All Chapters of อ่อยรักเจ้าพ่อก่อสร้างเอวดุ : Chapter 231 - Chapter 240

ห้านั่งตัวลีบอยู่บนโซฟาตรงข้ามกับภรรยาคนสวยตัวเองไม่กล้าพูดอะไร ด้วยกลัวว่าถ้าพูดอะไรออกมาแล้วพลอยไม่พอใจลุกขึ้นไล่ตีและพูดเรื่อง ‘หย่า’ กับตน                “เดี๋ยวไอ้สิงห์มาหนูพลอยก็จะรู้ว่าพี่ห้ากับผู้หญิงชื่อพราวไม่เคยเกี่ยวข้องกัน”                “เดี๋ยวพี่สิงห์มาพลอยจะถามเองค่ะ และเมื่อคืนไปนอนไหน คอนโดก็ไม่ได้ไป”                “ไปค้างบ้านแม่จิตรกับพ่อสุข”                “แน่ใจเหรอคะว่าไม่ได้โกหก ไม่ใช่ไปนอนกับผู้หญิงอื่นนะพี่ห้า”          &

สิงห์ออกจากคาเฟ่ก็กลับมาบ้านของตนเอง กลับมาให้พ่อกับแม่เห็นหน้า พอเดินเข้ามาในบ้านเจ้าป๋องแป้งก็วิ่งกระดิกหางมาต้อนรับ                “ไงป๋องแป้ง คิดถึงพี่เหรอหึ”                อือ!                ป๋องแป้งยกขาหน้าหนึ่งข้างขึ้นมาจับมือกับพี่ชายที่ยื่นมือให้จับ                “เข้าบ้านกัน พ่อกับแม่อยู่ไหนล่ะ” สิงห์ถามป๋องแป้ง และเจ้าหมาแสนรู้ก็เข้าใจภาษาวิ่งนำหน้าสิงห์ไปยังห้องนั่งเล่น พอเข้ามาในห้องนั่งเล่นก็ยกมือไหว้ท่านทั้งสอง                “นึกว่าจะจำทางกลับบ้านไม่ได้แล้วนะเราน่ะ” นางจิตรเอ่ยเหน็บแนมลูกชายคนรองตน

นางจิตรออกมาจากห้องครัวหลังเตรียมมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อยเห็นลูกชายเดินฮัมเพลงลงบันไดมาก็ร้องตะโกนถาม                “ใกล้เวลามื้อเย็นแล้วนะสิงห์ จะออกไปไหนล่ะ”                “ไปกินข้าวกับลูกกับเมียครับ”                “พูดเต็มปากเต็มคำเชียวนะลูกกับเมีย”                “ก็ลูกกับเมียสิงห์จริงๆ นี่น่า”                “แม่นึกว่าเราจะทานมื้อเย็นด้วยเลยทำกับข้าวเผื่อเยอะ แถมวันนี้ห้ากับหนูพลอยก็บอกว่าจะมาทานมื้อเย็นและค้างที่นี่ด้วย”           

“ถ้าคุณน้าทั้งสองไม่รังเกียจผมก็ยินดีครับ แต่ลูกสาวคุณน้าเหมือนจะไม่ชอบหน้าผมน่ะสิ” สิงห์อุ้มลูกชายขึ้นนั่งเก้าอี้ที่สิงหราชเดินมาจะปีนขึ้นนั่ง “ขอบคุณครับลุงสิงห์” หนูน้อยยกมือไหว้ขอบคุณ “เล็กน้อยน่า ลุงสิงห์ขอนั่งข้างได้ไหมลุค” “ได้ครับ ลุงสิงห์นั่งๆ ” มือน้อยๆ ยื่นไปหมายจะคว้าเก้าอี้ดึงออกให้พ่อนั่งแต่แขนสั้นๆ เอื้อมไม่ถึง “เดี๋ยวลุงทำเอง รบกวนน้องลลินด้วยนะวันนี้ กับข้าวน่าตาน่าทานทั้งนั้นเลยนะครับ ไม่ได้กินกับข้าวฝีมือคุณน้ามาสักพักคิดถึงฝีมือจัง” สิงห์หันมามองกับข้าวบนโต๊ะอาหาร “คงต้องวันหลังแล้วล่ะพ่อสิงห์ มื้อเย็นวันนี้คุณลูกสาวคนสวยน้าเป็นคนน่ะ ส่วนรังเกียจไหมหากพ่อสิงห์จะมาเป็นเขยน้าสองคนไม่ติดนะ อย่างน้อยก็เห็นพ่อสิงห์มาแต่เด็กและรู้จักกันมานาน แต่ติดตรงลูกสาวน้าเนี่ยสิมีลูกติด เราเถอะจะรังเกียจลูกสาวน้า” “งั้นวันนี้ผมก็มีบุญปากน่ะสิครับได้กินกับข้าวที่น้องลลินทำ ส่วนรังเกียจไหมผมไม่รังเกียจครับ” “พ่อสิงห์เนี่ยชอบพูดเล่นจริงนะ พูดแบบนี้น้าสองคนคิดจริงจังได้นะเนี่ย

                ลลินมองฟองน้ำฉาบปูนบนเตียงนอนตัวเอง ตั้งแต่ส่งลูกชายไปให้สิงห์ที่ร้านวัสดุก่อสร้างครั้งก่อนสิงหราชก็มีฟองน้ำฉาบปูนติดมาด้วยในกระเป๋า พอหล่อนจะเอาไปทิ้งหนูน้อยก็บอกว่าพ่อให้ตนและมันคือตัวแทนของพ่อจึงเอามาไว้บนเตียง แต่ตอนนี้เจ้าของฟองน้ำฉาบปูนไปนอนกับตาและยาย ขณะกำลังอยู่ในห้วงความคิดอยู่นั้นระเบียงห้องก็มีเสียงดังจนต้องเดินไปเปิดผ้าม่านดูว่ามีอะไรอยู่ระเบียงห้อง พอเห็นคนพยายามจะเปิดประตูระเบียงห้องก็ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ                “เปิดประตูหน่อยสิลลิน”                “ทำไมชอบทำตัวเป็นโจรอยู่เรื่อย และมาทำไมคุณสิงห์” ถามอีกฝ่ายกลับ                “เปิดประตูสิ ถ้าไม่เปิดพี่จะตะโกนนะ&rdqu