All Chapters of The senior รุ่นพี่ตัวร้าย (เตxวีป): Chapter 51 - Chapter 60

~The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย~ (เตxวีป) THAWIP PART . . . หลายวันมานี้ผมไม่เห็นหน้าเฮียเตตั้งเเต่วันที่มันบุกมาชกหน้าไอ้จอมถึงคอนโดผมแล้วยังจะเสนอตัวขับรถมาส่งผมที่หออีก ไม่พอมันยังบอกว่าปวดหัวแล้วขอเข้ามานั่งพัก ผมก็ดันเชื่อ คงเพราะงานที่มันทำอยู่นั้นมีแต่ความเครียด ผมรู้ดีเพราะพ่อผมก็เป็นตำรวจ แต่พอมันเข้ามาในห้องคนตัวโตก็ดันใช้โอกาสนั้นคุกคามผม ใช่ ผมใช้คำว่าคุกคาม เพราะมันหลอกผมจนเชื่อแล้วมันก็ขโมยจูบผมไป แมร่ง นัยน์ตาสีสนิมคู่คมที่จ้องมองสำรวจใบหน้าผมนั้นเหมือนเสือที่คอยจ้องจะตะครุบเหยื่อ พอผมเผลอมันก็กดริมฝีปากมันลงมา ริมฝีปากที่มีกลิ่นบุหรี่จางๆขบเม้มดูดดึงแต่ไม่ล่วงล้ำแต่เพียงเท่านี้มันก็ทำให้หัวใจของผมแทบจะทะลุออกมานอกอก ให้ตาย มันทำอะไรกับหัวใจของผมวะ "อื้อ... " แค่ผมเผยอริมฝีปากเรียวลิ้นสากก็แทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดดูดดึงทันที มันไม่ได้อ่อนหวานหากแต่ก็ไม่ได้จาบจ้วง ฝ่ามือหนาของคนตัวโตกดลงบนลาดไหล่ของผมคล้ายกับกักขัง เสียงเฉอะแฉะจากการแลกลิ้นทำให้หัวใจผมยิ่งเต้นกระหน่ำ ทั่วโพรงปากของผมถูกเฮียมันสำรวจด้วยเรียวลิ้นที่พริ้วไหว ช่วงชิงลมหายใจจ

~The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย~ (เตxวีป) TECHO PART . . . ผมจอดรถเฝ้าเด็กดื้ออยู่หน้าตึกคงเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้ว คืนนี้ผมคงไม่ได้นอน เปลือกตาเริ่มหนักอึ้งและผมนึกโมโหเรื่องไม่เป็นเรื่องที่ไอ้เสี่ยภูวดลช่างสรรหามา งีบหลับไปได้แค่เพียงแป๊บเดียวเสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันสีเขียวก็ดังขึ้น ผมงัวเงียหรี่ตามองไปยังหน้าจอสี่เหลี่ยม หมวดเต้บอกว่าจะรอผมกลับไปจัดการเรื่องผู้หญิงที่เสี่ยภูมันส่งมา มันคงนึกว่าผมเป็นพ่อเลี้ยงกระจอกจากเชียงใหม่ที่ดูโง่เสียเต็มประดา มันถึงได้ไปว่าจ้างผู้หญิงที่ไม่ได้มีชั้นเชิงอะไรเลยมาหลอกล่อผม และมันคงไม่รู้ว่าผมไม่ได้หน้าหม้อเหมือนอย่างมันที่เห็นผู้หญิงแล้วจ้องแต่จะเอาดะไปทั่ว ผมนั่งรอจนกระทั่งเห็นรถVolvo คันคุ้นตาขับเข้ามาจอดในเวลาเกือบแปดโมง พวกมันคงจะนอนค้างกันที่สนาม และผมมีเรื่องที่ต้องสะสางกับน้องเขยของผมเสียหน่อย ไอ้จอมกับไอ้ธีร์เดินเข้าไปในหอโดยที่มันก็เห็นรถของผม แต่มันไม่ได้เดินเข้ามาหา และมันน่าจะรีบขึ้นไปบอกเพื่อนมัน ผมรออีกไม่นานรถ BMWของไอ้จักรก็ขับตามเข้ามา ผมขยับตัวแล้วเปิดประตูกระโดดลงจากรถ สีหน้าขุ่นมัวข

~ The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย ~ (เตxวีป) TECHO PART . . . Triumph Bonneville Speedmaster สีดำสนิทจอดลงตรงหน้าที่ผมยืนอยู่ ร่างสูงโปร่งผิวขาวใช้สองมือถอดหมวกกันน็อคออก ใบหน้ากึ่งหล่อกึ่งสวยที่ผมคิดถึงปรากฏให้เห็นในรอบหลายวัน ขายาวภายใต้กางเกงยีนส์สีซีดวาดลงจากรถคันใหญ่ ท่วงท่าที่ผมคิดว่าแม่งโคตรเท่ห์ "ว่าไง " ผมเอ่ยปากทักทาย หากแต่แววตานั้นกลับเศร้าหมอง มันใช้สะโพกพิงกับเบาะรถ ปลายนิ้วเรียวยาวเกายังใต้ขอบตาเบาๆพลางเม้มริมฝีปากแน่น ผมยังคงไม่เข้าใจภาษากายที่มันกำลังสื่อ หากแต่แววตาวูบไหวที่ปรากฏกลับทำให้ผมรู้สึกว่าเด็กหนุ่มกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ "เรา ไปคุยกันข้างในดีไหม " ผมเชื้อเชิญหากแต่เด็กหนุ่มกลับส่ายหน้า แล้วจู่ๆมันก็ขยับเข้ามาใกล้พลางใช้สองมือโอบกอดร่างหนาของผมเอาไว้ ผมตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก บทจะดีแม่งก็ดี บทจะดื้อแม่งก็ดื้อ ใบหน้าขาวซุกอยู่ตรงแผงอกแกร่ง ผมจึงค่อยๆยกลำแขนโอบกอดมันตอบ และยิ่งแน่นขึ้นเมื่อมันเบียดร่างกายเข้าหา หากแต่ตรงนี้คือหน้าตึกที่ผมใช้เป็นกองบัญชาการมันคงไม่เหมาะสักเท่าไหร่ ผมจึงจำใจต้องผละออก ทั้งที่รู้สึกขัดใจฉิบหาย "ไปคุยกันที่อื่นนะ " ผ

~ The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย ~ (เตxวีป) THAWIP PART . . . ร่างสูงใหญ่ที่ยืนรอผมอยู่ยังหน้าตึกซึ่งผมเคยมาแล้วครั้งหนึ่งทำให้ผมรู้สึกใจชื้นขึ้น น่าแปลกที่ผมเอาแค่คิดถึงเรื่องความฝัน ทั้งที่เมื่อก่อนผมเองเคยคิดว่ามันคือเรื่องไร้สาระ ใบหน้าดิบเถื่อนกับทรงผมที่เริ่มยาวระต้นคอทำให้ผมหวนนึกถึงเมื่อครั้งที่เจอมันครั้งแรก ตอนนั้นพ่อแนะนำให้ผมรู้จักกับผู้พันเตโช คนที่พ่อเคยบอกกับผมว่าอยากให้ผมเป็นเหมือนมัน นัยน์ตาคมดุที่ถูกบดบังไว้ด้วยแว่นกันแดดสีชาซึ่งผมเดาเอาเองว่ามันคงหน้าตาห่วยมันถึงได้เอาแว่นมาปิดบังใบหน้าเอาไว้ แต่พอมันถอดแว่นออกผมก็ได้เห็นใบหน้าหล่อคมที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้หนวดเครานั่น "ว่าไง..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มซึ่งเอ่ยทักผมทำให้ผมรู้สึกดี ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมอาจจะคิดว่ามันเสแสร้งทำดีต่อหน้าพ่อผม หากแต่กระทั่งถึงตอนนี้ มันก็ยังคงเสมอต้นเสมอปลายแม้มันจะผ่านมานานถึงสามเดือนแล้วก็ตาม "เรา ไปคุยกันข้างในดีไหม " เฮียเตเอ่ยชวนผมให้เข้าไปยังด้านในตึกซึ่งเป็นหน่วยงานของมัน หากแต่ผมไม่อยากเข้าไปตอนนี้ ความรู้สึกผมมันบอกไม่ถูก แค่ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของมันผมก็คิดถึงแทบบ้า หรือว่าแท้จ

~The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย~ (เตxวีป) TECHO PART . . . "เคลียร์" เสียงของหมวดพนาพูดขึ้นมาจากทางด้านหลังทำให้ผมรู้ว่าไอ้เคลวินมันหนีไปแล้ว งานของผมไม่สำเร็จ ผมโยนปืนทิ้งพร้อมกับกระแทกหัวลงกับผนังอย่างหมดแรง ผมกับลูกน้องเตรียมการณ์มาหลายเดือน แต่เหมือนคว้าน้ำเหลว "แม่งเอ้ย!" ลูกน้องผมเงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคน สักพักผมได้ยินเสียงฝีเท้าที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ร่างสูงยืนหอบหายใจ ใบหน้ามีแต่เขม่าดินปืน ทรงผมเปียกชื้นลู่ไปกับหน้าผาก "ว่าไงหมวด ได้เรื่องอะไรบ้าง " "ไอ้หัวหน้ามันกำลังจะหนีขึ้นฮอ ตอนนี้หมวดเต้กำลังตามอยู่ รีบไปเถอะครับ " หมวดพนาพลแม่นปืนของผมกับหมวดเคนรีบวิ่งออกไป ทุกคนรู้ว่าถ้ามามัวห่วงผมพวกเราจะจับคนร้ายไม่ได้ ซึ่งวิธีการแบบนี้ผมเคยสอนลูกน้องเสมอว่า ถ้าใครบาดเจ็บให้ใครอีกคนคอยอยู่ส่วนที่เหลือต้องทิ้ง เพื่อภารกิจของเราจะได้เดินหน้า ผมพยุงตัวเองเดินกะเผลกมาจนถึงด้านบน เสียงปืนยังคงดังอยู่เป็นระยะ เสียงโวยวายดังแว่วมาจากทางด้านหลัง ผมหันไปมองเห็นไอ้เสี่ยภูมันถูกใส่กุญแจมือ ใบหน้าบวมปูด มันใช้สายตาจ้องผมอย่างขุ่นเคือง "ไอ้