บทที่ 4

ไทเฮาระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นมาทันที

"เยี่ยซวงฉือ! บังอาจนำกระดูกนางกำนัลโครงหนึ่ง มาคิดใส่ร้ายป้ายสีฮองเฮา เจ้าสมควรรับโทษทัณฑ์ใด!"

ฮองเฮาก้าวเท้าเดินมาตรงหน้าข้า และกุมมืออันเย็นเยียบของข้าเอาไว้

"ซวงฉือ ข้ารู้ว่าหลายปีนี้เจ้าเร้นกายอย่างสันโดษอยู่ในหุบเขาปีศาจ คงโดดเดี่ยวเกินไป จนเกิดเป็นปีศาจในใจขึ้นมา"

"ข้าไม่ตำหนิเจ้าหรอก จริง ๆ นะ"

ข้ามองใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติของนางด้วยความรู้สึกพะอืดพะอมจนแทบอาเจียน

เฉิงเจ๋อเรียนรู้วิชาลิ่วเหยาพยากรณ์จากข้ามาตั้งแต่เด็ก เขาจึงไวต่อภาพคำทำนายในผังดวงชะตาที่สุด

เขาเก็บเหรียญทองแดงสามเหรียญที่เปื้อนเลือดจากหัวใจของข้าบนพื้นขึ้นมา แล้วย่อตัวลงจัดวางผังทำนายใหม่อีกครั้ง

ตอนแรก คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น

ครู่ต่อมา เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความปีติยินดี

"เปลี่ยนแล้ว! ผังคำทำนายเปลี่ยนไปแล้ว!"

เฉิงเจ๋อคว้าแขนของเซียวเสวียนหลิงไว้ด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ

"เสด็จพ่อ ดูนี่สิ! ไม้เจิ้นมู่ก่อกำเนิด ไฟหลีคืนสู่ตำแหน่ง นี่คือฤกษ์มงคลยิ่ง!"

"เสด็จแม่ยังไม่สิ้นพระชนม์! เสด็จแม่ยังมีชีวิตอยู่พ่ะย่ะค่ะ!"

เขาหันกลับมามองข้า แววตาแฝงด้วยความขุ่นเคือง

"ท่านแม่บุญธรรม คงเป็นเพราะท่านเร้นกายนานหลายปีจนวิชาลิ่วเหยาเสื่อมมนต์ขลัง ถึงได้ทำนายพลาดเช่นนี้"

"เสด็จแม่อยู่ตรงนี้แล้ว ท่านอย่าได้หาเรื่องวุ่นวายอีกเลย"

องค์ชายอีกเจ็ดพระองค์ต่างก็พากันเอ่ยปากคล้อยตาม เส้นประสาทที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงหมดสิ้น

เซียวเสวียนหลิงถอนหายใจยาว ทั่วทั้งร่างประหนึ่งหมดเรี่ยวแรงในพริบตา

เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าข้า และกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

"ซวงฉือ เจ้าเหนื่อยเกินไปแล้ว แปดปีมานี้เจ้าต้องอยู่ตัวคนเดียวในหุบเขา ลำบากเจ้าแล้วจริง ๆ"

"องครักษ์ เชิญแม่นางเยี่ยไปพักผ่อนที่ตำหนักข้าง หากไม่มีราชโองการจากข้า ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามเข้าไปรบกวนเด็ดขาด"

แม่ทัพองครักษ์พาองครักษ์สองนายก้าวออกมาข้างหน้า แล้วผายมือทำท่าเชิญข้า

ฮองเฮาเดินเข้ามาหาอีกครั้ง พลางคล้องแขนข้าไว้ด้วยความสนิทสนม

"ซวงฉือ เจ้าไปนอนพักผ่อนก่อนเถิดนะ เดี๋ยวตื่นขึ้นมา ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง"

เมื่อข้ามองดูภาพที่พวกเขาถูกหลอกใช้ราวกับคนโง่ ก็ได้แต่แค่นยิ้มด้วยความเวทนา

กระดูกเทพฝูซี รองรับไอพลังแห่งฟ้าดิน ชี้ขาดกลไกแห่งหยินหยาง จะผิดพลาดได้อย่างไรกัน!

ข้าไม่อาจหลอกตัวเองอีกต่อไป และไม่อาจหลบหนีความจริงอีกแล้ว

วิชาลับในใต้หล้านี้มีนับหมื่นนับพัน กลอุบายที่ตบตาผังลิ่วเหยาได้ย่อมมีอยู่จริง

หากคิดจะตบตากระดูกเทพฝูซี ผู้ลงมืออาจมีตบะบารมีสูงกว่าข้าถึงร้อยเท่าก็เป็นได้

แต่ไม่ว่าฮองเฮาปลอมผู้นี้จะใช้เล่ห์กลอันใด ท่านอาจารย์ก็เปรียบดังขุนเขาสูงตระหง่านที่ผู้คนไม่มีวันก้าวข้ามผ่านไปได้

ข้าสะบัดมือของฮองเฮาออกอย่างแรงในทันที

"พักผ่อนรึ? ไม่จำเป็นหรอก"

ข้าพลิกมือชักกริชออกมาจากข้างเอว และแทงมันลงไปบนหัวใจของตนเองโดยปราศจากความลังเล

"ซวงฉือ!"

"ท่านแม่บุญธรรม!"

เซียวเสวียนหลิงและองค์ชายทั้งแปดพลันหน้าถอดสี!

ข้าตวาดเสียงกร้าว "อย่าขยับ!"

ข้าดึงกริชออก โลหิตสดพุ่งทะลักออกมา

ข้าใช้นิ้วมือที่ชโลมไปด้วยเลือดจากขั้วหัวใจ คว้าเหรียญทองแดงทั้งสามเหรียญในมือของเฉิงเจ๋อมาในครั้งเดียว

ข้าฟาดเหรียญทองแดงทั้งสามเหรียญลงบนหว่างคิ้วของตนเองอย่างแรง

ในชั่วพริบตาที่เหรียญทองแดงสัมผัสกับเลือดจากขั้วหัวใจ ลำแสงสีทองก็ปะทุขึ้นมาเจิดจ้า ก่อนซึมหายเข้าไปในหว่างคิ้วของข้าทันที

ข้าเบิกตาโตโดยพลัน ดวงตาที่เคยมีตาดำตาขาวชัดเจน บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเนตรทองคำอันเจิดจรัส

ฮองเฮาถูกแรงกดดันจากเนตรทองคำของข้าสะกดข่มจนต้องล่าถอยไปหลายก้าว ไม่อาจประคองสีหน้าสุขุมเยือกเย็นได้อีกต่อไป

"ซวงฉือ... เจ้าจะทำอะไร?"

ข้ายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้านาง ขณะถามคำถามสุดท้ายออกไป

"ในเมื่อเจ้าบอกว่าตนเองคืออวิ๋นซู เช่นนั้นข้าขอถามเจ้า"

"อาจารย์ของพวกเรา มีนามว่ากระไร?"

ฮองเฮาชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นจึงลอบระบายลมหายใจด้วยความโล่งอก

นางจัดปอยผมตรงขมับให้เข้าที่ พลางตอบกลับอย่างเป็นธรรมชาติ

"พวกเรากราบเข้าสำนักหุบเขาปีศาจ อาจารย์ก็ย่อมต้องมีนามว่าปรมาจารย์หุบเขาปีศาจสิ"

เมื่อตอบมาแล้ว รอบบริเวณก็พลันเงียบงันในชั่วพริบตา

ข้าหลับตาลง หยดน้ำตาสองสายไหลผ่านสองข้างแก้มเป็นโลหิต

สีหน้าของเซียวเสวียนหลิงแปรเปลี่ยนไป เขากระอักเลือดออกมาคำโต ก่อนจะหมดสติแน่นิ่งไปทันที

ส่วนเฉิงเจ๋อและองค์ชายอีกเจ็ดพระองค์ก็พลันได้สติรู้ความจริง

พวกเขาต่างชักกระบี่ยาวออกมาอย่างรวดเร็ว ปลายกระบี่ชี้ตรงไปที่ฮองเฮา

ดวงตาของเฉิงเจ๋อกลายเป็นสีแดงฉาน จิตสังหารหนาแน่น ขณะกัดฟันแผดเสียงคำรามกึกก้อง

"เจ้าเป็นใครกันแน่!"