระสุนหมดเเม็กเเต่มันก็ยังไม่หาย