Lahat ng Kabanata ng สาปลับวังอาถรรพ์: Kabanata 1 - Kabanata 10

เมื่อนางเห็นสีหน้าข้าผิดแผกไป จึงฝืนยันกายลุกขึ้นนั่ง พลางเอ่ยเรียก"ซวงฉือ เป็นอะไรไปหรือ? ดวงชะตาของอันผิงมีสิ่งใดไม่สมควรหรือ?"น้ำเสียงนี้ กระทั่งองศาการขมวดคิ้ว ก็เหมือนกับอวิ๋นซูไม่มีผิดข้าไม่ได้ตอบรับคำใด เพียงเก็บเหรียญทองแดงสามอีแปะบนพื้นกลับคืนสู่ฝ่ามือเซียวเสวียนหลิงเห็นข้าเงียบงันไปนาน ก็ก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าโอรสสวรรค์ผู้เด็ดขาดเหี้ยมหาญ บัดนี้แววตากลับมีแต่ความตื่นตระหนก"ซวงฉือ เจ้าทำนายได้อันใด? พูดมาตามตรงเถิด ต่อให้ฟ้าถล่ม ข้าก็จะแบกรับไว้เอง"องค์ชายทั้งแปดคุกเข่าลงแทบเท้าข้าอย่างพร้อมเพรียงกัน ขณะเงยหน้าขึ้นมองข้าองค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเจ๋อดวงตาแดงก่ำด้วยความร้อนใจ"ท่านแม่บุญธรรม หากน้องหญิงมีเคราะห์ ลูกก็ยินดีใช้ชีวิตตนเองเข้าขวางขอรับ!"ข้าทอดสายตามองผู้คนที่อยู่เต็มห้องตอนที่ศึกชิงบัลลังก์ในอดีตดำเนินอย่างดุเดือด เซียวเสวียนหลิงถูกกองทัพศัตรูโอบล้อมไว้ในหุบเขาปลิดวิญญาณ ทั่วร่างถูกพิษกู่ไร้รักแห่งหนานเจียงเล่นงานเป็นข้าที่ยอมเผาผลาญอายุขัยสิบปี ใช้ค่ายกลลิ่วเหยากักวิญญาณฝืนชะตารั้งเส้นชีพจรของเขาเอาไว้และตอนที่เฉิงเจ๋อเผชิญกับการ

เมื่อฮองเฮาเห็นอาภรณ์ชุดนั้น น้ำตาก็พรั่งพรูออกมาราวทำนบแตก นางทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าเซียวเสวียนหลิงเสียงดังตุบ“เสวียนหลิง ท่านยังทรงจำอาภรณ์ชุดนี้ได้หรือไม่เพคะ?”“ปีนั้นพระองค์ต้องพิษประหลาด หม่อมฉันคุกเข่าอยู่ริมสระไท่เย่แห่งนี้ถึงสามวันสามคืน”“และทิ้งอาภรณ์ชุดนี้ลงสู่ก้นสระ เพื่อวิงวอนต่อเทพแห่งสายน้ำของราชวงศ์ ยอมแลกอายุขัยสิบปีของหม่อมฉันเพื่อให้พระองค์ทรงแคล้วคลาดปลอดภัย”ร่างของเซียวเสวียนหลิงแข็งทื่อ ความคลางแคลงใจในแววตาจางหายไปกว่าครึ่ง หลงเหลือเพียงความรู้สึกผิดอยู่เต็มอกเขาค้อมกายลง ประคองฮองเฮาให้ลุกขึ้นจากพื้น“อวิ๋นซู ลำบากเจ้าแล้ว”ไทเฮาเห็นดังนั้นก็พิโรธขึ้นมาทันที“เยี่ยซวงฉือ ตอนนี้เจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีกหรือไม่?”“เจ้าอาศัยความโปรดปรานจากฮ่องเต้ มาปั่นหัวคนในวังจนวุ่นวายไปหมด โทษของเจ้าสมควรตายเป็นหมื่นครั้ง!”แม้องค์ชายทั้งแปดจะยังคอยปกป้องข้า ทว่าในแววตาของพวกเขากลับมีความสับสนปะปนอยู่ไม่น้อยอาภรณ์ชุดนี้เป็นของอวิ๋นซูจริง ๆ ยังคงมีกลิ่นอายของนางหลงเหลืออยู่เสียด้วยซ้ำดูท่าเบื้องหลังนางคงมียอดฝีมือคอยช่วยเหลือ ถึงขั้นสามารถบิดเบือนการรับรู้ของศา

ใบหน้าของฮองเฮาซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม"เฉิงเจ๋อ พวกเจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? ข้าคือเสด็จแม่ของพวกเจ้าไง!"น้ำเสียงของนางโหยหวน แฝงความน้อยใจอย่างไม่อยากเชื่อ"ซวงฉือวิปลาสไปคนหนึ่งแล้ว พวกเจ้ายังจะเสียสติตามนางไปอีกหรือ? รีบวางกระบี่ลงเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวก็บาดเจ็บเอาหรอก!"ท่าทีของมารดาผู้เมตตานี้ หากเป็นเมื่อหนึ่งก้านธูปก่อน ก็คงพอจะหลอกลวงทุกคนได้บ้างแต่ตอนนี้ ดวงตาของเฉิงเจ๋อแดงก่ำราวโลหิตเขากัดฟันกรอดขณะกำกระบี่แน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน"หุบปาก!" เฉิงเจ๋อตวาดลั่น น้ำเสียงสั่นสะท้าน"ทุกครั้งที่เสด็จแม่และท่านแม่บุญธรรมเอ่ยถึงท่านปรมาจารย์ ล้วนหัวเราะจนตัวงอ เพราะท่านปรมาจารย์หุบเขาปีศาจที่ทั้งแผ่นดินเคารพเลื่อมใส แท้จริงไม่ใช่คน!"เซียวเฉิงอวี่ผู้เป็นองค์ชายสามช่วยกล่าวเสริม น้ำเสียงเย็นเยียบถึงกระดูก"ท่านปรมาจารย์ของพวกเรา คือแมวส้มจอมตะกละตัวหนึ่ง! เจ้าไม่รู้แม้กระทั่งเรื่องนี้ ยังกล้ามาสวมรอยเป็นเสด็จแม่ของข้าอีก!"สิ้นประโยคนี้ ภายในตำหนักเว่ยยางก็พลันเกิดความโกลาหลขนานใหญ่ความน้อยเนื้อต่ำใจบนใบหน้าของสตรีผู้นั้นแข็งค้างในพริบตา ม่านตาหดเกร็งอย่า

กลิ่นคาวเลือดโชยมาปะทะใบหน้าตัวประหลาดที่มีเกล็ดปกคลุมทั่วร่างนั้นเคลื่อนไหวด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ กรงเล็บแหลมคมของมันพุ่งตรงเข้าหาลำคอของเฉิงอวี่"น้องสาม!" เฉิงเจ๋อเบิกตาโตในช่วงเวลาเป็นตาย ข้าฝืนทนต่อความเจ็บปวดจากการเสียเลือดในหัวใจ ใช้นิ้วคีบเหรียญทองแดงเหรียญหนึ่ง แล้วซัดออกไปอย่างแรง"เคล้ง!"เหรียญทองแดงกระแทกเข้ากับกรงเล็บของตัวประหลาดนั้นอย่างแม่นยำ เกิดเป็นประกายไฟสว่างวาบแสบตาตัวประหลาดถูกแรงกระแทกอันมหาศาลซัดหงายหลังล้มลงกับพื้น มันแผดเสียงคำรามออกมาด้วยความโกรธ"ตั้งค่ายกล! ค่ายกลฟ้าดิน ต้านทานไว้ให้ถึงที่สุด!" ข้าตวาดเสียงกร้าวเฉิงอวี่ฉวยโอกาสนั้นถอยร่นกลับเข้ามาในค่ายกลอย่างล้มลุกคลุกคลานองค์ชายทั้งแปดข่มความโศกเศร้าอันใหญ่หลวง รีบเคลื่อนที่สลับตำแหน่งกันอย่างรวดเร็ว กวัดแกว่งกระบี่ยาวสอดประสาน ขับเคลื่อนค่ายกลจนถึงขีดสุดค่ายกลที่อวิ๋นซูเคยคิดค้นขึ้นในหุบเขาปีศาจเมื่อครั้งนั้น บัดนี้กลายมาเป็นไพ่ตายใบสุดท้ายสำหรับรักษาชีวิตของพวกเขาแล้วเมื่อโยวถานเห็นว่าการโจมตีพลาดเป้า แววตาของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นทันที"ฆ่าพวกมันให้หมด! อย่าให้เหลือ

อวิ๋นซูหาได้ใส่ใจความตกตะลึงของโยวถานไม่ นางหันหน้าไปมองบุตรชายทั้งแปดที่กำลังหยัดยืนต้านทานอยู่ในค่ายกลอย่างยากลำบากเมื่อมองเห็นใบหน้าที่เปรอะเปื้อนหยดน้ำตา มองเห็นพวกเขาชักกระบี่ออกมาปกป้องอยู่ตรงหน้านาง นัยน์ตาของอวิ๋นซูก็เปี่ยมล้นด้วยความภาคภูมิใจ"เฉิงเจ๋อ"เสียงของอวิ๋นซูไม่ได้ดังนัก แต่กลับกังวานในโสตประสาทของทุกคนชัดเจน"ลูกอยู่นี่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เฉิงเจ๋อขานเสียงสะอื้น พลางยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้า"นำน้อง ๆ ของเจ้า เปลี่ยนค่ายกล!"เงาเลือนรางของอวิ๋นซูที่ลอยอยู่กลางอากาศค่อย ๆ ยกมือขึ้น ปลายนิ้วกรีดกรายในความว่างเปล่า"ฟ้าดินผันกลับ แปดประตูกุญแจทอง! พัก เป็น เจ็บ ปิด ทัศน์ ตาย ตระหนก เปิด!""ประตูตายเปลี่ยนเป็นประตูเป็น ขังมันไว้ให้ข้า!"องค์ชายทั้งแปดเมื่อได้ยินคำสั่งของมารดา ก็พลันระเบิดพลังอันไร้เทียมทานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนพวกเขาไม่ได้ตั้งรับเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่กระจายกำลังออกไปอย่างรวดเร็ว ก้าวย่างด้วยจังหวะเท้าอันลึกล้ำพิสดาร ปิดล้อมพญากู่ตัวเขื่องไว้ตรงกลางอย่างแน่นหนากระบี่ยาวสอดประสานถักทอเป็นตาข่ายฟ้าที่รัดกุมไร้ช่องโหว่พญากู่พุ่งชนซ้ายขวา ท