Todos os capítulos de ผมว่าจะไม่เป็นลูกเขยนายอำเภอ: Capítulo 21 - Capítulo 30

“แล้วตำแหน่งประธานของที่นี่ล่ะคะ ใครเป็นคนคุม” “คุณป๊าก้องเกียรติเป็นประธานใหญ่คุมภาพรวมทั้งหมด เดิมทีโรงแรมนี้คุณป๊ากับคุณไตรภพสร้างและบริหารร่วมกันมา” แตมชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาคมฉายรอยเย็นชาและหม่นขึ้นมาอย่างชัดเจนเมื่อต้องเอ่ยชื่อนั้น เขาไม่เคยคิดจะเรียกชายคนนั้นว่าพ่อเลยสักครั้งนับตั้งแต่วันที่แม่สร้อยจากไป “พอแม่สร้อยเสีย แม่ฉันน่ะ คุณป๊าก้องเกียรติรับฉันมาเลี้ยงดู ทุกคนในตระกูล ทั้งคุณป๊า คุณไตรภพ อาก้องภพ อานภา แล้วก็พี่เพลิง เลยลงความเห็นยกหุ้นก้อนใหญ่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ให้ฉันถือไว้ เพื่อให้ฉันลงมานั่งเก้าอี้รองประธานและมีอำนาจบริหารจัดการที่นี่อย่างเต็มตัว ส่วนอีกครึ่งหนึ่งที่เหลือก็ยังคงอยู่ที่ทุกคน” อุ้มสังเกตเห็นแววตาเจ็บลึกและแข็งกร้าวคู่นั้นได้ทันที ไม่คิดเลยว่าคนที่มีบุคลิกมั่นใจ ทะนงตัว และแบกความรับผิดชอบก้อนโตขนาดนี้ จะมีปมในใจซ่อนอยู่ “เสียใจด้วยนะคะเรื่องคุณแม่... แล้วพี่แตมไม่มีพี่น้องคนอื่นเลยเหรอคะ” “มี... แต่คนละแม่กัน คุณไตรภพแต่งงานกับผู้ดี ฉันกับแม่สร้อยเลยต้องอยู่กันอย่างลับๆ” แตมสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย “คุณเตชเสียชีวิตไปแล้ว ส่วนตอนนี้ก

เสียงหอบหายใจของคนตัวเล็กที่นอนแผ่หลาอยู่ใต้ร่างยังไม่ทันคืนสู่จังหวะปกติ แตมก็เริ่มขยับกายอีกครั้ง ชายหนุ่มถอนแก่นกายที่ยังแข็งขืนออก จัดการเปลี่ยนเครื่องป้องกันชิ้นใหม่อย่างรวดเร็วและชำนาญ ก่อนพยุงร่างบางที่แทบไร้เรี่ยวแรงให้ลุกขึ้นมานั่ง “พะ... พอก่อนได้ไหมคะ อายเหนื่อยจนยกแขนไม่ขึ้นแล้ว...” อุ้มส่งสายตาอ้อนวอน แผ่นอกกระเพื่อมไหวตามแรงหอบ ใบหน้าหวานชุ่มเหงื่อแดงซ่าน “ใครบอกว่าให้พัก” แตมกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาคมกริบวาววับดั่งเสือร้ายที่ยังไม่อิ่มหนำ “เมื่อกี้ฉันเป็นคนคุมเกม คราวนี้ถึงตาเธอต้องแสดงผลงานบ้างแล้วคุณผู้ช่วย” ชายหนุ่มนั่งพิงหัวเตียงในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน แยกขาออกกว้าง มือหนาดึงรวบเอวคอดกิ่วของอุ้มขึ้นมานั่งคร่อมทับบนตักแกร่ง จัดแจงให้ร่างบางนั่งหันหลัง มุ่งหน้าออกไปทางปลายเตียง “ทะ... ท่านี้มัน...” อุ้มเบิกตากว้าง พยายามขยับหนี แต่แผ่นหลังกลับถูกดึงเข้าหาแผงอกกว้างจนแนบชิด “ท่านี้แหละ จะได้เห็นชัดๆ ว่าเวลาร่างกายเธอตอบรับฉัน มันสวยขนาดไหน” แตมกระซิบแหบพร่าข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนอุ้มขนลุกเกลียว มือหนึ่งยกขึ้นเคล้นคลึงทรวงอกอวบอิ่มอย่างหมั่นเขี้ยว อีก

คำเรียกตามใจเขาหลุดออกมาพร้อมเสียงครางหวานหวิว เมื่อแตมไม่ปล่อยให้เธอได้ต่อรองอีกต่อไป ริมฝีปากหยักร้อนก้มลงประกบจูบทันที ท่ามกลางสายน้ำอุ่นที่ไหลรดลงมา มือหนาเอื้อมไปคว้าซองฟอยล์ที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาฉีกด้วยฟันอย่างชำนาญ สวมใส่ลงไปอย่างรวดเร็ว “พี่แตม หนูเหนื่อยนะ” หญิงสาวบ่นอุบอิบ “ร่างกายเธอมันไม่ได้บอกแบบนั้นซะหน่อย มีแต่บอกว่าเอาอีก เอาอีกต่างหาก” “คนบ้า หื่น!” “แล้วชอบไหมล่ะ” มือหนารวบเอวบางไว้แน่น ดึงร่างเล็กเข้ามาชิดจนแผ่นหลังเนียนแนบสนิทกับผนังกระเบื้องเย็นเฉียบ สวนทางกับความร้อนระอุจากร่างกายของเขาที่ทาบทับลงมาใต้สายน้ำอุ่น “ใครจะไปชอบคนเผด็จการแบบคุณกัน อ๊ะ...” อุ้มเชิดหน้าเถียงได้เพียงครึ่งคำ ขาเรียวข้างหนึ่งก็ถูกมือแกร่งยกขึ้นเกี่ยวเอวสอบไว้มั่น ก่อนที่ตัวตนแข็งแกร่งจะแทรกผ่านความคับแน่นชุ่มฉ่ำเข้าไปในคราวเดียวจนมิด “อ๊า... พี่แตม...” “ปากแข็งแบบนี้ ต้องโดนทำโทษให้เข็ด” แตมครางในลำคอด้วยความซ่านใจ สองมือประคองสะโพกกลมกลึงไว้แน่น แล้วเริ่มขยับสวนสะโพกเข้าใส่เป็นจังหวะหนักหน่วง สายน้ำอุ่นที่ไหลรดลงมาไม่อาจดับเปลวไฟพิศวาสที่ลุกโชน เสียงเนื้อกระทบผสานก

ช่วงบ่ายหลังจากอุ้มเสร็จสิ้นจากการเรียนรู้งานในแผนกแม่บ้าน เธอก็ถูกเรียกตัวขึ้นมายังห้องทำงานรองประธาน บนโต๊ะตัวใหญ่มีแฟ้มเอกสารงบประมาณและการเบิกจ่ายย้อนหลังสองไตรมาสวางเรียงรายอยู่เป็นตั้ง “ตรวจดูตัวเลขในนี้ให้ละเอียด” แตมสั่งเสียงขรึม พลางเลื่อนแฟ้มเอกสารไปตรงหน้าเธอ “เปรียบเทียบใบเสนอราคากับยอดสั่งซื้อจริงของแผนกจัดซื้อและสต็อกกลาง ดูว่ามีอะไรผิดสังเกตไหม” อุ้มพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น เธอตั้งใจใช้ทักษะความละเอียดรอบคอบที่เคยช่วยแม่ทำบัญชีร้านข้าวแกงมาช่วยตรวจทาน เวลาผ่านไปร่วมสองชั่วโมง ปลายนิ้วเรียวชะงักกึกที่หน้างบจัดซื้อของแห้งและวัตถุดิบครัวพรีเมียม “พี่แตม... เอ่อ ท่านรองฯ คะ ดูตรงนี้สิคะ” อุ้มชี้ปลายปากกาลงบนเอกสาร “ใบเสร็จสั่งซื้อเนื้อวัวและไวน์นำเข้าจากซัพพลายเออร์เจ้านี้ มียอดเบิกจ่ายสูงกว่าราคาตลาดเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์ แถมบริษัทคู่ค้าเพิ่งจดทะเบียนได้ไม่กี่เดือน และที่สำคัญ... ปริมาณวัตถุดิบที่ลงว่ารับเข้าสต็อก กับยอดที่ครัวเบิกไปใช้จริงในแต่ละเดือนไม่สัมพันธ์กันเลย ตัวเลขหายไปเยอะมากค่ะ” แตมก้มมองตามรอยชี้ สายตาคมกริบหรี่ลง ประกายอำมหิตวาบผ่านในแววตาทันที

มื้อค่ำดำเนินไปอย่างเรียบง่ายทว่าอบอุ่นบนโต๊ะอาหารตัวเดิม ทั้งสองคนนั่งฝั่งตรงข้าม แลกเปลี่ยนเสียงหัวเราะและคำกัดจิกกันตลอดมื้อ แตมตักเนื้อหมูชิ้นโตใส่จานให้อุ้ม ส่วนเธอก็คอยค้อนสายตาวิบวับที่เขาคอยส่งมาป่วนหัวใจไม่หยุด กระทั่งช่วยกันเก็บล้างจานชามเสร็จ แตมก็คว้าข้อมือเธอจูงตรงดิ่งไปยังระเบียงกว้างที่มองเห็นวิวแสงสีของกรุงเทพฯ ยามราตรี ลมเย็นพัดเอื่อยๆ พัดพาปอยผมสลวยให้ปลิวกระจาย ชายหนุ่มดึงร่างเล็กให้นั่งลงบนเก้าอี้หวายตัวยาวก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงนั่งซ้อนด้านหลัง โอบกอดเธอไว้ในวงแขนแกร่ง “พรุ่งนี้เจอของจริงแล้วนะอาย” แตมเอ่ยเสียงนิ่งลึก ลมหายใจอุ่นเป่ารดขมับเนียน อุ้มเอนหลังพิงอกเขาอย่างผ่อนคลาย มือเล็กกุมมือหนาที่วางทาบอยู่บนหน้าท้องของเธอไว้ “พี่แตมกังวลเหรอคะ” “คนอย่างฉันไม่เคยกลัวพวกขี้ขลาดที่เล่นลับหลังหรอก” แตมยกยิ้มเย็น แววตาเด็ดขาดสะท้อนแสงไฟเบื้องล่าง “แต่ฉันแค่เป็นห่วง... ถ้าเรื่องมันบานปลาย เธอจะต้องยืนข้างฉันและอาจจะโดนเพ่งเล็งไปด้วย” คำพูดที่เจือกระแสความห่วงใยอย่างจริงใจทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นแรงผิดจังหวะ อุ้มหันใบหน้ากลับไปสบตากับเขาในความมืดสลัว “หนูไม่ได้อ่อ