บททั้งหมดของ เมื่อข้าเก็บสามีได้ในไร่ชา: บทที่ 11 - บทที่ 20

ซ่งลี่ถิงอยู่ดูแลชายหนุ่มจนกระทั่งดึกดื่น จนรู้สึกมั่นใจว่าอีกฝ่ายปลอดภัยดีแล้วจึงกลับไปนอนที่ห้องของตนเองหลังจากที่แสงสุดท้ายที่สาดส่องเข้ามาจากทางประตูปิดสนิทลง เงาดำสายหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น"คารวะท่านอ๋อง""ทางนั้นเป็นเช่นไรบ้าง""ข้าน้อยจัดการตามแผนการของท่านเรียบร้อยแล้วขอรับ" อ้ายฉิงองครักษ์คนสนิทของชายหนุ่มเอ่ยรายงานขึ้นแท้จริงแล้วแผนการหักหลังครั้งนี้ถูกจัดฉากขึ้นด้วยแผนการของ    อู่ห่าวหราน เพียงเพราะเขาต้องการทราบตัวคนร้ายที่บงการอยู่เบื้องหลังการลอบสังหารตนเอง เพราะหากมิจัดการขั้นเด็ดขาดเกรงว่าชาตินี้เขาคงมิอาจอยู่ได้อย่างสงบสุขเป็นแน่ ก่อนจะแกล้งกระโดดหน้าผาแล้วให้คนของตนนำศพศพหนึ่งไปทิ้งเพื่ออำพราง แล้วส่งคนสนิทเช่นหลงเหยียนเข้าไปอยู่ยังถ้ำเสือแห่งนั้น"แล้วหลงเหยียนเล่า เป็นเช่นไรบ้าง""ถูกนำตัวไปแล้วขอรับ""หวังว่าอาเหยียนจะอดทนได้""ข้าน้อยให้อาเหยียนกินยาแก้พิษไปแล้วขอรับ ทั้งยังมีตำรับยาพิเศษที่ท่านอ๋องมอบให้ เขาต้องผ่านมันไปได้อย่างแน่นอนขอรับ""ข้าก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น"

แผนการถูกซานซานและหม่าถังเตรียมไว้เรียบร้อย หลังจากวันนั้นทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเงียบสงบจนผิดปกติ จนกระทั่งได้ข่าวคราวมาว่าหม่าอาวุโสเดินทางมาถึงเจียงหนานแล้วตั้งแต่เมื่อตอนเย็นและจะเข้ามาที่จวนแห่งใหม่ในวันรุ่งขึ้น ทำให้คนทั้งสองเตรียมพร้อมที่จะเริ่มแผนการกันในคืนนี้ โดยอาหารถูกยกเข้ามาให้คนทั้งสองด้วยฝีมือของซานซานเช่นเคย แต่สิ่งที่ต่างออกไปก็คือยานอนหลับ ยานอนหลับอย่างดีที่มิได้ออกฤทธิ์ในทันที หากแต่ต้องใช้เวลาถึงครึ่งชั่วยาม ทั้งยังไร้สี ไร้รส ไร้กลิ่น เช่นนี้แล้วทุกอย่างต้องเป็นไปตามแผนการของสาวใช้จอมเจ้าเล่ห์อย่างแน่นอน ในยามที่ทานสำรับเย็นเสร็จแล้ว อู่ห่าวหรานก็อาบน้ำก่อนจะเข้านอนเพราะรู้สึกว่าตนเองนั้นมีอาการเพลียผิดปกติ แต่เพราะฤทธิ์ยาที่มิได้เห็นชัดใน

หลังจากวันที่เกิดเรื่องอู่ห่าวหรานก็กลับมาที่จวนของตนเองก่อนจะเอาแต่เก็บตัวอยู่ภายในตำหนัก และหลังจากที่อ้ายฉิงนำเรื่องของสาวใช้คนสนิทของซ่งลี่ถิงมารายงานชายหนุ่มก็มิได้เอ่ยสิ่งใดกับองครักษ์คนสนิทอีก เหล่าบุรุษในเจียงหนานที่หลิวเฟิงไช่หมายตาเอาไว้ว่าจะให้ซ่งลี่ถิงแต่งเข้าจวนไปอยู่ ๆ ทุกคนก็ล้วนแต่เจ็บป่วยขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ และเมื่อหลิวเฟิงไช่ไปเยี่ยมเยือนถึงจวนก็ถูกอีกฝ่ายขับไล่ออกมาอย่างไร้เยื่อใย ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่อู่ห่าวหรานสั่งการให้คนของเขาไปจัดการทั้งสิ้น ในขณะเดียวกันทางด้านจางมาหม่าก็ได้เตรียมคนที่ถูกเลือกเอาไว้เพื่อให้แต่งกับซ่งลี่ถิงโดยเฉพาะมาด้วยตนเอง 

เจ็ดวันต่อมา ทางด้านอู่ห่าวหรานที่สวมชุดเจ้าบ่าวสีแดงอยู่บนหลังม้าในขณะที่กำลังออกเดินทางมาจนใกล้จะถึงจวนของหญิงสาว แต่กลับถูกขวางทางด้วยกองทัพม้าของคนชุดดำกลุ่มหนึ่ง ก่อนที่อีกฝ่ายจะตะโกนกล่าวบางอย่าง ทำให้หนานอ๋อง อู่ห่าวหรานต้องกระโดดลงจากหลังม้าแล้วก้าวออกไปข้างหน้าอย่างองอาจ ท่ามกลางเสียงคัดค้านของเหล่าองครักษ์"ท่านอ๋อง!""ไม่เป็นไร พวกเจ้ามิต้องเป็นห่วง""แต่ว่า..." เหล่าองครักษ์มีสีหน้าวิตกกังวล วันนี้เป็นวันมงคลของชายหนุ่มเหตุใดจะต้องเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นด้วย ในขณะนั้นบุรุษที่สวมชุดสีดำที่ในตอนนี้ได้ก้าวลงจากหลังม้าแล้วเช่นกัน ก็ได้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดังก้องราวกับกรุ่นโกรธ"เจ้าคือหนานอ๋อง อู่ห่าวหรานเช่นนั้นหรือ!" ด้วยสายเลือดของนักรบที่แล่นอยู่ทั่วร่างทำให้ อู่ห่าวหรานตะโกนตอบออกไปอย่างไร้ความเกรงกลัว แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีกำลังคนมากกว่าก็ตาม"เป็นข้าเอง!" จวนตระกูลซ่ง เจียงหนานซ่งลี่ถิงได้แต่เฝ้ารอชายหนุ่มด้วยความหวังว่าชายหนุ่มจะทำตามสัญญาที่ได้ให้ไว้กับนาง แต่รอแล้วรอเล่าจวบจนกระทั่งใกล้ถึ

"ทะ ท่านเป็นใครกัน! เหตุใดจึงมาขวางงานแต่งงานของผู้อื่น" จางมาหม่ายังกล่าวด้วยน้ำเสียงโอหังทั้งยังไม่รู้ความ ในขณะที่ร่างกายของนางกำลังจะทรุด หากไม่มีร่างของสาวใช้ถึงสองคนคอยพยุงเอาไว้"บังอาจ!" เสียงของอ้ายฉิงองครักษ์คนสนิทของชายหนุ่มตะคอกออกมาเสียงดัง ก่อนจะเห็นแววตาดุดันและแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าซ่งลี่ถิง หญิงสาวเองก็มิเคยได้เห็นท่าทีเช่นนี้ของชายหนุ่มมาก่อน เพราะทุกครั้งที่เขาอยู่กับนางหญิงสาวมักจะได้สัมผัสเพียงความอ่อนโยนของเขาเท่านั้น มาวันนี้ราวกับนางได้เห็นตัวตนอีกด้านหนึ่งของว่าที่สามีนางอย่างแท้จริง นับว่าได้เปิดตาเสียแล้ว