ลูกข้าตาย ใต้หล้าต้องชดใช้

ตอนที่ราชครูรีบร้อนมาถึง ข้ากำลังมองร่างไร้วิญญาณของเป่าจูพลางยืนเหม่อลอย

ครั้งสุดท้ายที่พบนาง ยังเป็นตอนที่นางอายุสิบขวบ

ข้างแก้มยังมีเนื้อแก้มยุ้ยแบบเด็ก วิ่งเซไปเซมาตามโลงศพของข้า ร้องไห้ปานใจจะขาด

ร้องไห้ไปพลาง ถอดสร้อยอัญมณีที่ข้าสั่งทำให้นางออกจากคอไปพลาง

“ข้าไม่เอาสิ่งนี้ ข้าจะเอาเสด็จแม่ของข้า!

วันหน้าข้าจะไม่ทำเครื่องประดับอีกแล้ว เสด็จแม่อย่าทอดทิ้งเป่าจูไปเลยนะเพคะ!

สุสานหลวงมืดมิด พอท่านเข้าไปข้าก็หาท่านไม่เจอแล้ว!”

นางร้องไห้ปานใจจะขาด ทว่าข้ากลับมิได้หันกลับไปมอง

เพียงคิดว่าอดทนให้ผ่านพ้นสิบปีไปได้ ก็จะได้อยู่พร้อมหน้าแม่ลูก

ผู้ใดเลยจะคิดว่า ผู้ที่ปรากฏตัวต่อหน้าข้าอีกครั้ง กลับเป็นเด็กสาวที่ข้างแก้มตอบซูบ ผอมแห้งราวกับโครงกระดูก

“เจ้าว่าน่าขันหรือไม่ ข้าผู้เป็นทายาทรุ่นหลังของชนเผ่าซีหวังหมู่ องค์หญิงใหญ่สายเลือดบริสุทธิ์แห่งต้าโจว ยามคลอดบุตรกลับหาหมอตำแยมิได้เลยสักคน จนสุดท้ายต้องมาตายทั้งกลม

ราชครู นี่คือวาสนาที่ข้าเฝ้าคุ้มครองดวงชะตาแคว้นต้าโจวของพวกเจ้า แลกมาให้แก่โอรสธิดางั้นรึ?”

ข้ากุมมือที่เย็นเฉียบและแข็งกระด้างของเป่าจู พลางเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา

พวกเขาพูดว่า เป่าจูร่างกายอ่อนแอเกินไป เจ็บปวดอยู่สองวันสองคืนถึงจะคลอดบุตรออกมา

ทว่าเด็กส่งเสียงร้องไห้เพียงคำเดียว ก็สิ้นเสียงลง

ส่วนเป่าจูก็สิ้นใจลงเพราะตกเลือดอย่างหนัก

ทั้งที่ในวังมี ยาดีช่วยชีวิตอยู่มากมาย เพียงเล็กน้อยก็พอให้เป่าจูมีชีวิตอยู่ต่อไปได้

แต่ขันทีกลับพูดว่า ยาดีทั้งหมดถูกฮ่องเต้พระราชทานให้หมิงเยว่ธิดาบุญธรรมไปหมดแล้ว

แม้แต่หมอหลวงก็ยังถูกองค์รัชทายาทเรียกตัวไปตรวจรักษาอาการปวดศีรษะให้กู้หมิงเยว่

สาวใช้ของเป่าจูคุกเข่าโขกศีรษะอยู่ที่หน้าประตูวังจนศีรษะแตกเลือดไหล สิ่งที่นำกลับมาได้ก็มีเพียงเศษหนวดโสมแตกหักไม่กี่เส้นเท่านั้น

“พวกเขาบอกว่า ให้เป่าจูเลิกเสแสร้งได้แล้ว แค่คลอดบุตรมิได้ทำให้ผู้ใดตายเสียหน่อย จะสำคัญเท่าอาการปวดศีรษะของกู้หมิงเยว่ได้อย่างไร

ราชครู นี่หรือคือสิ่งที่เจ้าบอกข้าว่า เป่าจูสบายดีทุกอย่าง?”

สีหน้าของราชครูฉายความขมขื่น ทำได้เพียงโขกศีรษะขออภัยโทษ

นั่นสินะ เขาจะพูดอะไรกับข้าได้

เขาอยากให้ข้าเฝ้าสุสานหลวงอยู่ที่นี่ไปชั่วนิรันดร์ มิอาจก้าวออกไปได้ตลอดกาล

ข้าเป็นทายาทรุ่นหลังของเทพซีหวังหมู่ ถือกำเนิดมาพร้อมบุญวาสนาอันลึกล้ำ

เพียงเพราะแต่งงานกับข้า ฮ่องเต้ถึงจะสามารถขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิได้

และเส้นชีพจรมังกรอันโรยราของต้าโจว ก็เป็นเพราะมีข้าเฝ้าคุ้มครองสุสานหลวง อาศัยดวงชะตาของข้า ถึงสามารถฟื้นคืนพลังชีวิตขึ้นมาใหม่ได้

“พระนาง ท่านจะเสด็จไปที่ใดพ่ะย่ะค่ะ!”

ราชครูพลันเงยหน้าขึ้น ร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก

“ท่านเพียงต้องเฝ้าสุสานหลวงต่ออีกครึ่งเดือน เส้นชีพจรมังกรที่เกิดใหม่ก็สามารถงอกเขาได้แล้ว

ถึงเวลานั้นท่านย่อมสามารถอยู่พร้อมหน้าครอบครัวกับฝ่าบาทและองค์รัชทายาทได้

หากท่านก้าวออกจากสุสานหลวงในตอนนี้ เส้นชีพจรมังกรย่อมไม่อาจงอกเขาออกมาได้ ทำได้เพียงถดถอยกลายเป็นอสรพิษ ไม่เพียงแต่ต้าโจวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ฝ่าบาทและคนอื่นๆ ก็เกรงว่าจะมีภัยอันตรายถึงชีวิตนะพ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อเห็นข้าไม่พูดจา ราชครูรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น คว้าจับแขนเสื้อของข้าไว้ แม้กระทั่งเสียงยังสั่นสะท้าน

“กระหม่อมรู้ว่าเพราะเรื่องขององค์หญิง ท่านจึงรู้สึกไม่สบายพระทัย แต่นี่คือโชคชะตาขององค์หญิงเป่าจู

นางสิ้นใจไปแล้ว ท่านมิอาจไม่สนใจชีวิตของคนที่ยังอยู่เพื่อคนที่ตายไปแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ

ขอเพียงรอต่ออีกครึ่งเดือน เส้นชีพจรมังกรก็งอกเขาแล้ว ถึงเวลานั้นแม้ท่านปรารถนาจะสังหารล้างเมืองหลวง ก็แล้วแต่ท่านเลยพ่ะย่ะค่ะ”

ช่างเป็นคำพูดที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมเสียเหลือเกิน

ปีนั้นเขาก็พูดกับข้าเช่นนี้เหมือนกัน ให้ข้าเฝ้าสุสานหลวงสิบปี เพื่อแลกความไร้กังวลชั่วลูกชั่วหลานให้แก่โอรสธิดา

ทว่าสิ่งที่ข้าแลกมาได้กลับเป็น โอรสของข้าบีบบังคับจนธิดาของข้าต้องตายเพื่อคนนอก

ช่างน่าหัวเราะสิ้นดี

ข้าคลี่ยิ้มบางๆ ชักแขนเสื้อกลับมาจากมือของราชครู พลางโน้มตัวหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งขึ้นมาส่งๆ จากในสิ่งของร่วมฝังศพ

เอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “ธิดาของข้าสิ้นใจไปแล้ว สุสานหลวงแห่งนี้ข้ายังจะเฝ้าไปทำไมอีก

ข้าจะออกไปเรียกร้องความเป็นธรรมให้นาง

หากต้าโจวของพวกเจ้าต้องล่มสลายเพราะเหตุนี้ ก็ล่มสลายไปเถิด นี่ก็คือโชคชะตาของพวกเจ้าเช่นกัน”