All Chapters of เมื่อข้าเก็บสามีได้ในไร่ชา: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากที่ได้ถอนพิษออกจนหมด ร่างกายของอู่ห่าวหรานก็ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว เพราะหลังจากถอนพิษแล้วซ่งลี่ถิงก็ให้ชายหนุ่มดื่มตำรับยาสูตรพิเศษของอาจารย์ชายหนุ่มก็มีอาการดีขึ้นอย่างรวดเร็ว ฝีมือการรักษาพิษของซ่งลี่ถิงทำให้อู่ห่าวหรานรู้สึกนับถือภรรยายิ่งขึ้นซ่งลี่ถิงให้ชายหนุ่มดื่มยาถ้วยสุดท้ายเป็นการจบการรักษา พักผ่อนเพียงวันสองวันก็หายเป็นปกติ ในขณะที่อู่ห่าวหรานดื่มยาเสร็จ ซ่งลี่ถิงก็ส่งถ้วยยาให้กับสาวใช้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยอำลาเช่นทุกครั้งหลายวันมานี้ ชายหนุ่มเห็นว่าภรรยายังมีสีหน้าและอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก จึงไม่กล้าที่จะเอ่ยสิ่งใด มาวันนี้เขาเองก็หายดีแล้วจึงคิดที่จะปรับความเข้าใจกับหญิงสาวให้ชัดเจนเสียที"ถิงถิง คือข้า...""ท่านอ๋องพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ อีกสองวันต้องเข้าวังหากถึงตอนนั้นถ้าท่านยังไม่หายดี หม่อมฉันจะถูกไทเฮาตำหนิเอาได้เพคะ""แต่เรามีเรื่องต้องคุยกันให้เข้าใจ""เอาไว้พระองค์ทรงหายดีแล้วค่อยคุยก็ยังมิสาย หม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ""ถิงถิง ช้าก่อน... อ๊าาา" อู่ห่าวหรานที่หุนหันรีบลงจากเตียง อยู่ ๆ ก็รู้สึกจุกที่หน้าอกก่อนจะยก

ไผ่อิงที่มีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดกับนายสาวมาเป็นระยะเวลาหนึ่ง แต่นางนั้นเข้าใจถึงนิสัยของซ่งลี่ถิงเป็นอย่างดี เมื่อเดินออกมาไกลแล้วก็กระซิบเอ่ยกับนายสาวของตนทันที"ช่างน่าเห็นใจนางนะเจ้าคะ""เหตุใดหรือ""ก็นางยังมิรู้ตัวว่าคุณหนูรู้แล้วว่านางนั้นโกหก แต่ก็ยังเอ่ยออกมาได้อย่างเป็นตุเป็นตะเช่นนั้น" ซ่งลี่ถิงที่ได้ยินสาวใช้คนสนิทเอ่ยออกมาก็หลุดหัวเราะ ก่อนจะมองไปที่ไผ่อิง"เจ้าก็ดูออกหรือ""หากดวงตาไม่มืดบอดจนเกินไปย่อมต้องมองออกเจ้าค่ะ""นั่นสิ! นางคงต้องการให้ข้ากับท่านอ๋องทะเลาะกันกระมัง""ช่างน่าขันยิ่งนักเจ้าค่ะ""ช่างนางเถิด พวกเราไปเดินดูแถว ๆ ริมน้ำกันดีกว่า""เจ้าค่ะ" ในขณะที่นายบ่าวกำลังมุ่งหน้าไปยังถนนที่อยู่ติดกับริมน้ำ อยู่ ๆ ก็มีผู้คนมากมายมาจากแห่งหนใดก็มิอาจทราบได้ ก่อนจะเบียดเสียดกันจนกระทั่งหญิงสาวและสาวใช้ของนางจำเป็นต้องไหลไปตามขบวนมิเช่นนั้นคงจะหกล้มและถูกเหยียบเป็นแน่"คุณหนู! คุณหนู! ท่านเป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ""มะ ไม่ ไผ่อิง ข้าปลอดภัยดี" ไผ่อิงที่ยังได้ยินเสียงนายสาวก็ถอนหายใ

ซ่งลี่ถิงเดิมทีก็พอมีวรยุทธ์อยู่บ้างแต่หากเทียบกับยอดฝีมือและองครักษ์ที่ถูกฝึกมาอย่างดีเหล่านี้ คาดว่าคงหนีไปได้ไม่ไกล เมื่อหญิงสาวหาวิธีแก้มัดเชือกที่ข้อมือได้แล้วจึงได้ล้วงมือเข้าไปหยิบขวดยาบางอย่างที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อโชคดีเหลือเกินที่นางเป็นคนระแวดระวังจึงได้พกของเช่นนี้มาด้วย ขวดยาสีขาวขวดนี้เป็นยาพิษที่สามารถทำให้ผู้ที่สูดดมเข้าไปมีอาการอ่อนแรง แม้ว่าจะไม่รุนแรงมากแต่ก็ยังพอใช้งานได้ หญิงสาวล้วงมือเข้าไปในชายเสื้อก่อนจะหยิบยาแก้พิษออกมากินแล้วเอาเก็บไว้ที่เดิม แล้วเทผงพิษใส่ไว้ที่เสื้อผ้าของตนเองให้ทั่ว เฝ้ารอเวลาให้แสงแดดค่อย ๆ ลาลับก่อนจะลอบออกไปจากที่นี่ในยามกลางคืนหลังจากผ่านไปแล้วหลายชั่วยามจนกระทั่งถึงเวลากลางคืน ซ่งลี่ถิงค่อย ๆ ใช้หูแนบกับประตูเพื่อฟังเสียงด้านนอก แต่เพราะทุกอย่างมันดูเงียบเกินไปจนน่าสงสัย ก่อนที่หญิงสาวจะค่อย ๆ เปิดประตูออกมาจากห้อง แต่ปรากฏว่าประตูที่เดิมเคยถูกปิดไว้อย่างแน่นหนากลับเปิดออกได้อย่างง่ายดาย หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นด้วยความไม่ไว้ใจก่อนจะมองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่พบใครเลยสักคน นางได้แต่นึกอยู่ในใจ"นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่!"อีกด้านหนึ่งของชายป่า

หนึ่งปีผ่านไปแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องที่ซ่งลี่ถิงและอู่ห่าวหรานกำลังหลับพักผ่อนอยู่อย่างมีความสุข หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองสามีที่โอบกอดนางจากด้านหลัง พลันให้หวนคิดไปถึงเรื่องราวเมื่อหนึ่งปีก่อนย้อนกลับไปหนึ่งปีก่อน เหตุการณ์ช่วงที่ซ่งลี่ถิงถูกจับตัวไป ในตอนสุดท้ายที่นางพลัดตกจากหน้าผาสูงชัน ก่อนที่ร่างของสามีจะกระโดดตามนางลงไป หญิงสาวคิดว่าตนเองจะต้องตายไปพร้อมกับสามีในตอนนั้นเสียแล้ว ในขณะที่น้ำตากำลังหลั่งไหลและหัวใจของนางกำลังซาบซึ้งใจอยู่นั้นอยู่ ๆ มือหนาของอู่ห่าวหรานก็คว้าเข้ากับเถาวัลย์เส้นใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ โรยตัวลงไปยังซอกหินที่อยู่ระหว่างหน้าผา ตรงนั้นมีถ้ำเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ หัวใจที่ขมขื่นขณะคิดว่าตนเองกำลังจะตายแล้วกลับรู้สึกราวกับฝัน ทั้งยังรอดตายราวกับปาฏิหาริย์ "ท่านอ๋อง! นะ นี่ พวกเราจะไม่ตายแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ" ดวงตาทอประกายของซ่งลี่ถิงทำให้อู่ห่าวหรานได้แต่ยกยิ้มก่อนจะเอื้อมมือรั้งเอาร่างบางเข้ามากอด"ใช่แล้ว โชคดีนักที่ตรงนี้มีเถาวัลย์อยู่ทั้งยังมีชะง่อนหินเช่นนี้"

และเมื่อปลายชิวหาสัมผัสกับบ่อน้ำหวานก็ทำให้ร่างบางพลันสั่นสะท้าน สะโพกผายแอ่นขึ้นตามจังหวะเร่งเร้าของชายหนุ่มไม่หยุดความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสูงสุด ทำให้ปลายเท้าของนางเหยียดเกร็งพร้อมกับน้ำหวานที่พรั่งพรูออกมาจากปากถ้ำ ซ่งลี่ถิงหอบเหนื่อยสักพัก ก่อนจะมองเห็นสามีที่กำลังปลดเสื้อผ้าของตนเองออก พร้อมกับนั่งคุกเข่าเตรียมการที่จะปรนเปรอนางด้วยสิ่งที่ร้อนลวกสิ่งนั้นหญิงสาวไม่อาจเป็นคนเห็นแก่ตัวเฝ้ารอให้เขาปรนนิบัติอยู่ฝ่ายเดียว นางจึงลุกขึ้นแล้วใช้มือกอบกุมที่ส่วนนั้นของเขา ความใหญ่โตของมันที่หญิงสาวได้สัมผัสและใช้งานมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง มันทั้งแข็งสู้มือและร้อนลวกยิ่งนักปลายชิวหาของนางสัมผัสกับปลายแท่งหยกอันร้อนลวก ความแข็งขืนและใหญ่โตของมัน ทำให้นางต้องใช้มือทั้งสองเพื่อกอบกุม แล้วค่อย ๆ ลิ้มชิมรสส่วนปลายอย่างใจเย็น"อ๊า ถิงถิง ช่างดีเหลือเกินภรรยาข้า"อู่ห่าวหรานไม่เอ่ยเปล่ามือทั้งสองข้างของเขายังจับที่ศีรษะเล็กของภรรยาก่อนจะลูบไล้ไปมาเบา ๆ และเมื่อหญิงสาวเริ่มครอบครองแท่งหยกของเขาด้วยริมฝีปาก พร้อมกับรูดขึ้นรูดลงเป็นจังหวะ ด้วยกลัวว่าภรรยาจะรู้สึกเมื่อยคอ เขาจึงได้ใช้มือหนาทั้งสองข้างเ