Semua Bab เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ: Bab 1 - Bab 10

”หึ โกหกสิ้นดี ข้าเพียงต้องการคู่ชีวิตที่ซื่อสัตย์ เงินทองมีมากมายแล้วข้าจะต้องการไปทำไมกัน!!“ หลังแต่งงานและท้องบุตรชาย สร้างความยินดีให้สองตระกูล อย่างมาก แต่จู่ๆสามีที่รักยิ่งจับจูงมือสหายคนสนิทของนางเข้ามาบอกว่าท้องเช่นกัน หากนางใจกว้างสักนิด ย่อมอยู่ด้วยกันได้อย่างสันติ”ข้าใจกว้างแล้วอย่างไร ลูกข้ารอด…ลูกนางตายเพราะเล่นบทรักกันทั้งวันทั้งคืน!! แต่เป็นข้าที่ต้องมาเสียสละลูกให้งั้นหรือ!! ฝันไปเถอะ ที่ๆพวกเจ้าควรอยู่คือนรกเท่านั้น!!“ เท้าบางเหยียบขึ้นที่หน้าจวนเจิ้ง ก่อนจะยกดาบขึ้นมาจอที่คอ จนชาวบ้านที่กำลังจะไปลานประหารหยุดดูด้วยความตกใจ!!”พวกท่านสงสัยใช่หรือไม่ เหตุใดข้าจึงยืนร้องไห้ถือดาบเช่นนี้ เพราะไอ้อีหน้าด้านที่ยืนอยู่ตรงนั้น ตั้งใจจะบังคับให้ข้ายกบุตรชายให้ แทนที่บุตรชายของนางที่ตายไป ทั้งยังเตรียมวัดให้ข้าออกบวช โดยเอาเรื่องทางการทหารของพี่ชายข้ามาข่มขู่“ คำพูดของนางสร้างความตกใจและฮือฮา แต่คนไม่รู้สำนึกอย่าง เจิ้งเกาซี กลับหัวเราะเสียงดัง“นางพึ่งคลอดลูก!! นางเสียสติเช่นนี้ทุกคนต้องเห็นใจข้า ข้าอดทนกับภรรยาที่ไม่ได้เรื่องมานาน พวกท่านเห็นหรือไม่ว่านางเอาแต่ใจแค่ไหน ซ่งอ

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยนางยังไม่หยุดที่จะยิ้ม และยิ้มอย่างอารมณ์ดี“ชุดนี้คิดถูกแล้วที่เลือกผ้าจากแคว้นจิงโจวมาตัดเย็บ อีกไม่นานจะถึงวันปักปิ่น ลูกสาวของแม่ดูสง่างามดั่งดอกท้อผลิบาน” นางเดินเข้ามาพร้อมแม่นมพบว่าตอนนี้ทุกอย่างถูกจัดแต่งอย่างสวยงาม ทั้งมารดาและบิดาต่างตื่นเต้นที่ฝ่าบาทจะมาเยี่ยมเยือนที่จวน แม้จะมาแล้วหลายหนแต่ก็ยังตื่นเต้นอยู่ดี“ข้ารักท่านแม่ รักท่านพ่อ รักพี่ใหญ่ รักฮองเฮา รักหมดทุกคนในจวนซ่งเลย” แม้ตอนนี้นางจะมีอายุเกือบ15หนาว แต่หัวใจและสมองของนางคือเด็กสาววัย18หนาวที่ผ่านการมีสามีและมีบุตรชายมาแล้ว วันนี้นางดีใจจริงๆที่สวรรค์ประทานโอกาสให้นางได้กลับมาจัดการอะไรหลายๆอย่าง นางจะตั้งใจใช้ชีวิตให้ดี จะปกป้องทุกคนจากคนชั่วอย่างองค์รัชทายาทรองและคนสกุลเจิ้งให้ได้!!“ตั้งแต่ตื่นมาคุณหนูสามบอกรักบ่าวไม่หยุดเลยเจ้าค่ะ” แม่นมหวังกระซิบบอกฮูหยินซ่งก่อนจะพากันยกยิ้มเอ็นดู ฝ่ามือบางของผู้เป็นแม่ลูบผมยาวสลวยที่เกล้าผมไว้เพียงครึ่งหัว ปิ่นยังเป็นปิ่นทองธรรมดาเพียง1อันเท่านั้น เพราะยังไม่ถึงเวลาที่จะได้ปิ่นตระกูล“ท่านแม่!!” เสียงคนที่มาใหม่ทำนางตาโต“พี่ชายใหญ่!!” นางรีบวิ่

จากวันนั้นจบลงที่นางมีเวลาเตรียมตัวอีกหนึ่งเดือนก่อนถึงวันปักปิ่น ตอนนี้นางกำลังนั่งคิดบางอย่างอย่างรอบครอบ“ลู่ชิน ข้าต้องการกระดาษกับหมึก บอกท่านแม่ว่าข้าขอทบทวนตำรา วันนี้ไม่ออกไปจากจวน” นางสั่งสาวใช้ก่อนนำที่จะได้รับสิ่งที่ร้องขอ จากนั้นจึงเขียนถึงตัวละครในอดีตที่กระทำชั่ว“อีกไม่กี่วันรัชทายาทรองหลู่หยางโหลว จะแต่งงานกับคุณหนูสกุลเจิ้ง จากนั้น…คนในสกุลเจิ้งอยู่ดีกินดี ทยอยกันไปตั้งรกรากที่แคว้นเว่ย ได้เป็นขุนนางรับราชการต่างๆ เช่นนั้นก็หมายความว่า…ความผิดของแม่ทัพหลี่ อาจจะมาจากคนพวกนี้ เพราะก่อนที่จะโดนประหาร รับผิดแทนองค์รัชทายาทเรื่องการซ่องสุมกำลังพล เห้อออ แล้วเหตุใดต้องไปรับผิดแทนกันด้วยหล่ะ มีอะไรที่มากกว่านั้นงั้นหรือ” เสียดายที่ก่อนหน้านี้นางไม่ได้ถามเรื่องราวจากพี่ใหญ่เพราะมัวแต่จัดการเรื่องของตัวเอง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อมูลเลย แน่นอนว่าหลักฐานที่พี่ใหญ่ของนางมีนั้นช่วยเหลือแม่ทัพหลี่ได้ แต่คนสกุลเจิ้งกลับกล่าวอ้างว่า…หลี่เฟยหลงเก็บกำลังทหารไว้ราวๆห้าแสนนาย ภายหน้าอาจยึดบัลลังก์ ช่างไร้สาระสิ้นดี ฝ่าบาทในตอนนั้นกลัวราชวงศ์สั่นคลอน ตัดสินโทษประหารทั้งๆที่พี่ใหญ่ของนางมีห

เป็นดั่งที่นางคิดเช้านี้ในขณะที่กำลังจะขึ้นรถม้าเพื่อไปไหว้พระตามปกติ จู่ๆบุรุษที่นางแช่งชักหักกระดูกทุกวันตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็ปรากฏกายอยู่ที่หน้าจวนด้วยท่าทางภูมิฐาน ภาพเก่าๆวนย้อนกลับมาจนนางเริ่มปวดหัว การกระทำแสนชั่วร้ายทำนางกำมือแน่น“คุณหนู!“ ลู่ซินเห็นคนเป็นนายกำมือตรงหัวใจรีบเข้ามาจับมือบางเอาไว้ด้วยความตกใจ”ข้าไม่เป็นไร…ฟังข้าเอาไว้ลู่ลู่ อย่าให้บุรุษผู้นั้นเข้าใกล้ข้าเด็ดขาด!!“ แม้ไม่เข้าใจแต่สาวใช้พยักหน้ารับคำหนักแน่น นางเดินเข้าไปยืนเคียงมารดา ก่อนจะทำความเคารพคนที่อายุมากกว่า แต่ไม่ยอมสบตาเขา”น้องหญิง หลายวันมานี้ข้ายุ่งนัก วันนี้ตั้งใจวางตำราไปเป็นเพื่อนท่านป้าไหว้พระ เราจะได้ทำความรู้จักกันมากกว่านี้“ นางหลับตาลงทั้งที่ก้มหน้าจิกมือลงเพื่อสะกัดกั้นอารมณ์โกรธเคือง”ย่อมเป็นเรื่องที่ดีเจ้าค่ะ ท่านแม่จะได้สบายใจที่มีคนไปหลายๆคน“ นางขอตัวก่อนดึงแขนมารดาขึ้นรถม้า ส่วนเจิ้งเกาซีเห็นท่าทางเมินเฉยก็รู้สึกไม่พอใจ เขารูปงามเพียงนี้ แต่บุตรสาวสกุลซ่งกลับลังเลจะเลือกไม่พอ วันนี้ยังกล้าเมินเขาอีก!!“เจ้าเห็นหรือไม่! หากไม่ใช่ว่าท่านแม่บังคับข้ามา ป่านนี้…” เขาหันไปโวยวายใส่ผู

ทันทีที่บิดานางเปิดทางให้หลี่เฟยได้มาเยี่ยมนางได้ในวันพรุ่งนี้ แต่ซ่งอี้เหรินกลับใจร้อน นางมีบางอย่างต้องคุยกับเขาให้ได้จึงรีบร้อนคลานกลับมายังทางออก“เร็วเข้าก่อนที่แม่ทัพหลี่จะกลับจวน” นางหันไปหาสาวใช้ที่กำลังจับชายผ้าของนางที่ติดอยู่ที่กิ่งไม้ออกเพราะความรีบร้อนทำนางลัดเลาะออกมาไม่ดูทาง ปึก“โอ้ยยย” สิ่งของที่ขวางทางอยู่ด้านหน้าทำคนร้อนรนไม่ทันได้มองชนเข้าจังๆจนหงายหลัง ดีที่ใครบางคนดึงนางเอาไว้ก่อน“คุณหนูสามสกุลซ่ง หายดีแล้วงั้นหรือ” น้ำเสียงเย็นเหยียบถามเนิบๆทำคนที่กุมมือบริเวณจมูกรีบเงยหน้าขึ้นมามอง“ทะ ท่านแม่ทัพ!!” นางเผลอก้าวถอยหลังจนเขาต้องดึงอีกครั้งเพราะเกรงว่านางจะเหยียบต้นกุหลาบต้นเล็กเสียก่อน“ด้านหลังเจ้ามีกุหลายหินอยู่เต็มเครือ” นางรีบชักเท้ากลับมาก่อนจะก้มลงไปปลอบประโลมด้วยท่าทางน่ามอง“ข้าเกือบเหยียบพวกเจ้าไปแล้ววว” มือบางถูไถตามกลีบนวลพร้อมหน้าตาที่บ่งบอกว่าใจหายเพียงใด“เหตุใดจึงแอบฟังผู้ใหญ่คุยกัน” เขารู้ว่านางกำลังโอ้เอ้ไม่อยากให้เขาถามว่าเหตุใดจึงวิ่งออกมาหาเขา แต่ตัวเขานั้นเห็นนางตั้งแต่ดวงตากลมโตสอดส่องตามร่องไม้แล้ว จึงได้มายืนดักอยู่ตรงนี้“ข้า…เอ่อ ข้า จะ