บททั้งหมดของ เมื่อข้าเก็บสามีได้ในไร่ชา: บทที่ 1 - บทที่ 10

ซ่งลี่ถิงเดินทางมาถึงบ้านเดิมที่เจียงหนาน หมู่บ้านเล็ก ๆ ในอำเภอลู่เป่ย เป็นบ้านเดิมของตระกูลซ่ง จวนของนางอยู่ติดกับภูเขาซ่างซี ซึ่งจวนของนางจะอยู่ห่างจากเรือนของผู้อื่นออกไปไกลถึงท้ายหมู่บ้าน ผู้คนที่นี่อยู่อาศัยกันด้วยการทำการเกษตรและทำสวน เป็นเพราะสภาพอากาศที่มีฝนตกค่อนข้างบ่อย อากาศในตอนกลางคืนจึงหนาวเย็นยิ่งนัก เกือบหนึ่งเดือนแล้วที่ซ่งลี่ถิงย้ายมาอยู่ที่นี่ แต่เด็กสาวในวัยสิบสี่ปีผู้นี้กลับยังไม่เคยฟื้นขึ้นมาเลยแม้แต่ครั้งเดียวบ้านสายรองตระกูลซ่งมีท่านปู่รองที่เกิดจากอนุภรรยาเป็นผู้ดูแลที่นี่ แต่ดูเหมือนว่าทางบ้านสายรองและบ้านสายหลักของนางจะมิค่อยลงรอยกันเท่าใดนัก ไม่แปลกหากแม่เลี้ยงของหญิงสาวจะส่งนางมาอยู่ที่นี่ เพราะไม่ว่าอย่างไรคนที่นี่ก็ไม่มีทางยื่นมือเข้ามาช่วยนางอย่างแน่นอน ด้วยเพราะคิดเช่นนั้นหญิงสาวจึงแทบจะโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งพิงครั้งก่อนซ่งลี่ถิงถูกส่งมาอยู่ที่นี่ถึงสองปีในขณะนั้นเด็กสาวอายุเพียงแปดปีเท่านั้น ด้วยข้อหาไม่เคารพญาติผู้ใหญ่ แม่เลี้ยงของนางจึงได้ส่งนางมาอยู่ที่นี่ ครั้นเมื่อท่านปู่ของนางกลับมา ฮูหยินและแม่เลี้ยงของนางจึงได้ถูกท่านปู่อาละวาดเข้าใส่ก่อนจะส่ง

ซ่งลี่ถิงใช้เวลาในตอนเช้าตรู่ของทุกวันในการเรียนรู้วิธีการเดินพลังปราณรักษาประสานกระดูกจากท่านอาจารย์ซุน ช่วงสายก็เดินทางไปดูที่ดินที่เป็นสินเดิมของมารดา เมื่อมาถึงก็พบว่ามันรกร้างมากพอสมควร หากจะปรับปรุงคงต้องใช้แรงกายไม่น้อยที่ดินของนางกินพื้นที่ภูเขากว่าครึ่งลูก ส่วนอีกครึ่งนั้นเป็นไร่ชาของตระกูลจง หญิงสาวจึงคิดที่จะเข้าไปดูไร่ชาของเขาเสียหน่อย แต่เมื่อไปถึงก็พบว่าไร่ชาดังกล่าวถูกปล่อยทิ้งไร้คนดูแลมานานท่านลุงหม่าเป็นผู้ยกเก้าอี้ล้อเลื่อนลงมาจากรถม้าก่อนจะให้ซ่งลี่ถิงใช้นั่งโดยมีซานซานเป็นผู้เข็น ในขณะที่เข้ามาในไร่ก็พบเข้ากับหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังเดินสวนออกมาพอดี"พี่สาว ได้โปรดหยุดก่อนเถิด" สตรีผู้นั้นมองดูซ่งลี่ถิงตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเอ่ยตอบ"แม่นางผู้นี้มีอันใดงั้นหรือ""ข้าอยากจะรู้ว่าผู้ใดเป็นเจ้าของไร่ชาแห่งนี้หรือเจ้าคะ""เจ้าของไร่ชาแห่งนี้ตายจากไปเมื่อหลายเดือนก่อน เหลือเพียงบุตรสาวกับแม่เฒ่าที่นอนป่วยอยู่ในเรือน""แล้วข้าจะพบพวกนางได้ที่ใดหรือเจ้าคะ""ท่านอยากจะพบนางด้วยเหตุใดกัน หรือสนใจอยากจะซื้อไร่ชาแห่งนี้""แล้วเจ้าของไม่ขายงั้นหรือ" หญิงผู้นั้

หลังจากวันนั้นซ่งลี่ถิงก็ไหว้วานอาจารย์ของนางให้เป็นผู้ออกหน้าซื้อขายที่ดินไร่ชาแห่งนั้นแทนนาง ซุนปินเฉินจัดการธุระให้กับศิษย์เพียงคนเดียวของเขาจนแล้วเสร็จก่อนจะกลับมาที่จวนพร้อมกับหม่าถังในครั้งแรกที่หญิงสาวมาเอ่ยไหว้วานให้เขาช่วยเป็นธุระจัดการให้ ซุนปินเฉินก็แปลกใจอยู่ไม่น้อยว่าที่ดินที่หญิงสาวอยากจะได้นักหนานั้นจะเป็นเช่นไร หากเมื่อยามที่ไปเห็นด้วยตาตนเองแล้ว ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าที่ดินผืนนั้นช่างงดงามสมราคาจริง ๆ และเขาก็ยังได้รู้มาอีกว่า ใต้พื้นดินของที่ผืนนั้นยังมีแร่ทองคำอยู่อีกด้วย แววตาที่ทอดมองไปยังเด็กสาวจึงได้แปรเปลี่ยนไปอย่างมาก 

หลังจากที่ไร่ชาถูกปรับปรุงดูแลเป็นอย่างดีเมื่อเวลาผ่านไปราวหนึ่งเดือนก็เริ่มให้ผลผลิต ยอดชาอ่อน ๆ เริ่มผลิใบให้สามารถเก็บเกี่ยวได้ทั้งยังมีกลิ่นเฉพาะตัวของแต่ละสายพันธุ์ ก่อนหน้านี้ซ่งลี่ถิงสั่งให้เหล่าหลีสร้างโรงเรือนที่เอาไว้อบใบชาถึงสี่โรงเรือน โดยแยกใบชาแต่ละสายพันธุ์เก็บในโรงเรือนที่แยกกันเพื่อป้องกันการรวมกลิ่นของชา โรงเรือนทั้งสี่ถูกสร้างจนกระทั่งแล้วเสร็จก่อนที่จะเริ่มลงมือเก็บชาหลงจิ่งเป็นสายพันธุ์แรกใบชารอบแรกถูกเก็บก่อนจะถูกนำมาอบในโรงเรือนที่เต็มไปด้วยความร้อนที่พอเหมาะ  ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ อบอวลไปทั่วบริเวณ 

สามเดือนต่อมาจวนใหม่ถูกสร้างจนแล้วเสร็จ ก่อนจะถูกใช้เป็นสถานที่ในการจัดพิธีปักปิ่น ซ่งลี่ถิงจัดพิธีเพียงแค่เล็ก ๆ เชิญคนไม่กี่คนเพื่อมาร่วมงาน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือบ้านสายรองตระกูลซ่ง ท่านลุงสามซ่งซีซวนมาพร้อมกับครอบครัวของเขา ส่วนคนอื่น ๆ นั้นแยกย้ายกันออกเรือนไปจนหมดแล้ว ทั้งท่านป้าใหญ่และท่านป้ารองก็ล้วนมิได้อยู่ในเมืองเจียงหนาน พิธีปักปิ่นในครั้งนี้จึงเป็นไปด้วยความเรียบง่าย โดยมีท่านอาจารย์ซุนเป็นผู้ใหญ่สุดในการทำพิธีครั้งนี้วันนี้ซ่งลี่ถิงแต่งกายด้วยชุดที่ค่อนข้างพิถีพิถัน ชุดผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวถูกออกแบบมาอย่างดีถูกสวมอยู่บนร่างของหญิงสาว ทำให้ซ่งเจียวอวี่ที่เห็นแล้วอดรู้สึกริษยาไม่ได้ พลางคิดในใจว่า เหตุใดเป็น