บททั้งหมดของ พัง: บทที่ 111 - บทที่ 120

งั้นแม่นอนก่อนนะ... 'อุแว้ อุแว้' ฉันพลิกตัวซ้ายขวา พยายามขยี้ตา... ง่วง "ไทม์แป๊บนึงนะลูก..." ฉันเอื้อมมือไปหยิบมือถือดูนาฬิกา เห้ย 8:39 ไม่น่าลูกร้อง หิวแน่ ๆ ฉันรีบวางมือถือลง แล้วหันจะไปอุ้มลูก… พี่ที! พี่ทีกำลังอุ้มไทม์ย

เราสองคนมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่คุณพ่อทีเขาจะดันตัวลุกจากอ่างอาบน้ำ เดินไปอุ้มลูกชายเดินมาหาฉัน... เอ่อ... พ่อช่วยใส่เสื้อผ้า หรือกางเกง ก่อนไหม... น้องชายพ่อ มันชี้หน้าฉันไม่หยุดเลย "ไปใส่เสื้อผ้าเลยไป" เขาหัวเราะ เมื่อเห็นฉันหน้าแดง ก่อนจะวางลูกบนเตียง แล้วร

‘ปึก ปึก ปึก~’ "อ่าส์... อ่าส์" ชายหน้าคมใต้ร่างเขาคำรามเสียงดัง แถมยังส่งมือมาประคับประคองร่างฉัน... ดันมันเข้าหาตัวเองไม่หยุด... "อ๊ะ พี่ทีขา~ เสียวอ่าส์~ อ๊ะ อ๊ะ" ฉันจับขอบโซฟาแน่น หวังจะร่อนเอวบาง ๆ สู้มือสองข้างเขา... ฉันร่อนมันจนแล้วจนเล่า สุดท้ายฉันก็ชนะ...

(แม่... ไทม์ ถึงบ้านแล้ว) เชื่อมต่อปลายสายปุ๊บ พี่ทีก็เอาโทรศัพท์ไปให้ดูลูก ไทม์หลับแล้ว อีกสักชั่วโมงคงตื่น เตรียมตัวเถอะพี่ที "จ้า... กินนมชงก่อนนะลูก อย่าดื้อกับพ่อนะ" (กับพ่อไทม์ไม่ดื้ออยู่แล้ว ไปอาบน้ำนอนก่อนนะ เดี๋ยวคืนนี้จะไม่ได้นอน ฝันดีนะแม่) ฉันโบกมือบ้ายบายเข

ฉันนั่งอยู่ในห้องทั้งวัน รอโทรศัพท์ รอเขามาหา จนตอนนี้มันก็ไม่มีวี่แววอะไรทั้งนั้น ฉันโทรกลับบ้าน โทรหาคุณพ่อ โทรหาคุณแม่ ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปไหน แต่ที่รู้... คือเขายังไม่กลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืน... ฉันค่อย ๆ สวมชุดเจ้าสาวที่ตัวเองตัดมา... ยืนหมุนตัวหน้ากระ