Semua Bab The senior รุ่นพี่ตัวร้าย (เตxวีป): Bab 11 - Bab 16

~The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย~ (เตxวีป) THAWIP PART . . . ผมใช้หลังมือเช็ดปากจนรู้สึกว่ามันเริ่มบวมเห่อเเละแสบ ไอ้เฮียเตมันกัดปากผมเหมือนมันจะเอาคืนที่ผมชกปากมัน ผมทำมันจริงเพราะผมเกลียดมันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอจู่ๆมันเสือกโผล่เข้ามาในรถเป็นใครแมร่งก็ต้องตกใจเป็นธรรมดาไหมวะ ผมก็ซัดมันเข้าไปที่ปากเห็นเลือดซึมออกมาคงเพราะมันไม่ได้หลบหมัดผมด้วย เเต่ตอนที่มันใช้ริมฝีปากขบเม้มและกัดปากผมนี่น่ะสิ ผมคิดว่ามันไม่ใช่ ถึงเกลียดกันอย่างไรมันก็ไม่น่าจะทำแบบนี้ นึกถึงตอนที่มันใช้ฟันคมขบกัดริมฝีปากของผมจนได้เลือดเเล้วผมอยากจะชกหน้ามันอีกสักหมัด "ไอ้วีป สรุปคือมึง..." ไอ้จอมเหลือบตามองผมในกระจกมองหลังถึงแม้ว่ามันจะใส่เเว่นกันแดดบดบังสายตาเเต่ผมก็มองเห็นว่ามันเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างสงสัย รวมไปถึงไอ้ธีร์ที่เปลี่ยนไปนั่งด้านหน้าก็หันมามองผมด้วย "เฮียเตมันเสือกพรวดพราดเข้ามาในรถ กูตกใจเเมร่งก็เลยซัดไปหมัด " "ไอ้เชี่ยวีป มึงรู้เปล่าว่าเฮียเตแกเป็นตำรวจปราบปราม มึงนี่วอนเข้าคุก " "มึงหุบปากไปเลยไอ้ธีร์ ไม่ใช่เพราะมึงหรือไงที่เสือกไม่ล็อครถ " ผมด่าไอ้ธีร์พร้อมกับเ

~The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย~ (เตxวีป) TECHO PART . . . ไม่เเน่ใจว่าเมื่อคืนผมหลับไปตอนไหนคงเพราะอยู่เคลียร์งานกับหมวดชนินทร์จนดึกดื่นกว่าจะได้นอนก็เกือบตีสาม ผมมีงานที่จะต้องทำคือต้องขึ้นไปแม่สอดเพื่อวางแผนกับหมวดเต้เรื่องตามจับตัวไอ้หลามมือปืนตามหมายจับของกรมตำรวจ เหลือบดูนาฬิกาที่ฝาผนังบอกเวลาหกโมงเช้า ผมขยับร่างกายที่ช่วงนี้รู้สึกล้าๆคงเพราะไม่ค่อยมีเวลาออกกำลังกาย อย่าว่าเเต่ออกกำลังกายเลยเวลานอนก็แทบจะไม่มี สายตาคมที่เพิ่งเริ่มตื่นออกจะมัวๆสองขายาวก้าวลงจากเตียงนอนซึ่งเพิ่งจะใช้มันฝากร่างกายไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาเพื่อไปอาบน้ำ จู่ๆในหัวสมองของผมกลับฉุกคิดถึงคำพูดที่ลูกชายจ่าทีปต์พูดกับผมเมื่อวาน [มึงเล่นอะไรของมึง กูเกลียดมึง เข้าใจไหมถึงแม้ว่ากูจะรู้จักมึงใหม่ กูก็เกลียดมึงอยู่ดี] ฝ่ามือหนายกขึ้นเสยเส้นผมสีดำสนิทที่เริ่มยาวลงมาปรกใบหน้า เรื่องที่จ่าทีปต์เคยคุยกับผมถึงลูกชายว่าอยากให้มันเป็นตำรวจเหมือนกับตัวเองเเต่เด็กนั่นกลับไม่ชอบเเล้วจึงพาลมาเกลียดผมเข้าใส้เนื่องจากคำพูดที่เคยทะเลาะกับพ่อของตัวเองเรื่องเรียน และนั่นน่าจะเป็นชนวนเหตุที่

~ The senior รุ่นพี่ตัวร้าย ~ (เตxวีป) TECHO PART . . . ผมเดินทางมาถึงชลบุรีในตอนเกือบค่ำ ร่างกายเริ่มไม่ไหวเเละเหมือนจะเป็นไข้ คงเพราะตากทั้งฝนแถมยังลงไปลอยคอในแม่น้ำ ไหนจะขับรถกลับกรุงเทพ ผมเกือบวูบหลับหลายครั้ง ยังดีที่ประคองรถมาจนถึงหน่วยที่ชลได้อย่างปลอดภัย หมวดนินทร์ลงมารับผมถึงที่รถ และพอเห็นหน้าผมหมวดนินทร์ถึงกับเอ่ยอย่างเป็นห่วงว่าผมคงต้องหยุดพัก เขาจึงไปบอกให้ลูกน้องอีกสามคนไปพักผ่อนก่อนจะออกลุยจริงในอีกไม่กี่วัน "เดี๋ยวผมจะสั่งข้าวมาให้ นายนอนพักเถอะครับ งานทางนี้ไม่ต้องห่วง เรามีสายรายงานอยู่ " "อืม... " ผมเอ่ยตอบไปแค่นั้นเพราะตอนนี้ร่างกายคงอยากชัตดาวน์เต็มทน พอแผ่นหลังแตะกับเตียงนอนผมก็หลับเป็นตาย จนกระทั่งหมวดนินทร์มาปลุกให้กินข้าวกินยา เเล้วผมก็หลับต่ออีกครั้ง ครืด! ครืด! เสียงโทรศัพท์ที่สั่นอยู่บนหัวเตียงทำให้ผมต้องงัวเงียตื่นขึ้นมาฝ่ามือหนาคลำหาจนเจอแล้วกดรับสายโดยไม่ได้ดูว่าเป็นเบอร์ของใคร เเล้วเสียงปลายสายก็ทำให้ผมตาสว่างเพราะเป็นเสียงของเด็กปากดีคนนั้น น้ำเสียงที่ฟังดูสั่นเครือยิ่งทำให้ผมใจคอไม่ดี "เฮีย..... พ่อ ... " ผมขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงพลางสะ