LOGINShare
บทที่ 5
Latest chapter
สาปลับวังอาถรรพ์ บทที่ 10
อวิ๋นซูมองข้าด้วยรอยยิ้ม พลางส่ายหน้าเล็กน้อย"ซวงฉือ อย่าร้องไห้เลย"นางอยากช่วยเช็ดน้ำตาให้ข้า แต่ก็ทำได้เพียงลูบไล้โครงหน้าของข้าผ่านความว่างเปล่า"กายหยาบของข้าถูกทำลายไปนานแล้ว ซ้ำดวงวิญญาณยังถูกชาดสะกดไว้ เดิมทีควรแตกสลายไปนานแล้วด้วยซ้ำ""เมื่อครู่ที่เข้าไปสถิตอยู่ในเหรียญทองแดง ก็ได้ผลาญพลังชุดสุดท้ายของข้าไปจนหมดสิ้น""แต่แค่ได้มาพบพวกเจ้าอีกครั้ง ข้าก็พอใจมากแล้ว"เสียงของนางแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ ฟังดูอ่อนล้าและเลื่อนลอยเซียวเสวียนหลิงทิ้งตัวลงคุกเข่า สองมือจิกลงไปบนพื้นดินแน่น จนเล็บฉีกขาดเลือดไหลซึม"อวิ๋นซู... เจ้าพาข้าไปด้วยเถิด..."ใบหน้าของโอรสสวรรค์ผู้เด็ดขาดเหี้ยมหาญในขณะนี้มีแต่ความเว้าวอน"หากไร้เจ้าแล้ว แผ่นดินนี้ บัลลังก์นี้ ยังจะมีความหมายอันใดอีก?"อวิ๋นซูเดินไปตรงหน้าเขา ในแววตามีแต่ความอาลัยรักเปี่ยมล้น"เสวียนหลิง ท่านอย่ากล่าววาจาโง่เขลา ท่านคือประมุขแห่งแผ่นดิน ราษฎรทั่วหล้ายังต้องการท่าน"นางหันไปมองลูกชายทั้งแปดคนที่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ด้านข้าง"ดูแลลูก ๆ ของเราให้ดี จงเป็นฮ่องเต้ที่ดี หากชาติหน้ามีจริง ข้าจะขอเป็นภรรยาของท่านอีก"จากนั้น
สาปลับวังอาถรรพ์ บทที่ 9
อวิ๋นซูหาได้ใส่ใจความตกตะลึงของโยวถานไม่ นางหันหน้าไปมองบุตรชายทั้งแปดที่กำลังหยัดยืนต้านทานอยู่ในค่ายกลอย่างยากลำบากเมื่อมองเห็นใบหน้าที่เปรอะเปื้อนหยดน้ำตา มองเห็นพวกเขาชักกระบี่ออกมาปกป้องอยู่ตรงหน้านาง นัยน์ตาของอวิ๋นซูก็เปี่ยมล้นด้วยความภาคภูมิใจ"เฉิงเจ๋อ"เสียงของอวิ๋นซูไม่ได้ดังนัก แต่กลับกังวานในโสตประสาทของทุกคนชัดเจน"ลูกอยู่นี่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เฉิงเจ๋อขานเสียงสะอื้น พลางยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้า"นำน้อง ๆ ของเจ้า เปลี่ยนค่ายกล!"เงาเลือนรางของอวิ๋นซูที่ลอยอยู่กลางอากาศค่อย ๆ ยกมือขึ้น ปลายนิ้วกรีดกรายในความว่างเปล่า"ฟ้าดินผันกลับ แปดประตูกุญแจทอง! พัก เป็น เจ็บ ปิด ทัศน์ ตาย ตระหนก เปิด!""ประตูตายเปลี่ยนเป็นประตูเป็น ขังมันไว้ให้ข้า!"องค์ชายทั้งแปดเมื่อได้ยินคำสั่งของมารดา ก็พลันระเบิดพลังอันไร้เทียมทานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนพวกเขาไม่ได้ตั้งรับเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่กระจายกำลังออกไปอย่างรวดเร็ว ก้าวย่างด้วยจังหวะเท้าอันลึกล้ำพิสดาร ปิดล้อมพญากู่ตัวเขื่องไว้ตรงกลางอย่างแน่นหนากระบี่ยาวสอดประสานถักทอเป็นตาข่ายฟ้าที่รัดกุมไร้ช่องโหว่พญากู่พุ่งชนซ้ายขวา ท
สาปลับวังอาถรรพ์ บทที่ 8
“เปรี้ยง!”เสียงอสนีบาตดังสนั่นภายในตำหนักเว่ยยางจนแก้วหูสะเทือนสายฟ้าสีม่วงฟาดลงมาด้วยความโหดเหี้ยมไทเฮายังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องด้วยซ้ำ ทั้งร่างก็ถูกอุณหภูมิอันร้อนระอุของสายฟ้ากลืนกินในชั่วพริบตากลิ่นเหม็นไหม้ลอยคลุ้งไปทั่วไทเฮาผู้ที่เมื่อครู่ยังทำตัวถือดีและมีแต่แผนร้าย บัดนี้ถูกแผดเผาจนดำเป็นตอตะโก ล้มลงมาและแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านอยู่บนพื้นหญิงชราใจอำมหิตผู้นี้คิดวางแผนร้ายมาทั้งชีวิต แต่สุดท้ายก็กลายเป็นเพียงโล่กำบังภัยให้ผู้อื่น ต้องตายอย่างน่าอนาถช่างเป็นกรรมตามสนองโดยแท้!แม้โยวถานจะใช้ไทเฮาเป็นโล่รับการโจมตี แต่อานุภาพที่หลงเหลือของสายฟ้าก็ยังคงซัดร่างนางกระเด็นออกไปอยู่ดีร่างของนางกระแทกเข้ากับเสามังกรอย่างแรง ก่อนกระอักเลือดสีดำออกมาคำโต“เยี่ยซวงฉือ!”โยวถานผมเผ้ายุ่งเหยิง แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแรงกล้า“เจ้ากล้าทำลายหยาดเหงื่อแรงกายของข้า ข้าจะให้พวกเจ้าทุกคนต้องตายตามกันไป!”นางกัดปลายลิ้นตนเองอย่างไม่คิดชีวิต แล้วพ่นเลือดลงบนร่างของพญากู่เมื่อได้รับโลหิตบริสุทธิ์จากผู้เป็นนาย พญากู่ก็แผดเสียงคำรามแสบแก้วหู ก่อนพ่นหมอกพิษออกมาปกคลุมรอบบริเวณหมอกพ
สาปลับวังอาถรรพ์ บทที่ 7
กลิ่นคาวเลือดโชยมาปะทะใบหน้าตัวประหลาดที่มีเกล็ดปกคลุมทั่วร่างนั้นเคลื่อนไหวด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ กรงเล็บแหลมคมของมันพุ่งตรงเข้าหาลำคอของเฉิงอวี่"น้องสาม!" เฉิงเจ๋อเบิกตาโตในช่วงเวลาเป็นตาย ข้าฝืนทนต่อความเจ็บปวดจากการเสียเลือดในหัวใจ ใช้นิ้วคีบเหรียญทองแดงเหรียญหนึ่ง แล้วซัดออกไปอย่างแรง"เคล้ง!"เหรียญทองแดงกระแทกเข้ากับกรงเล็บของตัวประหลาดนั้นอย่างแม่นยำ เกิดเป็นประกายไฟสว่างวาบแสบตาตัวประหลาดถูกแรงกระแทกอันมหาศาลซัดหงายหลังล้มลงกับพื้น มันแผดเสียงคำรามออกมาด้วยความโกรธ"ตั้งค่ายกล! ค่ายกลฟ้าดิน ต้านทานไว้ให้ถึงที่สุด!" ข้าตวาดเสียงกร้าวเฉิงอวี่ฉวยโอกาสนั้นถอยร่นกลับเข้ามาในค่ายกลอย่างล้มลุกคลุกคลานองค์ชายทั้งแปดข่มความโศกเศร้าอันใหญ่หลวง รีบเคลื่อนที่สลับตำแหน่งกันอย่างรวดเร็ว กวัดแกว่งกระบี่ยาวสอดประสาน ขับเคลื่อนค่ายกลจนถึงขีดสุดค่ายกลที่อวิ๋นซูเคยคิดค้นขึ้นในหุบเขาปีศาจเมื่อครั้งนั้น บัดนี้กลายมาเป็นไพ่ตายใบสุดท้ายสำหรับรักษาชีวิตของพวกเขาแล้วเมื่อโยวถานเห็นว่าการโจมตีพลาดเป้า แววตาของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นทันที"ฆ่าพวกมันให้หมด! อย่าให้เหลือ
สาปลับวังอาถรรพ์ บทที่ 6
สติสัมปชัญญะของข้าถูกไฟโทสะกลืนกินในชั่วพริบตากระดูกเทพฝูซีในกายสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาสีทองสาดประกายอสนีบาตวาบผ่านเลือนราง"เจ้านี่มันรนหาที่ตายนัก!"ข้าเพิ่งจะประสานมือบริกรรมคาถา โยวถานกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างผู้ที่ถือดีว่ามีไพ่เหนือกว่า หลบอยู่หลังทหารกู่สองนาย"อย่าเพิ่งรีบลงมือสิ นิทานยังเล่าไม่จบเลยนะ"โยวถานชื่นชมสีหน้าโกรธเกรี้ยวของพวกเราด้วยความสนใจยิ่ง"เยี่ยซวงฉือ เจ้าหยั่งรู้ลางดีร้ายได้ทั่วหล้า ทว่ากลับไม่อาจหยั่งรู้ใจคน""หลังฉู่อวิ๋นซูให้กำเนิดองค์ชายแปด นางก็ตกเลือดจนอ่อนแอ กระทั่งเตียงก็ยังลงไม่ได้"นางปรายตามองไทเฮาที่อยู่ด้านข้าง มุมปากยกยิ้มขึ้น"เป็นไทเฮานั่นแหละ ที่ยกยาสงบจิตซึ่งเติม 'ส่วนผสมพิเศษ' ไปให้นางเองกับมือ"เฉิงเจ๋อและคนอื่น ๆ ล้วนมีสีหน้าตกตะลึง หันไปมองไทเฮาด้วยความไม่อยากเชื่อ"เสด็จย่า... ท่าน..." เสียงของเฉิงเจ๋อสั่นสะท้านไทเฮาถูกเหล่าหลานชายจ้องมอง ไม่เพียงไร้ซึ่งความรู้สึกผิด แต่กลับยืดอกขึ้นอย่างคนที่มีเหตุผลชอบธรรม"มองอะไรกัน! นางก็แค่ไพร่ไร้หัวนอนปลายเท้า มีสิทธิ์อะไรมาครอบครองตำแหน่งมารดาแห่งแผ่นดิน? มีสิทธิ์อะไรมาผูก
สาปลับวังอาถรรพ์ บทที่ 5
ใบหน้าของฮองเฮาซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม"เฉิงเจ๋อ พวกเจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? ข้าคือเสด็จแม่ของพวกเจ้าไง!"น้ำเสียงของนางโหยหวน แฝงความน้อยใจอย่างไม่อยากเชื่อ"ซวงฉือวิปลาสไปคนหนึ่งแล้ว พวกเจ้ายังจะเสียสติตามนางไปอีกหรือ? รีบวางกระบี่ลงเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวก็บาดเจ็บเอาหรอก!"ท่าทีของมารดาผู้เมตตานี้ หากเป็นเมื่อหนึ่งก้านธูปก่อน ก็คงพอจะหลอกลวงทุกคนได้บ้างแต่ตอนนี้ ดวงตาของเฉิงเจ๋อแดงก่ำราวโลหิตเขากัดฟันกรอดขณะกำกระบี่แน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน"หุบปาก!" เฉิงเจ๋อตวาดลั่น น้ำเสียงสั่นสะท้าน"ทุกครั้งที่เสด็จแม่และท่านแม่บุญธรรมเอ่ยถึงท่านปรมาจารย์ ล้วนหัวเราะจนตัวงอ เพราะท่านปรมาจารย์หุบเขาปีศาจที่ทั้งแผ่นดินเคารพเลื่อมใส แท้จริงไม่ใช่คน!"เซียวเฉิงอวี่ผู้เป็นองค์ชายสามช่วยกล่าวเสริม น้ำเสียงเย็นเยียบถึงกระดูก"ท่านปรมาจารย์ของพวกเรา คือแมวส้มจอมตะกละตัวหนึ่ง! เจ้าไม่รู้แม้กระทั่งเรื่องนี้ ยังกล้ามาสวมรอยเป็นเสด็จแม่ของข้าอีก!"สิ้นประโยคนี้ ภายในตำหนักเว่ยยางก็พลันเกิดความโกลาหลขนานใหญ่ความน้อยเนื้อต่ำใจบนใบหน้าของสตรีผู้นั้นแข็งค้างในพริบตา ม่านตาหดเกร็งอย่า
You may also like
บัวซ้อนมอดเถ้า มิถึงวสันต์
ชีสหนึ่งคำ8.5K viewsไห่ถังโรยรา สามปีที่สาย
เจ้าตัวแสบ2.7K viewsรักอันอาวรณ์ แปรเป็นคำลา
เทียนเทียน1.5K viewsจันทราซ่อนแค้น
ฟางหยวน3.7K viewsค่ำคืนไร้นิทรา
เยว่เยว่27.4K viewsท่านแม่เสียสามปี เสด็จพ่อให้เธอรับปากส่งข้าไปอภิเษกสัมพันธ์
ยู่ยู่เจียง4.8K viewsอยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด!
ซานไน่3.9K viewsร้างรักจิงหลาน สิ้นขาดเยื่อใย
ขี่หอยทากซิ่ง5.2K views
