Se connecterPartager
บทที่ 1
Dernier chapitre
ฝันอันหนาวเหน็บของเหยี่ยว บทที่ 24
เขายืนอยู่หน้ากรมกลาโหม ไม่รู้ว่าควรไปที่ใด จวนโหว่ยังอยู่ แต่เขาไม่อยากกลับไป ที่นั่นว่างเปล่า ไม่มีใครรอเขาอยู่ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไปร้านสุราแห่งหนึ่ง ขอห้องส่วนตัว แล้วนั่งดื่มอยู่เพียงลำพังสุรารสชาติไม่ดี จืดชืด ดื่มไปหลายจอกก็ยังไม่เมา เขากำลังจะจากไป เสียงเอะอะจากชั้นล่างก็ดังขึ้นเขาเปิดหน้าต่างออกมองเป็นกลุ่มคนที่เดินผ่านด้านล่าง คนที่เดินนำหน้าคือเซียวเหยี่ยนจือเขาสวมเสื้อคลุมยาวสีครามเข้ม คาดเข็มขัดหยก สีหน้าดูดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย และอ้วนขึ้นกว่าสามปีก่อน คนที่เดินอยู่ข้างกายเขาคือเสิ่นยวนนางสวมชุดสีบัวอ่อน เกล้าผมขึ้น ปักปิ่นหยกขาวไว้หนึ่งอัน หน้าท้องนูนขึ้นเล็กน้อย นางเดินช้ามาก มือข้างหนึ่งคล้องอยู่ที่ข้อพับแขนของเซียวเหยี่ยนจือ เซียวเหยี่ยนจือเดินไปหนึ่งก้าวก็หยุดรอ พอนางเดินตามทันจึงค่อยเดินต่อ ไม่เร่งรีบแม้แต่น้อยเสิ่นยวนหันหน้าไปพูดอะไรบางอย่างกับเขา เซียวเหยี่ยนจือก้มหน้าลงฟัง พอฟังจบก็ยิ้ม แล้วเอื้อมมือไปทัดปอยผมที่ถูกลมพัดจนหลุดของนางไว้หลังใบหูเสิ่นยวนก็ยิ้มเช่นกันลู่เฉิงเจ๋อยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองรอยยิ้มนั้นเขานึกถึงเมื่อหลายปีก่อน เสิ่นยว
ฝันอันหนาวเหน็บของเหยี่ยว บทที่ 23
เหลียงโจวในฤดูหนาวหนาวเย็นมากลู่เฉิงเจ๋ออยู่ที่นี่มาสามปีเมื่อสามปีก่อน เขารับราชโองการแล้วเดินทางจากเมืองหลวงมุ่งหน้าสู่ตะวันตก ใช้เวลาเดินทางนานถึง 40 วันเต็ม วันที่มาถึงเหลียงโจวก็เป็นฤดูหนาวเช่นกัน ลมทรายพัดคลุ้งไปทั่ว จนในปากเต็มไปด้วยกลิ่นดินทรายเขาถูกส่งไปประจำการที่ค่ายทหารทางตะวันตกของเมือง มีเพียงห้องดินหนึ่งห้อง เตียงไม้กระดานหนึ่งหลัง ผ้าห่มบางหนึ่งผืน และกระถางถ่านหนึ่งใบถ่านในกระถางเป็นถ่านคุณภาพต่ำ พอจุดแล้วก็มีควันลอยโขมงจนสำลัก น้ำตาไหลไม่หยุดเขาอาศัยอยู่ที่นี่มาสามปีกลางวันฝึกทหาร กลางคืนออกตรวจเมือง ทำเช่นนี้วันแล้ววันเล่า เขาเดินผ่านกำแพงเมืองเหลียงโจวมานับครั้งไม่ถ้วน จากตะวันออกถึงตะวันตกมีหนึ่งพันสามร้อยก้าว จากตะวันตกถึงตะวันออกก็มีหนึ่งพันสามร้อยก้าวเช่นกัน ต่อให้หลับตาเขาก็เดินได้ รู้แม้กระทั่งว่าก้อนอิฐก้อนไหนหลวม เชิงเทินตรงไหนชำรุดแต่ไม่มีวันไหนที่เขาไม่คิดถึงเมืองหลวงคิดถึงเสิ่นยวนยามคิดถึงนาง เขาก็ไม่ออกไปตรวจเมือง นั่งอยู่ในห้องดิน มองกำแพงดินสีเหลืองตรงหน้า แล้วเหม่อลอยอยู่เพียงลำพังคิดถึงเรื่องราวในหลายปีที่ผ่านมาตอนเสิ่นยวนอายุแป
ฝันอันหนาวเหน็บของเหยี่ยว บทที่ 22
ลมพัดผ่านข้างหูจนปิ่นหงส์บนศีรษะของนางเอียง ผมที่หลุดลุ่ยไม่กี่เส้นแนบติดอยู่บนใบหน้า ชายกระโปรงชุดแต่งงานถูกลมพัดขึ้น เผยให้เห็นสีแดงสดไปทั้งผืนใช้เวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป ม้าก็มาหยุดลงที่ประตูหลังจวนโหว่หย่งอันเสิ่นยวนยืนอยู่ในลาน สายตากวาดผ่านโอ่งน้ำใบนั้นในโอ่งมีน้ำอยู่ครึ่งหนึ่ง ผิวน้ำลอยด้วยใบไม้แห้งอยู่สองสามใบนางนึกถึงคืนนั้นขึ้นมา นางถูกกดลงในโอ่งน้ำใบนี้ ศีรษะถูกกดจมน้ำครั้งแล้วครั้งเล่า จนนางสำลักน้ำเข้าไปเต็มท้องลู่เฉิงเจ๋อก็มองเห็นโอ่งน้ำใบนั้นเช่นกันใบหน้าของเขาซีดลงอีกหลายส่วน ริมฝีปากขยับราวกับอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูด เพียงกระชากมือนางเข้าไปในห้อง ปิดประตู แล้วกอดนางเอาไว้ทันทีกอดแน่นมาก แน่นจนใบหน้าของนางแนบอยู่กับแผงอกของเขา และได้ยินเสียงหัวใจของเขาตึก ๆ ทั้งเร็วทั้งสับสน“เสิ่นยวน” เสียงของเขาอู้อี้อยู่เหนือศีรษะของนาง สั่นเครือเล็กน้อย “เจ้าอย่าแต่งงานกับเขา”เสิ่นยวนไม่พูดอะไร “ข้ารู้ว่าข้าผิด ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ให้อภัยข้า แต่เจ้าอย่าแต่งงานกับเขา แต่งงานกับข้า เจ้าเกลียดข้าก็ได้ เจ้าอยากแก้แค้นข้าก็ได้ เจ้าอยากทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ขอเ
ฝันอันหนาวเหน็บของเหยี่ยว บทที่ 21
วันที่เก้าเดือนแปด เป็นฤกษ์มงคล เหมาะแก่การแต่งงานจวนเซียวประดับประดาด้วยโคมและผ้าแพรสีสันสดใส ผ้าไหมสีแดงทอดยาวจากหน้าประตูไปจนถึงโถงใหญ่ ใต้ระเบียงแขวนโคมแดงเรียงราย พื้นลานปูด้วยพรมแดง กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาผสมกับสายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วง ลอยอบอวลไปทั่วทั้งจวนแขกที่มาร่วมงานมีไม่มาก เซียวหวยหย่วนบอกว่าเรียบง่ายหน่อยก็ดี เด็กทั้งสองคนผ่านอะไรมามาก ไม่จำเป็นต้องจัดงานใหญ่โตเสิ่นหยวนนั่งอยู่หน้ากระจกทองแดง ชุนเถากำลังหวีผมให้นางหวีครั้งแรก หวีจนสุดปลายผม หวีครั้งที่สอง ขอให้ครองคู่กันจนผมหงอก หวีครั้งที่สาม ขอให้ลูกหลานเต็มบ้านชุนเถาท่องไป น้ำเสียงก็ค่อย ๆ แหบลง ดวงตาแดงก่ำ แต่มือยังคงมั่นคง ไม่มีเส้นผมแม้แต่เส้นเดียวหลุดลุ่ย“คุณหนู วันนี้ท่านงดงามจริง ๆ”เสิ่นหยวนมองตัวเองในกระจกทองแดง นางสวมมงกุฎหงส์และอาภรณ์เจ้าสาว ชุดแต่งงานสีแดงสดปักลายเป็ดแมนดารินด้วยไหมทอง รอบคอเสื้อและปลายแขนเสื้อประดับด้วยไข่มุกอย่างแน่นหนาชุดนี้เซียวเหยี่ยนจือให้คนเร่งทำอยู่ครึ่งเดือน นางเคยลองสวมครั้งหนึ่ง ตรงเอวหลวมไปเล็กน้อยจึงนำไปแก้ใหม่ ตอนนี้พอดีตัวอย่างยิ่งนางก้มลง ลูบจี้หยกขาวที่ห้อยอยู่ตร
ฝันอันหนาวเหน็บของเหยี่ยว บทที่ 20
ลู่เฉิงเจ๋อพักอยู่ที่จวนเซียวเป็นเวลาสามวันวันที่สาม ลู่เฉิงเจ๋อสามารถลุกจากเตียงได้ เขาพยุงกำแพง ค่อย ๆ เดินทีละก้าวออกมาที่ลาน บาดแผลที่เข่าเพิ่งตกสะเก็ด ทุกครั้งที่เดินล้วนเจ็บจนต้องขบฟัน เขาเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องของเสิ่นหยวน ยืนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือเคาะประตูเสิ่นหยวนนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ในมือถือหนังสือเล่มหนึ่ง นางมองเขาครู่หนึ่ง สายตาหยุดอยู่ที่เข่าของเขาเพียงชั่วขณะ ก่อนเลื่อนออกไป“มีอะไร”“ข้าอยากไปจุดธูปให้ท่านแม่ของเจ้า”เสิ่นหยวนวางหนังสือลง มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“ได้”เนินเขาเล็ก ๆ ทางตะวันตกของเมือง หน้าหลุมศพของฮูหยินเสิ่นเสิ่นหยวนย่อตัวลง วางขนมกุ้ยฮวาที่นำมาด้วยไว้หน้าป้ายหลุมศพ จากนั้นจุดธูปสามดอกแล้วปักลงในกระถาง ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งขึ้น ก่อนถูกลมพัดกระจายลู่เฉิงเจ๋อยืนอยู่ด้านหลัง ไม่ได้เดินเข้ามาเสิ่นหยวนย่อตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นแล้วหันมามองเขา“เจ้าไม่ได้จะจุดธูปหรือ”ลู่เฉิงเจ๋อเดินไปหน้าป้ายหลุมศพแล้วคุกเข่าลง“ฮูหยินเสิ่น” เสียงของเขาแหบพร่าอย่างยิ่ง “ข้าขอโทษ”เสิ่นหยวนยืนอยู่ข้าง ๆ กอดอกมองเขา“เจ้าขอโทษท่านแม่ข้าเรื่องอะไร”ลู่เฉิงเจ
ฝันอันหนาวเหน็บของเหยี่ยว บทที่ 19
ลู่เฉิงเจ๋อยืนอยู่หน้าจวนเซียว ประตูเปิดออก เป็นชุนเถานางมองลู่เฉิงเจ๋อ ดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มแล้วเม้มอีก สุดท้ายก็ยังเบี่ยงตัวหลบให้“เข้ามาเถอะ คุณหนูให้ท่านเข้าไป”เสิ่นหยวนนั่งอยู่ใต้ระเบียงเรือนด้านหลัง มีผ้าห่มผืนบางคลุมอยู่บนเข่าเมื่อเห็นลู่เฉิงเจ๋อเดินเข้ามา นางไม่ได้ลุกขึ้นและไม่ได้พูดอะไรลู่เฉิงเจ๋อยืนอยู่กลางลาน ไม่ได้เดินเข้ามาใกล้“นั่งสิ” เสิ่นหยวนพูดเขานั่งลงบนม้านั่งหินฝั่งตรงข้ามนาง“มาหาข้าด้วยเรื่องอะไร”ลู่เฉิงเจ๋อมองนางอยู่นาน“เสิ่นหยวน ข้าขอโทษ”ลู่เฉิงเจ๋อเดินไปกลางลานแล้วหยุดลง“ลู่เฉิงเจ๋อ เจ้าจะทำอะไร”ลู่เฉิงเจ๋อไม่ได้ตอบนางเขาย่อตัวลง หยิบเศษกระเบื้องจากพื้นขึ้นมาชิ้นหนึ่ง วางมันลงบนพื้น จากนั้นก็คุกเข่าลงความเจ็บจากเศษกระเบื้องทำให้ร่างของลู่เฉิงเจ๋อสั่นสะท้าน ใบหน้าซีดลงในทันทีเขากัดฟันแน่นเสิ่นหยวนลุกขึ้น“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ”ลู่เฉิงเจ๋อไม่ได้มองนาง เขาคุกเข่าอยู่บนเศษกระเบื้อง ก้มหน้าผากลงแตะพื้น“หนึ่ง” เขาก้มศีรษะลงหนึ่งครั้งพื้นหินสีเขียวแข็งกระด้าง เสียงกระทบดังทุ้มขึ้นมา“สอง”เสิ่นหยวนยืนอยู่ใต้ระเบียง มือกำกรอบประ
