Todos los capítulos de เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ: Capítulo 21 - Capítulo 28

ยังไม่ทันได้โต้เถียงกับบิดา พ่อค้าใหญ่สกุลกู่ที่เดินเข้ามาในจวนเจิ้งพร้อมบุตรสาวที่หลบสายตาเจิ้งเกาซีไปอยู่ด้าานหลังมารดาตนเอง จนเขากำลังขมวดคิ้วมองว่านางมาที่นี่ด้วยเหตุอันใด“ไม่ทราบว่าที่ยืนกันอยู่นี่…ทำโทษบุตรชายที่ทำเรื่องงามหน้า หรือกำลังด่าว่าบุตรสาวข้าไร้หัวนอนปลายเท้ากัน!!” ไม้เท้าที่กระทบลงพื้นเรือนทำเจ้าของจวนขมวดคิ้ว“ข้าเป็นถึงใต้เท้า จวนข้าใครเข้าออกก็ได้งั้นหรือ ชิงฟู่ส่งแขก!!” ใต้เท้าเจิ้งไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาทำไมและเขาไม่มีอารมณ์รับแขกตอนนี้“เจ้ายิ่งใหญ่แค่ไหนกัน บุตรชายเจ้าทำเรื่องบัดสี แล้วโยนให้บุตรสาวข้าเป็นแพะรับบาป สอนกันมาดีจริงๆสินะ! แล้วเผื่อพวกเจ้ามันจะโอหังไม่ลืมหูลืมตาเช่นนั้นก็รู้เอาไว้ คนของข้าบอกว่ากั๋วกงกำลังเดินทางมาที่นี่ อาจจะด้วยเรื่องที่บุตรชายเจ้าไปขวางขบวนสมรสพระราชทาน!!” พ่อค้ากู่ที่เพิ่งกลับจากค้าขายได้ยินทั้งคนสนิทและชาวบ้านพูดคุยเหตุการณ์ทั้งหมด เดิมทีตั้งใจจะมาสั่งให้คุณชายสกุลเจิ้งรับผิดชอบบุตรสาว แต่ตอนก้าวเข้าจวนมาเมื่อครู่เขาได้ยินเต็มสองรูหูว่ามันดูถูกบุตรสาวเขาเพียงใด“ท่านพ่อ!!” กู่ลี่หงไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนี้ นางร้องไห้ฟูมฟายตอนบิดาบอก

ใบหน้าของนางที่มีความเอียงอายทำเขาเอ็นดูนัก ฝ่ามือหนาปลดชุดคลุมสีแดงออกจากตัวนาง ก่อนจะจับนางที่ตอนนี้มีเพียงผ้าคาดอกตัวบางให้หันมาเผชิญหน้า“กลับมาคราหน้าข้าจะมารับเจ้าไปที่ชายแดนด้วย ข้าจะจัดการทุกอย่างไม่ให้เจ้าต้องเป็นกังวล” ริมฝีปากหนาพูดชิดริมฝีปากบางก่อนจะครอบทับดูดดึงอย่างแผ่วเบาแต่มันซึมลึกในความทรงจำมือที่สั่นเทาของนางยื่นไปปลดชุดเจ้าบ่าวแสนรุงรังออกบ้าง จนตอนนี้หน้าอกแกร่งและรูปร่างแข็งแรงของคนที่ใช้กำลังอยู่เสมอทำนางสะเทิ้นอาย จนเขาต้องเชยคางมนให้หันมาสบตา ความหอมหวานดั่งยกสวนบุปผามาทั้งไร่ทำเขาอดใจไม่ไหวดอมดมตามซอกคองาม ล่วงเลยมายังทรวงออกที่ปลายนิ้วค่อยๆเกี่ยวสายผ้าคาดออกไป“อื้ออออ” หลี่เฟยใช้เวลาเกือบหนึ่งถ้วยชาในการครอบครองทรวงอกอวบอิ่ม ทั่งยังใช้ฝ่ามือลูบไล้เรือนร่างนวลจนครบทุกพื้นที่ ตอนนี้จึงเหลือที่สุดท้ายที่ตัวเขาเองอยากสำรวจที่สุด“ต่อจากนี้ชะตาจะไม่เหมือนเดิม ข้าจะแข็งแกร่งเพื่อปกป้องเจ้าเพียงผู้เดียว!!” เรียวขางามขาวผ่องถูกเขากดจูบตามขาด้านใน ล่วงเลยมายังแอ่งสะดือก่อนจะวกกลับมาที่ปากถ้ำสีสวย“ไม่เจ้าค่ะ” นางส่ายหัวให้เขาไม่ทำสิ่งที่ไม่คู่ควร แต่มีหรือที่คนอย่

“เรื่องนี้เจ้ารู้หรือไม่” ฮองเฮาหันมาถามหลี่อี้เหรินที่ทำหน้าฉงน“ไม่เพคะ แม่ทัพไม่ได้แจ้งสิ่งใดกับข้า” สายตาหวานของฮองเฮาตวัดมามองฝ่าบาทที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก“เหตุใดเรื่องนี้หม่อมฉันถึงไม่รู้เพคะ เมื่อเช้าตอนมีคนมาบอกว่าเหรินเอ๋อร์ถูกทิ้งไว้ในห้องหอกลางดึก หม่อมฉันกินไม่ได้นอนไม่หลับ นี่พระองค์ไม่ไว้ใจหม่อมฉันกับอี้เหรินงั้นหรือ” หลี่อี้เหรินทำได้เพียงมองแต่ละฝั่งไปมา ในใจไม่ได้นึกโกรธสามี เพราะเขาและนางย้อนเวลากลับมาเช่นกัน เรื่องกลยุทธในสนามรบแน่นอนว่าเขาเก่งกาจกว่านางอยู่แล้ว“ใช่ที่ไหนกันเล่า ฮองเฮา…เจ้าเคยได้ยินคำนี้หรือไม่ หลอกคนอื่นให้สำเร็จได้ ต้องเริ่มที่หลอกคนของตัวเองก่อน” ใบหน้าหวานที่แสนอ่อนโยนบัดนี้บึ้งบูด“หม่อมฉันคิดว่าพระองค์ไม่เห็นความสำคัญแล้วหนิเพคะ” มาถึงตรงนี้หลี่อี้เหรินได้แต่อมยิ้ม ใครจะตามใจฮองเฮาได้เท่าฝ่าบาทหายากนัก“ไม่จริง เจ้าสำคัญที่สุด สำคัญกว่าใครแม้คืนไหนที่เจ้าให้ข้าไปนอนกับสนมหลี่ข้าก็รีบกลับมาหาเจ้าอยู่ดี อี้เมิ่งตอนนี้รอบตัวล้วนไว้ใจใครไม่ได้ บางเรื่องข้าอาจจัดการโดยไม่บอกเจ้า แต่ขอให้วางใจข้าบอกช้าแต่ไม่เคยไม่บอก“ ฮองเฮาพยักหน้ารับก่อนคิ

คำพูดนั้นทำกู่ลี่หงกำมือแน่น มองดูทั้ง3คนเดินออกไปด้วยความเครียดแค้น“แม่นางกู่ สิ่งที่ฮูหยินหลี่แนะนำเป็นเรื่องที่ดี” คนสนิทของเจิ้งเกาซีที่มองเหตุการณ์อยู่นานเอ่ยเตือนสติคนที่ปล่อยน้ำตาเงียบๆ“ไม่หรอก คนอื่นแพ้ได้ แต่ข้าจะไม่มีวันแพ้ ไม่ซมซานกลับไปสกุลกู่ให้แม่ใหญ่กดหัวข้าอีก!!” มือบางลูบท้องที่โตขึ้นเรื่อยๆ ในใจคิดทบทวนทุกอย่างก่อนจะเดินกลับมาที่เรือนหลัง ที่ที่คนบ้านเจิ้งให้นางกับลูกพักอาศัย ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง“หากข้าไม่ได้ พวกเจ้าก็จงอยู่กันอย่าง…ตายทั้งเป็น!!” แววตาอาฆาตนี้เหมือนนางอดทนมานาน คนสนิทของเจิ้งเกาซีที่แอบตามมาดูได้แต่ส่ายหัว“เกินจะเยียวยาแล้วจริงๆ”2เดือนต่อมานักโทษนับสิบคนถูกต้อนเข้ามาในลานประหาร ชาวบ้านที่ได้รับประกาศชักชวนกันมาดูอย่างตื่นเต้น“ด้วยราชองการแห่งฟ้า ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้ปลดองค์รัชทายาทจากเหตุการตั้งซุ้มรีดไถเงินชาวบ้านแคว้นเว่ย เก็บภาษีจากชาวบ้านเข้ากระเป๋าตัวเอง ก่อความเดือดร้อนให้ชนชั้นแรงงานทำงานโดยที่ไม่ได้รับเบี้ยหวัด ความผิดร้ายแรงนี้ ส่งผลให้ราชวงศ์แปดเปื้อน ไม่ควรค่าให้ผู้คนนับถือ มีโทษประหาร!!” เสียงฮือฮาของชาวบ้านเริ่มทำองค์รัชทายาทช