All Chapters of ลูกข้าตาย ใต้หล้าต้องชดใช้: Chapter 1 - Chapter 10

ข้าถือมีดเดินออกไปทีละก้าวสุสานหลวงที่ทอดยาวหมื่นลี้เบื้องหลังข้าแตกสลายลงทีละส่วน ก่อนพังทลายกลายเป็นซากปรักหักพังแม้แต่ราชครูที่กำลังด่าทอว่า ฮองเฮาปีศาจก็ถูกฝังอยู่ใต้ดินไปพร้อมกันข้ามิได้หันกลับไปมอง ก้าวเดินไปบนเสียงมังกรคำรามอันเจ็บปวดที่ดังแว่วขึ้น มุ่งตรงไปยังวังหลวงทว่ากลับถูกหัวหน้าองครักษ์วังหลวงที่ลาดตระเวนอยู่เข้ามาขวางทางไว้ทันทีที่หน้าประตูวังเขาวางท่าข่มพลางเอ่ยว่า “ฝ่าบาทรับสั่ง หากไม่มีพระราชโองการ เจ้าห้ามเข้าวัง เชิญกลับไปเสียเถิด”เมื่อเห็นแววตาและสีหน้าดูแคลนที่อีกฝ่ายมีต่อข้า ข้าถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่า เขานึกว่าข้าคือเป่าจูพวกเราแม่ลูกหน้าตาเหมือนกันมากจริงๆ ราวกับแกะมาจากพิมพ์เดียวกันดังนั้นเป่าจูจึงมักพูดว่า นางมิได้โดดเดี่ยวเลยสักนิด เพราะยามที่คิดถึงข้า แค่นอนกอดกระจกก็พอแล้วคล้ายกับถูกข้าประคองกอดไว้ในอ้อมอกข้าพยายามอย่างยิ่งที่จะกดข่มความผ่าวร้อนในดวงตา แล้วทอดสายตาไปยังองครักษ์ที่ถือดาบพาดจ่อไว้ข้างลำคอข้า“เจ้าชักดาบใส่ข้า ไม่กลัวข้าไปฟ้องฮ่องเต้หรือ?”เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวหน้าองครักษ์กลับระเบิดหัวเราะเสียงดังลั่นขึ้นมาไม่เพียงแต่

ท่ามกลางเสียงร้องตื่นตกใจของทุกคน มีดสั้นในมือข้าก็เฉือนเข้าที่อกของสวี่หานกวางอย่างจังน่าเสียดายที่พวกองครักษ์วังหลวงเข้ามาขัดขวางไวเกินไป ข้าจึงแทงเขาให้ตายในคมเดียวไม่ทัน ทำได้เพียงฝากแผลฉกรรจ์จนเขาหมดสติไปเท่านั้นข้าตั้งท่าจะโถมเข้าไปฆ่าสวี่หานกวางซ้ำ แต่องครักษ์วังหลวงฝีมือดีสองนายกลับพุ่งเข้ามาตะปบคว้าแขนข้าดัดบิดไปข้างหลังอย่างเหี้ยมโหดเสียงกระดูกลั่นดังกร๊อบ มีดสั้นร่วงหลุดจากมือทันทีข้าถูกพันธนาการจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้อีกฮ่องเต้ตรัสด้วยสีพระพักตร์เดือดดาล “เป่าจู นี่เราประคบประหงมเจ้าจนเคยตัวแล้วใช่หรือไม่! ผู้ใดมอบความกล้าให้เจ้าถือดีมาชักมีดกวัดแกว่งต่อหน้าเรา?”ยามนี้ องค์รัชทายาทเองก็เพิ่งสังเกตเห็นว่า ศีรษะมนุษย์ชิ้นนั้นเป็นของจริงหลังจากตระกองกอดกู้หมิงเยว่ที่สะอื้นไห้จนตัวโยน พร้อมเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแล้ว เขาก็กราบบังคมทูลฮ่องเต้ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เสด็จพ่อ เป่าจูเก็บไว้มิได้อีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ! วันนี้นางกล้าสังหารองครักษ์วังหลวง กล้าลงไม้ลงมือกับราชบุตรเขย วันหน้าจะไม่กล้าลงมือกับท่านหรือพ่ะย่ะค่ะ?”เขาชำเลืองมองข้าด้วยสีหน้ารังเกียจจับใจ ก่อนเอ่ยอ

ขอบตาของกู้หมิงเยว่พลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันใดนางสะอื้นไห้ร้องเรียกเสด็จพ่อ แล้วโถมกายเข้าหาฮ่องเต้ตบแผ่นหลังให้นางเบาๆ ด้วยความเอ็นดู พลางช่วยปาดน้ำตาให้ “หลายปีมานี้ เจ้าต้องทนเจ็บช้ำน้ำใจแล้ว”จากนั้น เขาก็ตวัดสายตาอันเคร่งขรึมกดดันมองมาทางข้า“ในเมื่อเจ้าถามว่าเพราะเหตุใด เราก็จะบอกเจ้าให้รู้หลายปีมานี้ เพราะต้องเกรงใจเสด็จแม่ของเจ้า หมิงเยว่จึงต้องเติบโตอยู่นอกวังเรื่อยมา ต่อให้เสด็จแม่ของเจ้าจากไปแล้ว หมิงเยว่ก็ทำได้เพียงเข้าวังมาในฐานะธิดาบุญธรรมของเราเท่านั้นเป็นบุตรีของเราเหมือนกันแท้ๆ เจ้ากลับได้ใช้ชีวิตอย่างหรูหราสุขสบาย ผู้คนล้วนเรียกขานเจ้าว่าองค์หญิง ทว่าหมิงเยว่กลับทำมิได้แม้แต่จะร้องเรียกเราว่าเสด็จพ่ออย่างเปิดเผยเช่นนี้จะไม่นับว่าพวกเจ้าแม่ลูกติดค้างหมิงเยว่ได้อย่างไร?”ยามมองท่าทีวางอำนาจของฮ่องเต้ ข้าไม่เคยรู้สึกว่าเขาดูแปลกหน้าถึงเพียงนี้มาก่อนหากก่อนหน้านี้ข้ายังหลงคิดว่าสิบปีมานี้ฮ่องเต้แปรเปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าเดิม บัดนี้ข้าถึงเพิ่งรู้แจ้งว่า บางทีข้าอาจมองธาตุแท้ของเขาไม่ออกมาตั้งแต่ต้น“ปีนั้นท่านเป็นฝ่ายเอ่ยปากเองว่าจะครองคู่กันเพียงสองคนไปชั่วช

รอยยิ้มของฮ่องเต้พลันแข็งค้างอยู่บนพระพักตร์พระองค์ทอดพระเนตรมองราชครูที่มีสภาพทุลักทุเล สลับกับมองมาที่ข้าถึงได้เพิ่งตระหนักว่านับตั้งแต่ต้นจนถึงบัดนี้ ข้ามิได้เผยแววตาหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของฮ่องเต้ ข้าจึงออกแรงดึงลูกธนูที่ปักทะลุไหล่ขวายึดติดกับเสาไม้ออกมาอย่างง่ายดายก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ยังคิดจะสังหารข้าอยู่อีกหรือไม่เล่า? ท่านพี่”ทว่าบาดแผลบนหัวไหล่ขวาซึ่งเมื่อครู่ยังมีเลือดไหลนองดั่งสายน้ำ กลับสมานตัวเข้าหากันด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ราวกับไม่เคยได้รับบาดเจ็บมาก่อนภายในพระที่นั่งจินหลวนเงียบสงัดไร้สรรพเสียง มีเพียงเสียงลูกธนูที่ถูกข้าโยนทิ้งลงพื้นดังก้องกังวานแผ่วเบาผนวกกับเสียงฝีเท้าของข้าที่กำลังก้าวเดินขึ้นบันไดหินอ่อนไปทีละก้าวยามที่ข้าขยับตัว ปลายลูกธนูแต่ละดอกก็คอยหันเหทิศทางตามอยู่ตลอดเวลา ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกล้าปล่อยลูกธนูออกมาเลยสักคน“หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!”แรงกดดันมหาศาลอันไร้รูปร่างแทบจะบดขยี้ฮ่องเต้จนพังทลายเขาลุกขึ้นยืน ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความลำพองใจเมื่อครู่ บัดนี้ไร้ซึ่งรอยยิ้มอีกต่อไปเข

เพียงครึ่งวันผ่านไป การก้าวเข้าสู่สุสานหลวงอีกครากลับให้ความรู้สึกราวกับผ่านไปชั่วข้ามภพไม่รู้ว่าราชครูใช้วิธีใดจึงสามารถขุดเปิดสุสานหลวงที่ถล่มลงมาให้เป็นช่องโหว่ขนาดพอให้คนผู้เดียวมุดผ่านเข้าไปได้อีกครั้งเดินลึกเข้าไปอีกไม่กี่ก้าว เบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้างขึ้นทันตาข้าปรายตามองฮ่องเต้ที่เดินอยู่เคียงข้าง พลางเอ่ยเสียงเรียบ “ท่านไม่กลัวว่าข้าจะลุกขึ้นมาจู่โจมสังหารท่านกะทันหันหรือ?ท่านเองก็รู้ดีว่า ข้าทำเช่นนั้นได้”ฮ่องเต้ทรงแย้มสรวลอย่างมั่นพระทัย“หากเจ้าคิดจะลงมือสังหารเรา คงทำไปตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว จะทนลำบากรอมาจนถึงยามนี้ไปไยเหยาจี ครองคู่เป็นสามีภรรยากันมานานปี เราย่อมรู้ใจเจ้าราวกับที่รู้ใจตนเอง”ข้ามิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เพียงแต่หยุดฝีเท้าลงข้างร่างไร้วิญญาณของเป่าจูนางทอดร่างอย่างเงียบสงบอยู่ใจกลางค่ายกล ดูราวกับเพียงแค่จมดิ่งสู่นิทรายามทอดพระเนตรเห็นร่างของเป่าจู ฮ่องเต้เองก็คล้ายจะมีสีพระพักตร์สลดลงเขานิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมา“เรามิใช่เสด็จพ่อที่ดีเดิมทีคิดเพียงว่าเรื่องราวระหว่างหมิงเยว่กับเป่าจูเป็นเพียงกลอุบายเล็กๆ น้อยๆ เพื่อแย่งชิ