บทที่ 2

ไทเฮาแค่นหัวเราะด้วยความโกรธ มือนับลูกประคำอย่างรวดเร็ว

“เยี่ยซวงฉือ เจ้าอาละวาดพอแล้วหรือไม่?”

“เขตพระราชฐานอันศักดิ์สิทธิ์ จะปล่อยให้เจ้ามาพูดจาเหลวไหลเช่นนี้ได้อย่างไร องครักษ์ เชิญแม่นางเยี่ยออกจากวังเดี๋ยวนี้!”

ทหารหน้าประตูต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีผู้ใดกล้าขยับ

เซียวเสวียนหลิงก้าวออกมาข้างหน้า เพื่อยืนขวางหน้าปกป้องข้าไว้

“แต่ลูกเชื่อซวงฉือ!”

องค์ชายทั้งแปดพร้อมใจกันชักกระบี่ข้างกาย ตีวงล้อมเพื่อปกป้องข้าอยู่ตรงกลาง

เฉิงเจ๋อก้าวออกมาข้างหน้า น้ำเสียงของเขาแข็งกระด้างเย็นชา

“เสด็จย่า ในเมื่อท่านแม่บุญธรรมบอกว่าเสด็จแม่เกิดเรื่อง ก็ย่อมต้องเกิดเรื่องพ่ะย่ะค่ะ”

“วันนี้หากผู้ใดกล้าขัดขวางท่านแม่บุญธรรมตามหาคน ก็อย่าหาว่ากระบี่ของหลานไร้ความปรานี!”

ไทเฮาโกรธจนแทบสิ้นสติ ได้แต่ยกมือชี้หน้าบรรดาหลานชายอยู่นาน ทว่าก็พูดคำใดไม่ออก

ฮองเฮาเอนกายพิงหัวเตียง น้ำตาไหลหยดลงมาสองสาย

“เสวียนหลิง เฉิงเจ๋อ พวกเจ้าทำอะไรน่ะ?”

“ในเมื่อซวงฉือสงสัยข้า เช่นนั้นก็ปล่อยให้นางค้นไปเถิด”

“หากค้นแล้วไม่พบสิ่งใด ก็ขอเพียงให้ซวงฉือช่วยไว้หน้าข้าผู้เป็นฮองเฮาบ้างเท่านั้น”

นัยน์ตาของข้ามืดทะมึนลง ขณะก้มเก็บเหรียญทองแดงบนพื้นขึ้นมาอีกครั้ง และนับเป็นครั้งแรกที่หวังให้คำทำนายของตนเองผิดพลาด

ปีนั้นที่หุบเขาปีศาจ อวิ๋นซูคือคนที่ขี้ขลาดที่สุด

ข้าจูงมือนางเดินผ่านถ้ำหมื่นอสรพิษ นางหวาดกลัวตัวสั่นเทา เกาะข้าไว้แน่นจนแทบจะสิงร่าง

แต่เมื่อต้องหลบหนีในช่วงกลียุค นางกลับกล้าเอาตัวมารับลูกธนูพิฆาตแทนข้า

พวกเราตกลงกันไว้แล้วว่าจะเฝ้ามองดูความเจริญรุ่งเรืองอย่างสงบร่มเย็นนี้ไปด้วยกัน แล้วนางจะมาตายอย่างเงียบงันอยู่ที่นี่ได้อย่างไร...

“เจิ้นมู่ก่อเกิดไฟ หลีฮั่วพิฆาตทอง ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ พลังธาตุวารีพิฆาตทะยานฟ้า!”

ข้าเบิกตากว้างขึ้นในฉับพลัน พร้อมกับหันไปมองด้านนอกตำหนัก

“สระไท่เย่!”

เซียวเสวียนหลิงไม่รีรอ สะบัดมือสั่งการทันที

“ถ่ายทอดราชโองการ สูบน้ำออกจากสระไท่เย่ให้หมดเดี๋ยวนี้!”

ทั่วทั้งวังหลวงเกิดความโกลาหลในชั่วพริบตา

ทหารองครักษ์และขันทีนับพันคนหิ้วถังน้ำ เร่งวิดน้ำออกจากสระไท่เย่ตลอดทั้งคืน

ฮองเฮาที่มีนางกำนัลคอยประคอง สวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหนาเตอะ ก็ออกมายืนอยู่ริมสระเช่นกัน

นางทอดสายตามองระดับน้ำที่ค่อย ๆ ลดลง ในแววตาไม่ปรากฏความตื่นตระหนกใด ๆ

ข้าจ้องมองโคลนตมที่ก้นสระเขม็ง

ตำแหน่งที่ศาสตร์พยากรณ์ลิ่วเหยาชี้ชัด ย่อมไม่มีทางผิดพลาดเด็ดขาด

เมื่อน้ำหยดสุดท้ายถูกวิดออกไป ก้นสระก็เผยให้เห็นกองสิ่งของระเกะระกะ

เฉิงเจ๋อไม่ได้ถอดแม้กระทั่งรองเท้าหรือถุงเท้า ขณะกระโจนลงไปในบ่อโคลนทันที

เขาค้นหาอย่างบ้าคลั่งตรงตำแหน่งที่ข้าชี้

น้ำโคลนกระเซ็นเปรอะไปทั้งตัว แต่องค์ชายใหญ่ผู้ซึ่งปกติแล้วให้ความสำคัญกับความสง่างามที่สุด บัดนี้กลับไม่สนใจรักษาภาพลักษณ์ใด ๆ

“ท่านแม่บุญธรรม ข้าเจอแล้ว!”

เฉิงเจ๋อชูก้อนอะไรบางอย่างที่เปื้อนโคลนขึ้น ก่อนวิ่งโซเซขึ้นมาบนฝั่ง

เซียวเสวียนหลิงรีบสาวเท้าเข้าไปหา สองมือสั่นเทารับก้อนอะไรบางอย่างนั้นมาถือ

หลังล้างด้วยน้ำสะอาด ทุกคนต่างก็ต้องตกตะลึง

นั่นไม่ใช่เศษซากโครงกระดูก

แต่เป็นอาภรณ์เก่าคร่ำที่ปักด้วยดิ้นทองชุดหนึ่ง