บททั้งหมดของ พัง: บทที่ 101 - บทที่ 110

วันนี้... ฉันนั่งรอพี่ทีออกไปทำงานที่โซฟา... ฉันยังอยู่ในชุดนอน ไม่ได้แต่งตัวจัดเต็มแต่อย่างใด... คุณพ่อแอบนั่งมองฉันเป็นระยะ คงจะแอบส่งกำลังใจให้อยู่ฉันห่าง ๆ หัวใจฉันเต้นโครมคราม... ฉันไม่อยากให้วันนี้มาถึงเลย ฉันไม่อยากห่างเขาสักวินาที อยากตัวติดกัน อยากนอนกอดกัน อยากอยู่ด้วยกันตลอ

ไทม์หลับปุ๋ย... ‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’ "เข้ามาเลยค่ะ" ฉันค่อย ๆ วางลูกลงบนเตียงก่อนจะ ห่มผ้าให้เขา... มีพนักงานโรงแรมสองคนเดินเข้ามา พร้อมกับผู้จัดการ "สวัสดีค่ะคุณเมย์ลิน ดิฉันชื่อหน่อยค่ะ เป็นผู้จัดการ โรงแรมอนันธรา สาขาภูเก็ตค่ะ ส่วนนี่ เอิน แ

'อุแว้ อุแว้' ฉันปรือตาตื่นกลางดึก ไทม์ตื่นอีกแล้ว ฉันจะบ้า... กี่โมงเนี่ย หะ! 02:34 ฮือ ๆ ไทม์ลูกจะตื่นทุกสองชั่วโมงไม่ได้นะ ฉันพลิกตัวไปมาอย่างขี้เกียจ ก่อนจะดันตัวเอื่อย ๆ ขึ้นมา อุ้มลูกแนบอก นี่ฉันต้องอุ้มเขาเดินรอบเตียงเหมือนที่พ่อเขาทำใช่ไหม...

กว่าไทม์จะหลับก็นั่นล่ะค่ะ ตีสามเหมือนเดิม... ฉันเดินรอบเตียง เดินรอบห้อง… ฉันอุ้มเขานอน คงไม่เหมือนที่พ่อเขาอุ้ม พ่อเขาอุ้มแปปเดียวก็หลับแล้ว ส่วนฉัน... ครึ่งชั่วโมง ไม่ก็หนึ่งชั่วโมงเต็ม ๆ ฉันตื่นเช้ามาให้นมลูกเหมือนเดิม จะอาบน้ำแต่งตัวต้องเปิดประตูห้องน้ำไว้ ดูลูกไป อาบน้ำ แต่งหน้า

ฉันยิ้มกว้าง... ฉันจะเซอร์ไพรส์พี่ทียังไงดี เรื่องนี้คงให้กิ่งช่วยอีกแรง "ว้าว เขินแทนเลยค่ะ เดี๋ยวกิ่งช่วยเอง" ฉันไม่ทันได้ร้องขอ นั่นไงกิ่งเสนอมาแล้ว... ฉันเดินเล่นหาโลเคชั่นเหมาะ ๆ ภูเก็ต ก็ต้องเป็นทะเลอยู่แล้ว ฉันอยากได้บรรยากาศสูง ๆ เห็นทะเลกว้าง ๆ ด้วยน่ะสิ...