The senior รุ่นพี่ตัวร้าย (เตxวีป)의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

~ The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย ~ (เตxวีป) TECHO PART . . . ผมตัดสินใจขับรถกลับไปยังหน่วย เพราะไม่มีที่ไหนจะปลอดภัยเท่าที่นั่น อีกอย่างหมวดภัคที่เพิ่งมาจากกรุงเทพเมื่อวานก็คงจะช่วยได้ บอกตามตรงว่าผมไม่อยากพามันไปโรงพยาบาลในเวลาแบบนี้ เเต่ถ้าหากจำเป็นจริงๆผมก็คงต้องเอามันไป สายตาคู่คมชำเลืองมองมันเป็นระยะ ใบหน้าซีดเผือดที่สะท้อนกับแสงไฟส่องสว่างบนเกาะกลางถนนเป็นระยะทำให้ผมใจคอไม่ดี มันจะรู้ไหมว่า ผมเป็นห่วงมันมากแค่ไหน "ช..... ช่วยด้วย ....ฮือ! " ฝ่ามือหนาเอื้อมไปกอบกุมมือของมันเอาไว้ ส่วนอีกมือผมก็ยังคงบังคับพวงมาลัยพร้อมเหยียบคันเร่งเพื่อให้ไปถึงจุดหมายโดยเร็ว "ไม่ต้องกลัว เฮียจะไม่ยอมให้เราเป็นอะไรเเน่ ใจเย็นนะ อดทนไว้" ให้ตาย! เกิดมาผมก็ยังไม่เคยต้องมาพูดปลอบใจใคร มันเป็นคนแรกที่ทำเอาผมเสียอาการแบบนี้ นับตั้งเเต่ที่จ่าทีปต์ตาย ผมต้องคอยปกป้องมัน ปลอบโยนมัน ทั้งที่ไม่ใช่นิสัยของผมเลยจริงๆ เอี๊ยด! ผมรีบกระโดดลงจากรถ สองขาวิ่งมายังอีกฝั่ง เด็กหนุ่มที่ตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดของผม มันพยายามใช้สองแขนกอดคอผมเอาไว้แน่น เหมือนกับว่าจะไม่อยากให้ผมหนีไปไหน "นาย เกิดอะไรขึ้น

~ The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย ~ (เตxวีป) THAWIP PART . . . ผมค่อยๆเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นเมื่อได้ยินเสียงจากด้านนอก มีความรู้สึกเพลียเเละหิว ขยับตัวไม่ได้ แม้แต่จะยกสะโพก เหมือนถูกรถทับ "เหี้ยอะไรวะ..... แมร่ง ซี้ด " ผมซี้ดปากเมื่อรู้สึกเจ็บที่ริมฝีปาก พอยกฝ่ามือขึ้นคลำก็พบว่ามันมีรอยแตก ผมค่อยๆหยัดตัวขึ้นพิงกับหัวเตียงพลางกวาดสายตาไปจนรอบห้อง ไม่นานเสียงลูกบิดประตูก็ดังขึ้น ผมจ้องมองด้วยใจที่เต้นโครมคราม ไม่รู้เหมือนกันว่าผมจะตื่นเต้นทำห่าอะไร คนตัวโตในชุดเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงวอร์ม ใบหน้าเรียบเฉยกับนัยน์ตาคมดุที่จ้องมองผม มันสืบเท้าเดินเข้ามาพลางยกฝ่ามือขึ้นอังบนหน้าผากโดยไม่พูดอะไร เป็นเหี้ยไร "ผมจะกลับหอ " เฮียเตไม่พูดอะไรแต่เดินออกไปพร้อมกลับเข้ามาใหม่กับถ้วยในมือ มันลากเก้าอี้มานั่งข้างๆพร้อมกับทำท่าจะตักโจ๊กในถ้วยป้อนผม หากแต่ผมเบือนหน้าหนี คิ้วผมคงขมวดกันเป็นปมตอนมองหน้ามัน "ผมพูด ไม่ได้ยินหรือไงวะ " "กินโจ๊กก่อน เดี๋ยวจะได้กินยา " "ผมไม่กิน จะกลับ " เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้น ผมไม่ใช่เด็กสาวแรกรุ่นเเละไร้เดียงสาที่ไม่รู้ว่าเมื่อคืนผมกับมันทำอ

~The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย~ (เตxวีป) THAWIP PART . . . ผมกลับเข้ามายังหอในเวลาเกือบค่ำ ไอ้จักรกับไอ้วินยังคงไม่กลับมา เพราะมันฝึกงานคนละโรงงานกับผม คงมีเพียงไอ้จอมกับไอ้ธีร์ ผมมีอาการไข้ต่ำๆ เเละเจ็บคอ ส่วนสภาพร่างกายหลังจากถูกไอ้ผู้พันเตโชกระหน่ำเอานั้น ขอบอกว่ายังไม่หาย เเละอาจจะด้วยความสอดรู้สอดเห็นของไอ้ธีร์ที่มันมีความชอบเสือกเป็นนิสัยส่วนตัว จึงทำให้ผมต้องพยายามหลบหลีกคำถามจากมัน "ไอ้วีป คืนนั้นมึงโดนยาปลุกใช่ไหมวะ " "ใครบอกมึง?" ผมไม่ได้มองหน้ามันหากแต่เอนหลังลงบนโซฟาสีเทาตัวยาว ไอ้จอมรีบเดินไปเอาน้ำมาให้ ส่วนไอ้เพื่อนปากดีมันก็นั่งลงข้างๆ ใบหน้ารูปไข่กับดวงตาที่แสนจะยียวน เเละรอยยิ้มกรุ้มกริ่มนั่นทำให้ผมคิดไปว่า ถ้ามึงไม่ใช่เพื่อนกู กูอาจจะตบกบาลมึงไปสักฉาดสองฉาด "ไม่มีใครบอก แต่สภาพมึงเหมือนคนโดนยาคืนนั้นแมร่งพวกกูก็ไม่ได้ถามเฮียเต พอเห็นสีหน้าโหดๆของเฮียมันเเล้วเเมร่งไม่กล้าว่ะ ก็เลยจะมาถามมึงเนี่ย " ไอ้จอมเดินมานั่งลงข้างผมพร้อมกับหยิบเเก้วน้ำในมือผมไปวางบนโต๊ะหลังจากผมดื่มหมดแล้ว ส่วนไอ้ธีร์มันก็ยังคงจ้องหน้าผมเหมือนผมเป็นผู้ต้องห

~ The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย ~ (เตxวีป) TECHO PART . . . ทันทีที่ผมเห็นเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งวิ่งออกมาทั้งที่ยังงัวเงีย หัวใจผมแมร่งก็เต้นแรง ไม่ได้เห็นหน้ามันมาหลายวัน ผมโคตรคิดถึง มันต่อว่าไอ้จักรไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าผมซึ่งยืนอยู่ตรงหน้ามัน เด็กหนุ่มสามคนกำลังทะเลาะกัน ส่วนผมไม่ได้สนใจ ยังคงมัวแต่มองใบหน้าเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า คงมีเพียงคำพูดประโยคหนึ่งของมันที่สะกิดใจผม "แล้วไงวะ มันให้ท้ายกู เพราะมันเป็นห่วงกู ไม่เหมือนใครบางคนที่ไม่เคยอยู่กับกู ตอนที่กูเหงา ตอนที่กูเครียด มึงพาพี่ชายเมียมึงออกไปเลย ออกไป " มันโมโหที่ผมไปชกหน้าไอ้จอมใช่ไหมวะ ก็น่าอยู่หรอก ผมอายุมากกว่า เป็นผู้ใหญ่กว่าเเต่เสือกทำตัวเหมือนเด็ก มันทำให้ผมเสียอาการ เเละผมไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนตั้งแต่ผมดำรงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยปราบปรามพิเศษ ผมเดินเข้าไปกระชากตัวมันเข้ามากอดไว้แน่นไม่สนห่าเหวอะไรทั้งนั้นเมื่อเห็นว่ามันร้องไห้ พวกมันจะทะเลาะกันก็ช่างแมร่ง ผมลากไอ้วีปเข้ามาไว้ในห้องนอนใช้ปลายเท้าเตะประตูโดยไม่กล้าปล่อยมือออกจากตัวมันแม้สักวินาที "ทำไมไปไหนแล้วไม่บอกไอ้จักร " "เฮียจ้างมันให้เฝ้าผ

~The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย~ (เตxวีป) TECHO PART . . . บรรยากาศภายในห้องบอลรูมของโรงเเรมห้าดาวริมหาดพัทยาเต็มไปด้วยความตึงเครียดเมื่อเหล่าบอดี้การ์ดที่เป็นชายฉกรรจ์หลายสิบคนเดินเข้ามา ใบหน้าที่มองดูก็รู้ว่าพวกมันคงจะผ่านเรื่องเหี้ยๆกันมาอย่างโชกโชน บางคนผมก็คุ้นหน้าเพราะเคยเห็นในแฟ้มประวัติอาชญากร ร่างสูงใหญ่ของคนที่เชื้อเชิญผมอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มกับนัยน์ตาสีสนิมมันกวาดสายตามองไปจนทั่วห้อง ริมฝีปากหยักสีคล้ำคาบซิการ์ซึ่งยังคงไม่ได้จุด ใบหน้ายียวนตามแบบฉบับพวกคนรวยที่ไม่ได้รวยเพราะอาชีพสุจริตผินหน้ามาทางผมซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างเอนหลังพิงเก้าอี้นวมตัวใหญ่ ด้านข้างคือหมวดพนาซึ่งลงทุนไปตัดผมด้านข้างเป็นอันเดอร์คัทเพื่อปลอมตัวมาเป็นลูกน้องของพ่อเลี้ยงเวหาโดยเฉพาะ ปลายนิ้วมือยาวของผมขยับปลดกระดุมเสื้อออกอีกหนึ่งเม็ดพร้อมกับดึงแขนเสื้อขึ้นเพื่อโชว์รอยสักรูปเสือผงาดเตรียมพร้อมขย้ำเหยื่อ ร่างสูงของเสี่ยภูวดลนั่งลงยังฝั่งตรงข้าม โดยมีลูกน้องยืนขนาบข้างฝั่งละคน "ขอโทษนะพ่อเลี้ยง ผมเพิ่งจะเสร็จกิจ ฮ่าๆ...." เสี่ยภูหัวเราะร่วนตามสไตล์คนอารมณ์ดี แต่ผมกลับ