บทที่ 1

เมื่อนางเห็นสีหน้าข้าผิดแผกไป จึงฝืนยันกายลุกขึ้นนั่ง พลางเอ่ยเรียก

"ซวงฉือ เป็นอะไรไปหรือ? ดวงชะตาของอันผิงมีสิ่งใดไม่สมควรหรือ?"

น้ำเสียงนี้ กระทั่งองศาการขมวดคิ้ว ก็เหมือนกับอวิ๋นซูไม่มีผิด

ข้าไม่ได้ตอบรับคำใด เพียงเก็บเหรียญทองแดงสามอีแปะบนพื้นกลับคืนสู่ฝ่ามือ

เซียวเสวียนหลิงเห็นข้าเงียบงันไปนาน ก็ก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า

โอรสสวรรค์ผู้เด็ดขาดเหี้ยมหาญ บัดนี้แววตากลับมีแต่ความตื่นตระหนก

"ซวงฉือ เจ้าทำนายได้อันใด? พูดมาตามตรงเถิด ต่อให้ฟ้าถล่ม ข้าก็จะแบกรับไว้เอง"

องค์ชายทั้งแปดคุกเข่าลงแทบเท้าข้าอย่างพร้อมเพรียงกัน ขณะเงยหน้าขึ้นมองข้า

องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเจ๋อดวงตาแดงก่ำด้วยความร้อนใจ

"ท่านแม่บุญธรรม หากน้องหญิงมีเคราะห์ ลูกก็ยินดีใช้ชีวิตตนเองเข้าขวางขอรับ!"

ข้าทอดสายตามองผู้คนที่อยู่เต็มห้อง

ตอนที่ศึกชิงบัลลังก์ในอดีตดำเนินอย่างดุเดือด เซียวเสวียนหลิงถูกกองทัพศัตรูโอบล้อมไว้ในหุบเขาปลิดวิญญาณ ทั่วร่างถูกพิษกู่ไร้รักแห่งหนานเจียงเล่นงาน

เป็นข้าที่ยอมเผาผลาญอายุขัยสิบปี ใช้ค่ายกลลิ่วเหยากักวิญญาณฝืนชะตารั้งเส้นชีพจรของเขาเอาไว้

และตอนที่เฉิงเจ๋อเผชิญกับการลอบสังหารจากเหล่าทหารเดนตาย ข้าก็ใช้เลือดเนื้อและกระดูกชักนำอสนีบาตเก้าสวรรค์ ฟาดมือสังหารฝีมือฉกาจสามสิบสองคนจนพวกมันตายคาที่

ในเมืองหลวงแห่งนี้ คำพูดของข้า ก็คือบัญชาสวรรค์

ข้ายกมือขึ้น ปลายนิ้วชี้ตรงไปยังฮองเฮาผู้ประทับอยู่บนแท่นบรรทม

"นางไม่ใช่อวิ๋นซู"

ภายในตำหนักเว่ยยางพลันเงียบสงัดราวป่าช้า

เซียวเสวียนหลิงชะงักงัน มองตามปลายนิ้วของข้าไปยังภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากของตน

ฮองเฮาบนแท่นบรรทมชะงักงันด้วยความตกตะลึง ก่อนแค่นยิ้มขื่น

"ซวงฉือ หลายปีนี้เจ้าบำเพ็ญเพียรในหุบเขา เหน็ดเหนื่อยเกินไปจนสติเลอะเลือนแล้วหรือ?"

"หากเจ้าโกรธที่แปดปีนี้ข้าไม่ได้กลับไปเยี่ยมที่หุบเขา เจ้าจะตบตีข้าหรือด่าทอข้าก็ได้ เหตุใดถึงต้องมาพูดจาเหลวไหลต่อหน้าพวกเด็ก ๆ ด้วยเล่า?"

ข้ามองนางแสดงละครด้วยสายตาเย็นชา

"ข้าจะถามอีกครั้ง เจ้าซ่อนศพของอวิ๋นซูไว้ที่ใด?"

สิ้นเสียงนั้น พลันได้ยินเสียงตวาดด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้นจากนอกตำหนัก

"สามหาว!"

ไทเฮาก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาโดยมีกลุ่มนางกำนัลและขันทีรายล้อม

"เยี่ยซวงฉือ เจ้าอาศัยความดีความชอบจากการช่วยสนับสนุนฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ในปีนั้น ก็คิดว่าตนเองเป็นเทพเซียนเดินดินแล้วจริง ๆ หรือ?"

ไทเฮาเดินมาถึงหน้าแท่นบรรทม เพื่อยืนเอาตัวบังฮองเฮาไว้เป็นเชิงปกป้อง

"ฮองเฮาเพิ่งประสูติองค์หญิงน้อยให้แก่ราชวงศ์ สร้างความดีความชอบอันหาที่เปรียบไม่ได้ เจ้ากลับกล้ามาพูดจาเหลวไหลหลอกลวงผู้คน ไม่ทราบคิดสาปแช่งให้นางตายหรือไร?"

ข้าหาได้ใส่ใจไทเฮาไม่ ยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของฮองเฮาไม่วางตา

"ใต้ชายโครงซ้ายของอวิ๋นซูมีรอยแผลเป็นจากลูกธนู นั่นคือรอยแผลที่หลงเหลือจากการช่วยชีวิตเสวียนหลิงในปีนั้น ไม่ทราบเจ้ากล้าถอดเสื้อให้พิสูจน์หรือไม่?"

ไทเฮาเดือดดาลจนควันออกหู ชี้หน้าด่าทอข้าว่า

"เหลวไหล! นางเป็นถึงมารดาของแผ่นดินผู้สูงส่ง จะยอมถอดเสื้อต่อหน้าธารกำนัลให้เจ้าหยามเกียรติได้อย่างไร?"

ทว่าเซียวเสวียนหลิงกลับหันขวับมา จ้องมองไทเฮาเขม็ง

"เสด็จแม่ ให้ซวงฉือพิสูจน์เถิดพ่ะย่ะค่ะ"

ไทเฮาโกรธจัดจนตัวสั่น ได้แต่ยกมือชี้หน้าเซียวเสวียนหลิงอย่างพูดอะไรไม่ออก

ฮองเฮาทอดถอนใจ ก่อนจะเป็นฝ่ายปลดสายรัดเสื้อตัวในออกด้วยตนเอง

ภายใต้ชายโครงซ้าย ปรากฏรอยแผลเป็นอันน่ากลัวรอยหนึ่ง ทั้งขนาดและตำแหน่ง ล้วนไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย

ม่านตาข้าหดเกร็งอย่างรุนแรง ศาสตร์ลิ่วเหยาของข้าไม่มีทางทำนายพลาด พยัคฆ์ขาวคาบศพคือลางร้ายขั้นวิกฤต อวิ๋นซูต้องไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้วแน่นอน

ฮองเฮารวบสาบเสื้อเข้าหากัน ขอบตาแดงเรื่อเล็กน้อย

"ซวงฉือ ข้ารู้ว่าเจ้ารักและสงสารข้า กลัวว่าข้าจะต้องทนรับความอยุติธรรมในวังแห่งนี้"

"แต่ข้าสุขสบายดีจริง ๆ เสวียนหลิงปฏิบัติต่อข้าดีมาก พวกเด็ก ๆ ก็กตัญญูรู้คุณมารดา"

ท่าทียอมจำนนเพื่อความสงบสุขของนาง กลับทำให้ข้ากลายเป็นคนพาลไร้เหตุผล

ข้ากำเหรียญทองแดงในมือแน่น แววตาเปี่ยมด้วยความเยียบเย็น

"ประเสริฐ ในเมื่อกายหยาบไร้รอยตำหนิ เช่นนั้นพวกเราก็มาถามผีสางเทวดากันเถิด"

"ลิ่วเหยากำหนดฟ้าดิน ค้นหากระดูกหยั่งรู้หยินหยาง!"

เหรียญทองแดงทั้งสามหลุดจากมือ หมุนวนอย่างรวดเร็วกลางอากาศ ส่งเสียงชวิ้ง ๆ บาดหู

เหรียญทองแดงร่วงลงพื้น ส่งเสียงกระทบกันกังวานใส

ข้าเงยหน้าขึ้น มองลึกเข้าไปในดวงตาของฮองเฮา

"ร่างไร้วิญญาณของอวิ๋นซู ก็อยู่ในวังหลวงแห่งนี้เช่นกัน"