All Chapters of ผู้ใหญ่บ้านหมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่บ้านหมู่ห้า: Chapter 31 - Chapter 37

บทที่ ๓๑เมื่อได้ลองเป็นย่า กรมอุตุนิยมวิทยาประกาศให้ประชาชนเริ่มการไถหว่านได้ ผู้ใหญ่ยักษ์ผู้ใหญ่เหลือมเป็นผู้ริเริ่มการประกาศผ่านเสียงตามสายเน้นย้ำกับชาวบ้านอีกครั้งหนึ่ง ผู้ใหญ่บ้านหมู่อื่นถึงได้ทำตามด้วย ผู้ใหญ่ยักษ์ขับรถจักรยานยนต์สำรวจหมู่บ้าน กลิ่นโคลน เสียงรถไถนา ทำให้เช้านี้เป็นเช้าที่คึกคัก แม่บ้านหุงหาอาหาร นำมาส่งพ่อบ้านที่มาไถนาปลูกข้าว ผู้ใหญ่ยักษ์อดใจไม่ได้ที่จะเก็บภาพตรงหน้าเอาไว้ในความทรงจำผ่านภาพถ่าย โพสต์ลงโซเชียลมีเดียส่วนตัวพร้อมแคบชัน ‘ลาก่อนเอลนีโญ ปีนี้มีข้าวกินแล้ว’ ชาวบ้านทำนาทั้งที่ทราบว่าราคาข้าวเปลือกถูกกว่าราคาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แต่ทุกคนถือคติทำไว้ทานเหลือทานแล้วค่อยแบ่งขาย หักลบกลบหนี้แล้วเท่าทุน ไม่ก็ขาดทุน ไม่ต้องถามหาผลกำไร “ผู้ใหญ่ มาจับเขียดด้วยกันบ่” แม่บ้านที่รออยู่ในร่มชี้นิ้วไปทางลูกชายตัวเองที่ตอนนี้กำลังวิ่งไล่จับกบ เขียดอยู่หลังรถไถ เริ่มวันเสาร์ด้วยความสนุกสนานแต่เช้า “ไม่แย่งจ้อยจับดีกว่าครับป้า เมื่อคืนฝนตกสักทีเนอะ แห้งมาตั้งนาน” “ป้าได้ยินผู้ใหญ่ประกาศก็รีบแ

บทที่ ๓๓ไม่อาจทิ้งความเป็นผู้นำ “ผู้ใหญ่ทม!” เสียงกรี๊ดร้องยังดังต่อเนื่องเมื่อผู้ใหญ่ทมกราดยิงไปทั่ว ไม่สนว่าจะถูกลูกเล็กเด็กแดงคนใด กำนันสั่งให้ทุกคนไปหลบในที่ปลอดภัย วิ่งขึ้นบ้านไปนำปืนลูกซองมาตอบโต้ “วินาศไปพร้อมกับกูเถอะพวกมึง...ตาย!” ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นหลายนัดติด ก่อนที่จะเงียบหายไปเมื่อผู้ใหญ่ทมหยุดใส่กระสุน จังหวะนี้ทุกคนถึงได้ถือโอกาสวิ่งหนี ใครคว้ารถใครได้ขับไปก่อนขอแค่เอาตัวรอดไปจากสถานการณ์นี้ให้ได้เป็นพอ ด้านผู้ใหญ่ยักษ์และผู้ใหญ่เหลือมได้หาที่ซ่อนตัว ต่อให้จะเป็นผู้นำชุมชนก็ต้องพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่ปลอดภัยก่อน ผู้ใหญ่ยักษ์หันไปมองด้านหลัง ตาลุกวาวเมื่อเห็นเด็กน้อยวัยไม่ถึงสิบขวบหกล้ม “เหลือม! หยุดก่อน” ผู้ใหญ่ยักษ์ยื้อผู้ใหญ่เหลือมเอาไว้จะเข้าไปช่วยเด็กน้อยที่ตอนนี้ร้องไห้ กลัวจนไม่อาจลุกขึ้นวิ่งหนีต่อไปได้แล้ว “ยักษ์ไปหลบก่อน คนที่ผู้ใหญ่ทมอยากฆ่าให้ตายที่สุดก็คือเราสองคน” “แต่น้อง...” “เดี๋ยวผมไปช่วยเอง!” ผู้ใหญ่เหลือมดันตัวผู้ใหญ่ยักษ์หล

บทที่ ๓๕สาระสำคัญอยู่ที่ตรงนี้ แต่งงานจดทะเบียนกันไปเลย คำพูดของแม่ยุ้ยหลอนหูผู้ใหญ่ยักษ์ข้ามคืน หวังว่าการมาอาบน้ำมนต์ในวันต่อมาจะช่วยห้ามความคิดนี้เอาไว้ได้บ้าง ในใจท่องยุบหนอพองหนอ ห้ามแพ้เสียงในหัวหนอ จนกระทั่งน้ำมนต์ขันแรกจากหลวงพ่อประโคมศีรษะ ซ่า! “เย็นสมคำร่ำลือเลยครับหลวงพ่อ” ผู้ใหญ่เหลือมร่างสั่นขนลุกซู่ ไม่ต้องพูดถึงผู้ใหญ่ยักษ์ที่คำพูดของแม่ยุ้ยหลุดออกจากหัวไปได้ชั่วขณะ ตามมาด้วยขันสองขันสามจนน้ำมนต์หมดถัง “เอา! แคล้วคลาดภยันตรายทั้งปวงโยม เอาน้ำมันในขวดนี่ไปใส่ในอ่างอาบน้ำด้วยเด้อโยมผู้ใหญ่” “กราบนมัสการขอบพระคุณครับหลวงพ่อ” ผู้ใหญ่ยักษ์ผู้ใหญ่เหลือมกล่าวพร้อมกันประโยคเดียวกัน ยกมือไหว้ระดับสูงปลายนิ้วโป้งจรดหน้าผาก ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้เมื่อหลวงพ่อเดินจากไป ให้เด็กวัดจัดการเก็บเก้าอี้ ถังน้ำ “เหลือมหนาวหรือผีเข้า สั่นเสียแรงเลย” ผู้ใหญ่ยักษ์เสยผมขึ้น ดึงเสื้อยืดสีขาวที่แนบลำตัวออก ดวงตามองเรือนร่างคนรัก สำรวจความเรียบร้อย ก่อนที่จะเห็นแขนแกร่งกอดอกตัวเองเอาไว้เมื่อเงยหน้าข

บทส่งท้ายผู้ใหญ่หมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่หมู่ห้า เมื่อพ่อแม่ไม่อยู่บ้านก็ไม่ต่างจากปล่อยปลาย่างเอาไว้กับแมว วันแดงเดือดมีหลักฐานประจักษ์อยู่ที่พื้น เสื้อแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหล่นอยู่หัวเตียง เสื้อลิเวอร์พูลหล่นอยู่ปลายเตียง ฝ่ายเย้าสีแดง(ผู้ใหญ่ยักษ์) ฝ่ายเยือนสีขาว(ผู้ใหญ่เหลือม) แต่ไม่ว่าจะสีอะไร เสื้อตัวนี้ก็ไม่มีประโยชน์เมื่อทั้งสองไม่ได้ใช้ เจ็ดโมงเช้าที่ต้องตื่นแล้ว กลับกำลังมอบความสุขให้กันทั้งที่เมื่อคืนก็...หลายครั้ง! “เหลือม...”น้ำเสียงผู้ใหญ่ยักษ์ขาดห้วงเมื่อลำแก่นกลางกายตอนนี้กำลังถูกครอบครองโดยริมฝีปากหนา สองมือยื่นไปบีบไหล่แกร่งเอาไว้ เชิดหน้าเผยอริมฝีปาก ปล่อยอารมณ์ไปตามการพาไปของคนรักจนกระทั่งเขาปลดปล่อยธารขุ่นเปรอะเลอะมือหนา และโดนกวาดล้างโดยริมฝีปากนี้ “เหลือม ในเมื่อผมมีความสุขแล้ว คราวนี้...” เว้นคำพูดเอาไว้ให้อีกฝ่ายคิดต่อเอง “แล้วเราค่อยไปหาข้าวเหนียวหมูปิ้งกันต่อเนอะ” หมูปิ้งได้รับประทานหลังจากนี้ ส่วนผู้ใหญ่ยักษ์นั้นคือสิ่งที่ผู้ใหญ่เหลือมจะทานในตอนนี้ จับร่างคนรักหันหลัง บรรเลงท่วงทำนองเพลงรัก