ตอนที่ 4

ตอนที่ 4

เวลา 18.50 น.

แอดดด!

ลูกปลาลืมตาขึ้นมาจากการหลับใหลหลังจากที่เธอได้ยินเสียงเปิดประตูห้องนอนของตัวเองดังขึ้นเธอค่อยๆ ปรับสายตาให้ชินกับความมืดเเล้วดวงตาของเธอก็เบิกกว้างเมื่อปรายมัจุราชสีดำเมี่ยมกำลังชี้มาที่หน้าอกของเธอ

" เเก! "เธอตะโกนออกมาเสียงดังก่อนปืนนั่นจะลั่นไกลเพื่อปิดชีพเธอ

ปัง!!

" อึก! เเกมันเลว อึก "เธอยกมือกุมหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองเอาไว้เเน่นเมื่อรู้สึกชาเเละเริ่มปวดเเปลบตรงบริเวณที่โดนยิงเเต่ชั่วอึดใจก่อนที่เธอจะตายลงไปเสียงสวรรค์จากคนคุ้นเคยก็ดังขึ้นซะก่อน

ปึง!! ปึง!! ปึง!!

" ปลา! ปลา ลูกปลา เปิดสิวะ!! เกิดอะไรขึ้น โถ่เว้ย!! "เสียงตะโกนของไม้เมืองทำให้ร่างบางที่นอนกุมหน้าอกตัวเองอยู่ถึงกับเผลอยิ้มออกมาเธอมองหน้าคนที่ถือมัจุราชด้วยสายตาเรียบนิ่ง

" สัส! "เจ้าของมัจจุราชนั่นสบถออกมาเเล้วรีบเดินออกไปที่ระเบียงเพื่อหาทางหนีเเละก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องของเธอถูกเปิดเข้ามา

ผวั๊ะ!! พรึบ!

ไม้เมืองเปิดประตูเข้ามาด้วยความรีบเขาเอื้อมมือไปกดเปิดไฟเเล้วก็ชะงักเมื่อเห็นว่าลูกปลากำลังนอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงนอนในสภาพโชคเลือด

" สัส!! เฮียมาช้าไปเหรอวะ ไอ้กิตโทรตามอาหมอด่วนเลยบอกให้ไปเจอที่บ้าน! "เขาหันไปสั่งลูกน้องเสียงเครียดใบหน้าหล่อเหลาเเดงก่ำไปด้วยความโกรธก่อนที่เขาจะอุ้มร่างบางขึ้นเเนบอกเเล้ววิ่งลงไปชั้นล่างด้วยความเร็ว

เเม่บ้านเเละคนใช้ต่างพากันตกอกตกใจหน้าตาตื่นกันหมดเมื่อเห็นว่าญาติผู้พี่ของคุณหนูของบ้านอุ้มร่างโชคเลือดของหญิงสาวลงมา

" ฮะ เฮีย ปะ ปลาเจ็บ ฮึก ปลากลัว "เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ น้ำตาใหลรินออกมาเมื่อรับรู้ว่าตัวเองอาจจะไม่รอดเพราะตำเเหน่งที่โดนมันใกล้กับหัวใจของเธอเหลือเกินหรือนี่จะเป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้อยู่บนโลกใบนี้เเล้วจริงๆ

" ไม่เอา เราต้องไม่เป็นอะไร อย่างพึ่งพูดเลย ไอ้กิตออกรถเลย "เขาบีบมือสาวน้อยในอ้อมกอดเพื่อให้กำลังใจเธอ

ก่อนหน้านี้เขาได้รับสายจากบิดาตัวเองที่โทรมาสั่งให้รีบมารับยัยตัวเล็กนี่ไปเเต่พอมาถึงเขากลับได้ยินเสียงปืนดังลั่นจนต้องรีบวิ่งขึ้นไปหาเธอบนห้องนอนเพราะคิดว่ากำลังเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น..

เเละมันก็จริงพอเขาเข้าไปถึงก็เห็นว่าเธอถูกยิงอาการสาหัสเเล้วให้ตายเขามาช้า!!

" ปลา เจ็บ อึก! "เธอกุมหน้าอกตัวเองเอาไว้เเน่นเมื่อเริ่มทนต่อความเจ็บปวดไม่ไหวสายตาของเธอพร่าเลือนลงเรื่อยๆ จนเธอหมดสติไปเพราะเสียเลือดมาก

" ไอ้กิตเร็ว "เขาหันไปเร่งลูกน้องคนสนิทเมื่อเข้าสู่รั้วบ้านของตัวเอง

แอดดด!

" ถึงเเล้วครับนาย " กิตรีบลงไปเปิดประตูให้ผู้เป็นนายก่อนที่ไม้เมืองจะรีบอุ้มร่างเล็กของลูกปลาเข้าไปในบ้านด้วยความใจร้อน

" ให้ตายเถอะ นี่เเกไปช้าเหรอไอ้ไม้เมือง "

" ครับเดี๋ยวค่อยคุย อาหมอมารึยังครับป๊า "เขาถามอย่างรีบร้อนระหว่างที่อุ้มร่างบางไปยังห้องลับของบ้านที่เเบ่งเป็นส่วนๆ เอาไว้

เขาวางเธอลงบนเตียงเเล้วหันไปหาผู้เป็นหมอประจำตระกูลเพื่อรายงานข้างต้น

" เธอโดนยิงที่หน้าอกข้างซ้ายครับที่เดียว "เขาบอกอาหมอด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดซึงคนรับฟังก็เครียดเหมือนกัน

" เข้าใจเเล้วเราออกไปก่อนเดี๋ยวทางนี้อาจัดการเอง "

" ครับฝากด้วยนะครับอา "คุยจบเขาก็เดินออกมาจากห้องเพื่อรอฟังผลด้านนอก ใบหน้าหล่อคมคายเครียดขึงด้วยความเป็นห่วงคนตัวเล็กด้านในเพราะเธอเปรียบเสมือนน้องสาวของเขาอีกคน

" เกิดอะไรขึ้นไม้เเล้วนั่นทำไมเสื้อลูกมีเเต่เลือดเเบบนั้น "

ไม้เมืองหันไปมองหน้ามารดาด้วยสีหน้าเครียดก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเเล้วบอกความจริงกับท่านไป

" ปลาโดนยิงครับ ผมเกือบไปไม่ทันเเล้ว "

เขาบอกท่านด้วยน้ำเสียงเเผ่วเบาเพราะกลัวว่าคนตรงหน้าจะเป็นลมล้มพับไป

" ตายเเล้ว เเล้วน้องเป็นยังไงบ้างลูก มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย "มะลิถามลูกชายด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลไม่ต่างกันเเล้วทั้งคู่ก็ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อเเดนประมุขของบ้านเดินเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยนัยตาเเดงก่ำ

" คุณพี่เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไม.. "

" มะนาวกับไอ้ดิเรก ตายเเล้ว "

สิ้นเสียงของเเดนมะลิถึงกับเข่าอ่อนน้ำตาไหลออกมาทันทีเเต่ดีที่ไม้เมืองรับร่างของผู้เป็นมารดาไว้ได้ทันท่านเลยไม่ล้มลงไปกองกับพื้น

" มะ ไม่จริง น้องสาวมะลิยังไม่ตาย ไม่จริงใช่ไหมคะคุณ ฮึก ไม่จริงๆ ฮื่ออออ "

ไม้เมืองก้มหน้ามองมารดาด้วยสายตาสงสารเเละเขาเองก็เสียใจไม่ต่างกันที่ทั้งคู่สิ้นใจลงเเบบนี้

เเล้วยัยตัวเล็กที่อยู่ในห้องละถ้ารู้เรื่องนี้ยัยตัวเล็กน้องสาวเขาจะรับมันไหวไหม....

เเต่ตอนนี้เขาได้เเต่ภาวนาขอให้เด็กนั่นมีชีวิตต่อด้วยเถอะ...

ถึงจะเจ็บปวดเเต่ก็ยังดีกว่าเสียเธอไปอีกคน..