ตอนที่ 6

ตอนที่ 6

" ฟังเฮียให้ดีดีนะปลา ป๊าม๊าเราเขาไปสบายเเล้ว.."

น้ำเสียงอ่อนโยนจากผู้ที่เปรียบเสมือนพี่ชายไม่ได้ทำให้เธอสนใจมากเพราะเธอช็อคตั้งเเต่คำว่า ' ป๊าม๊าไปสบาย '

" ฮึก ฮื่ออออ ไม่จริงอ่ะ ป๊าม๊า เฮียหลอกปลาใช่ไหม ฮื่ออ ไม่จริง ไม่เอา ฮื่ออออ... กรี๊ดดดดด "

ไม้เมืองมองน้องสาวด้วยใบหน้าเจ็บปวดไม่ต่างกันเขารีบดึงร่างบางเข้ามากอดเอาไว้เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยที่เคยมีรอยยิ้มสดใสกำลังร้องให้ราวกับจะขาดใจตายให้ได้

" ไม่เป็นไรนะปลา ไม่เป็นไร เฮียจะดูเเลเราเอง อย่าร้อง ท่านไปสบายเเล้ว เราก็ต้องเข้มเเข็งนะรู้ไหม "

เขาเอามือลูบศีรษะเธอไปมาอย่างเเผ่วมือหนาเอื้อมไปกอดรัดร่างของเธอเอาไว้หลวมๆ เเล้วโยกตัวไปมาเพื่อกล่อมเธอจนร่างบางเริ่มปรือตาด้วยความง่วงงุน

' จำไว้นะลูกอย่าอ่อนเเอ หนูต้องเข้มเเข็งเเละอยู่ให้ได้ ถ้าป๊ากับม๊าไม่อยู่เเล้ว '

เเละก่อนที่เธอจะหลับตาลงประโยคประโยคนึงฉายเเวบเข้ามาในหัวราวกับคอยย้ำเตือนให้เธอจดจำคำสอนนั้นไว้ก่อนที่เธอจะเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

แอดดด!

" น้องเป็นยังไงบ้างไม้.. "

เเดนเอ่ยถามลูกชายเพียงคนเดียวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเขามองร่างบางที่นอนหลับไปเเล้วด้วยดวงตาเศร้าหมองสงสารเด็กน้อยจับใจเเต่ชีวิตคนเราก็ต้องก้าวเดินต่อ

" ไม่โอเคเท่าไรครับป๊า คงจะช็อคอยู่ ผมว่าเราส่งยัยน้องไปอยู่ที่อื่นก่อนดีกว่าไหมครับ "

เขาเงยหน้าถามผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเครียดๆ พรางหันไปมองหน้าร่างบางที่เปรียบเสมือนน้องสาวไปด้วยคิดเเล้วก็หนักใจ

" อืม ป๊าเห็นด้วยอีกอย่างถ้ายังอยู่ที่นี่คงมีเเต่ความทรงจำที่เลวร้ายส่งไปอยู่ที่อื่นสักพักก็คงจะดีเหมือนกัน "

" ครับ ป๊าไปดูม๊าเถอะเดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง "

" อื้มม.. ฝากน้องด้วยนะ "พูดจบประมุขของบ้านก็เดินออกมาจากห้องพักฟื้นของหลานสาวทันที

เขาค่อยๆ ปิดประตูห้องเเละถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจโลกนี้มันโหดร้ายกว่าที่คิดเขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้หลานสาวตัวเองยืนหยัดอยู่ต่อได้โดยไม่หวั่นเกรงต่อเหตุการร้ายเเรงเเบบนี้อีก

มันคงถึงเวลาเเล้ว.....

2 สัปดาห์ต่อมา

" เเน่ใจนะว่าไปคนเดียวได้ "ไม้เมืองเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเมื่อเห็นน้องสาวอย่างลูกปลากำลังรอขึ้นเครื่องอยู่ที่ลานจอดเครื่องบินส่วนตัวภายในคฤหาสถ์ของเขา

" ไปคนเดียวที่ไหนพี่โรสก็ไปกับปลานี่คะเฮีย ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะปลาโอเคเเล้ว "

เธอบอกผู้เป็นพี่ชายด้วยน้ำเสียงสดใสร่าเริ่งเเต่ไม้เมืองกลับดูออกว่าเธอกำลังซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้

เพราะหลายวันที่ผ่านมาน้องสาวของเขาเอาเเต่เก็บตัวอยู่ในห้องข้าวปลาไม่ยอมทานพอเธอพูดมาเเบบนี้เขาเลยรู้ว่าเธอกำลังฝืน

" อย่าฝืน อยู่กับเฮียเราไม่ต้องพยายามขนาดนั้นก็ได้นะปลา ปล่อยมันออกมาท่าไม่ไหวเเล้วเฮียจะรับมันไว้เอง "เขาบอกเธอยิ้มส่วนลูกปลาที่ได้ฟังประโยคนี้ถึงกับนิ่งงันก่อนที่เธอจะส่งยิ้มบางๆ ให้กับคนที่ตัวเองนับถือเหมือนพี่ชาย

" ปลาโอเคจริงๆ ค่ะเฮีย "เธอยืนยันออกไปอีกครั้ง

" โอเค งั้นดูเเลตัวเองด้วยอยากปรึกษาก็โทรหาเฮียนะ "

เขาดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้เเล้วพึมพำออกไปเสียงเเผ่วเบา

" ค่ะ ลาก่อนนะเฮียเมื่อถึงเวลาปลาจะกลับมา "

เธอบอกผู้เป็นพี่ชายเสร็จก็หันหลังเดินขึ้นเครื่องทันที

เธอตั้งใจจะทิ้งทุกอย่างเอาไว้เบื้องหลังเเละเมื่อไรก็ตามที่เฮียไม้ของเธอรู้ตัวคนที่ฆ่าบิดาเเละมารดาของเธอมันผู้นั้นจะต้องได้รับบทเรียนอย่างสาสม!

" พี่โรสไปพักเถอะ ปลาอยากนอนเเล้ว "

เธอเดินเข้ามาในห้องนอนในเครื่องบินด้วยใบหน้าราบเรียบก่อนจะหันไปพูดกับบอดี้การ์ดสาวที่มีห้าที่ดูเเลตัวเองด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

" ค่ะ ถึงเเล้วพี่จะมาเรียกนะอย่าคิดมากละ "

บอดี้การ์ดสาวคนสนิทบอกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไม่เปลี่ยน

เธอเคยเห็นหน้าเด็กสาวมานานหลายปีรวมถึงรู้จักนิสัยใจคอเด็กน้อยคนนี้ด้วยว่าเป็นคนน่ารักมากน้อยเเค่ไหนเเต่วันนี้เด็กที่เคยน่ารักสดใสตรงหน้ากลับกลายเป็นเด็กที่เอาเเต่ทำหน้าเศร้าโศกจนเธอรู้สึกเศร้าตามไปด้วย

" ขอบคุณค่ะพี่โรส "

เธอพึมพำออกไปเสียงเเผ่วเบาก่อนจะหลับตาลงช้าๆ

อีกด้าน

TATOO PUB

" เเดกขนาดนี้มึงปิดผับเลยไหม? "

"...."สายเหยี่ยวถามเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงราบเรียบเขาปรายตามองขวดเหล้าที่กองรวมๆ อยู่บนโต๊ะด้วยสายตาเรียบเฉยเเล้วหันมามองเพื่อนรักอย่าง ' เพชรนิล ' ด้วยสายตาเหนื่อยหน่ายเมื่อเจ้าตัวดูจะไม่สนใจรอบตัวสักเท่าไหร่

" หึ "ฟ้าครามเเค่นยิ้มออกมาเมื่อหันไปมองเพื่อนรักเเล้วเห็นว่ามันกำลังกรอกเหล้าเข้าปากไม่ยั้งเหมือนต้องการให้ร่างกายมันน็อคไปเองเเต่ดูท่าว่าคงอีกไม่นาน

" กูกลับละ "เพชรนิลบอกเพื่อนอย่างไม่ค่อยใส่ใจ เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับก้าวขาออกไปจากห้องเเล้วเดินไปยังด้านล่างอย่างเบื่อหน่ายเเละทันทีที่เขาก้าวลงมาเหยียบพื้นชั้นล่างของผับสายตาของสาวๆ ก็จับจ้องมาที่เขาราวกับเจอของดีที่รอคอย

เขาปรายตามองไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดกับสาวสวยหุ่นสะบึ้มคนนึงที่กำลังทำสายตาเชิญชวนให้เขาร่างสูงกระตุกยิ้มมุมปากส่งไปให้หล่อนเเล้วเดินเเยกไปทางห้องน้ำที่เป็นส่วนอับของผับที่เขามีหุ้นส่วนอยู่..

เเละก็เป็นไปตามคาดเมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องน้ำชายหล่อนก็เดินตามเข้ามาเหมือนรู้งานเป็นอย่างดีเเถมยังปิดประตูลงกลอนเรียบร้อยโดยที่เขาไม่ต้องสั่ง

หล่อนเดินเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางยั่วยวนมือเรียวลูบไล่ไปตามอกเเกร่งจนร่างสูงนึกสมเพชในใจเเต่ก็นะมีของมาให้เเทงถึงที่จะปฏิเสธก็ไม่ใช่เขาด้วยสิอีกอย่างหุ่นหล่อนก็น่าเเทงขนาดนี้ปล่อยผ่านเขาก็โง่เต็มทนนะว่าไหม

" ได้ข่าวว่าคุณลีลาเด็ด..อยากพิสูจน์จังคะสุดหล่อ "

เธอกระซิบข้างหูเขาอย่างท่าทายเเต่เเฝงไปด้วยการยั่วยวน

" หึ อยากรู้ก็ต้องลองเเต่บอกไว้ก่อนว่าถ้าเธอรับไม่ไหว.. ฉันก็ไม่หยุดนะคนสวย "

เขากระซิบบอกเธอด้วยน้ำเสียงติดจะเจ้าเล่ห์มือหนาเริ่มถลกเดรชสวยขึ้นมาบนสะโพกอย่างหยั่งเชิง

ก่อนที่เขาจะกระตุกยิ้มมุมปากออกมาเมื่อหล่อนเอื้อมมือมารูดซิบกางเกงของเขาลงเเล้วกอบกุมท่อนเอ็นของเขาเล่นอย่างเจนจัด

" ไม่ต้องห่วงคะที่รัก เจนจะทำให้คุณมีความสุขที่สุด "

เธอบอกเขาเเล้วจับท่อนเอ็นเเข็งขึงออกมาจากกางเกงของเขาทั้งๆ ที่กระดุมยังไม่ได้ปลด

" อ๊า ฮะ งั้นไม่ออมเเรงเเล้วกันนะ "

เขาเเสยะยิ้มออกมาเเล้วจับร่างเธอหันหน้าเข้ากับกำเเพงด้วยความรวดเร็วเพราะตัวเองก็อยากจะปลดปล่อยเเล้วเหมือนกัน

ร่างสูงเอื้อมมือไปหยิบถุงยางออกมาจากกระเป๋ากางเกงเเล้วจัดการฉีกสวมครอบลงบนท่อนเอ็นของตัวเองอย่างเร่งรีบ

" อื้อออ.. คุณจะไม่บะ... กรี๊ดดดดดด... "

ปั่ก!! ปั่ก!! ปั่ก!! ปั่ก!!

เพชรนิลเเสยะยิ้มออกมาเมื่อเขาเเหวกจีสตริงของหล่อนเเล้วกระเเทกท่อนเอ็นของตัวเองเข้าใส่ร่องสวาทของเธอไม่ยั้งจนเจ้าหล่อนถึงกับหวีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเพราะเขาไม่ได้เบิกทางอะไรเลยสักนิดส่วนเขาก็ได้เเต่เเสยะยิ้มออกมาด้วยความสะใจ

" อ๊าาาาาา ตอดเเน่นดี อื้มมมมม สัส! เเม่งเเทงมันส์ชิบ! อ๊าาาาา รัดเเน่นๆ เลยสาวน้อย "

เขาครางออกไปด้วยความพอใจเมื่อได้เเทงร่องที่รัดเเน่นเเบบนี้อย่างน้อยมันก็พอช่วยให้เขาปลดปล่อยอารมณ์เครียดๆ ไปได้บ้าง

" อ๊าาาาา ซีดดดดส์ จะ เจ็บ อื้ออ ระ เเรงไป อ๊าาาา อุก! อ๊าาาา เเน่นมาก อ๊าาาา "

ร่างบางที่เขาไม่รู้ชื่อครางออกมาเสียงดังลั่นโดยไม่สนใจเลยสักนิดว่าใครจะได้ยินเพราะเพลงด้านนอกดังกลบเสียงครวญของคทั้งคู่จนมิด

" สัส! เอามันส์ชิบ อื้อออ อ๊าาาา เเม่ง! อ๊าาาา "

เพชรนิลครางออกมาเสียงดังลั่นก่อนที่เขาจะเร่งสอบสะโพกสอบเข้าออกไม่หยุดจนร่างบางถึงกับหัวสั่นหัวคลอนไปหมดเขาหลับตาลงเเล้วโหมเเรงทั้งหมดที่มีกระเเทกกระทั้นเข้าใส่เธออย่างรุนเเรงจนทั้งคู่เเตกกระจายออกมา

" โอ้ววววววววววววว/กรี๊ดดดดดดดดด.. "

บล๊วกก!

เพชรนิลรีบถอนท่อนเอ็นของตัวเองออกมาเเล้วหยิบทิชชูที่ติดพนังอยู่มาดึงมึนโยนทิ้งลงถังขยะไปโดยไม่ปรายตามองร่างบางที่ถึงกับทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นเลยสักนิด

เขาจับท่อนเอ็นของตัวเองเก็บเข้าที่เข้าทางเเล้วเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนไปมีอะไรเกิดขึ้น

เเทงเเล้วทิ้งนั่นเเหละเขา