Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

แตมในสายตาของชาวบ้านและบรรดาแม่ค้าสาวน้อยสาวใหญ่ในตลาดเวียงเชียงใหม่ คือหนุ่มหล่อมาดเท่ เจ้าเสน่ห์ และสายเปย์ตัวยง ด้วยโครงหน้าคมเข้ม ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน รูปร่างสูงใหญ่สมส่วน ประกอบกับอัธยาศัยดี มีลูกล่อลูกชน เวลาที่เขาก้าวเท้าไปทางไหนจึงมักจะมีเสียงสาวๆ ร้องทักทายและส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้อยู่เสมอ และด้วยนิสัยขี้เล่นตามประสาหนุ่มโสด ชายหนุ่มจึงมักจะหยอดคำหวานทำทีเป็นหมาหยอกไก่ไปเรื่อย แต่ลึกๆ ในใจแล้วเขาไม่เคยคิดจะจริงจังผูกมัดหรือมอบหัวใจให้ใครสักคน “อ้ายยศวรรธ ซื้อหยังเจ้า... เอานี่ไป ส้มหวานๆ จากสวนบ้านน้องก้อย ส่วนนี่กล้วยน้ำว้าแม่อุ้ยเพิ่นฝากมาให้เจ้า” “ขอบคุณครับน้องก้อย ฝากขอบคุณแม่อุ๊ยด้วยนะ” แตมรับถุงผลไม้มาถือไว้พลางส่งรอยยิ้มละลายใจให้แม่ค้าสาวประจำแผงผลไม้ “บ่เป็นหยังเจ้าอ้าย ว่างๆ อ้ายพาน้องก้อยขี่รถเล่นเลาะๆ แถวคูเมืองผ่องก็ดีนะเจ้า น้องก้อยอยากนั่งรถหรูของอ้าย” ก้อยเอ่ยชวนตาเป็นประกายหวานฉ่ำ “เอ่อ... ช่วงนี้พี่ยังไม่ค่อยว่างเลยครับ เอาไว้วันหลังนะ เดี๋ยวพี่ขอตัวไปซื้อของให้นายแม่ก่อน” ชายหนุ่มตัดบทอย่างสุภาพ ลื่นไหล ไร้ร่องรอยความอึดอัด “บ๊ายบายเจ้าอ้ายแตม อ

ในอาณาบริเวณอันกว้างใหญ่ไพศาลของไร่พราวตะวัน คฤหาสน์หลังงามสองหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เคียงข้างกันอย่างสง่างามโอ่อ่า หลังหนึ่งเป็นของก้องภพกับคุณน้ำฝน โอบล้อมไปด้วยทุ่งไร่กุหลาบขาวบริสุทธิ์สายพันธุ์ดีที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วทั้งหุบเขา ส่วนคฤหาสน์หลังใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จไม่นานข้างกันนั้นเป็นของก้องเกียรติกับอักษราภัค ถัดออกไปอีกไม่ไกลคือบ้านพักส่วนตัวหลังกะทัดรัดแสนอบอุ่นที่ก้องเกียรติและอักษราภัคตั้งใจสร้างไว้ให้น้ำตาลเป็นของขวัญ และหากมองเลยลึกเข้าไปยังแนวเชิงเขาอีกฝั่ง ก็จะเห็นโครงการรีสอร์ตหรูขนาดใหญ่ของเพลิงที่กำลังเร่งมือก่อสร้างจนใกล้เสร็จสมบูรณ์ พร้อมจะเปิดให้บริการต้อนรับนักท่องเที่ยวในเร็ววันนี้ แตมทอดสายตามองทัศนียภาพอันเงียบสงบพลางนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ที่มุมประจำของคาเฟ่ด้านหน้าไร่ สายลมเย็นพัดผ่านผิวกาย แต่ในห้วงความคิดของเขากลับไม่มีความสงบเลยสักนิด ภาพใบหน้าหวานหยด ดวงตากลมโตสั่นระริก และริมฝีปากอวบอิ่มของยัยตัวแสบในค่ำคืนนั้นยังคงฉายวนเวียนอยู่ในหัว สลับกับแผนการไล่ล่าตัวที่เขาวางไว้ในใจอย่างไม่ยอมวางมือ “คุณแตม! คุณแตมครับ! คุณท่านเรีย

“เกียรตินิยมอันดับหนึ่งด้านการบริหารธุรกิจ... แต่โปรไฟล์ประวัติการทำงานในโรงแรมห้าดาวแทบจะเป็นศูนย์” เสียงทุ้มเปรยขึ้นมาโดยที่เจ้าตัวยังคงนั่งหันหลังให้ “สี่คนก่อนหน้านี้มีทั้งประสบการณ์ตรงและคอนเนกชันที่พร้อมทำงานทันที... บอกผมมาสักสามข้อสิคุณอารียา ว่าทำไมผมถึงต้องเลือกเด็กจบใหม่ที่มาเกือบสายอย่างคุณ” เมื่อถูกจี้เข้าเรื่องงานและวิสัยทัศน์ สวิตช์ความมุ่งมั่นของอุ้มก็เปิดทำงานทันที หญิงสาวสูดหายใจลึก ปรับน้ำเสียงให้ฉะฉาน มั่นใจ และน่าเชื่อถือ “ข้อแรก แม้ดิฉันจะเป็นเด็กจบใหม่ แต่ดิฉันเปรียบเหมือนแก้วเปล่าที่พร้อมจะเรียนรู้วัฒนธรรมและระบบการทำงานของท่านรองฯ ได้อย่างรวดเร็วโดยไม่มีกรอบเดิมๆ มาขวางกั้นค่ะ ข้อสอง ตลอดการเรียนดิฉันทำโปรเจกต์วิเคราะห์ต้นทุนและระบบโลจิสติกส์ของธุรกิจบริการมาโดยตรง ดิฉันสามารถช่วยคัดกรองงานเอกสารและตรวจเช็กความคุ้มค่าของงบประมาณก่อนถึงมือท่านรองฯ ได้อย่างแม่นยำ และข้อสุดท้าย... ตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวต้องการความซื่อสัตย์ ไหวพริบ และการรักษาความลับระดับสูงสุด ดิฉันรับประกันได้ว่าความลับทุกอย่างของท่านรองฯ จะปลอดภัยและไม่มีวันรั่วไหลอย่างเด็ดขาดค่ะ” คว

เช้าวันเสาร์อันแสนเงียบสงบที่อุ้มตั้งใจจะนอนตื่นสายเพื่อซ่อมแซมกล้ามเนื้อที่ปวดระบมไปทั้งตัวกลับต้องพังทลายลงไม่เป็นท่า ครืด... ครืด... ครืด... เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงสั่นสะเทือนไม่ยอมหยุด อุ้มควานมือสะลึมสะลือไปหยิบมากดรับทั้งที่ตายังปิดสนิท “ฮัลโหล... ใครคะ” “ตื่นได้แล้วคุณอารียา สิบนาฬิกาตรงฉันต้องเห็นเธอมายืนรายงานตัวที่เพนต์เฮาส์” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่กรอกเข้ามาตามสายทำเอาความง่วงปลิวหายไปในพริบตา ร่างบางเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที “คุณแตม! วันนี้วันเสาร์นะคะ เป็นวันหยุด!” “ในสัญญาที่เธอเซ็นระบุไว้ชัดเจน ว่าผู้ช่วยส่วนตัวของฉันต้องพร้อมสแตนด์บายยี่สิบสี่ชั่วโมง ถ้าสิบโมงเช้ายังไม่มาถึง ฉันจะหักเงินเดือนวันละหนึ่งหมื่นบาท... แล้วเจอกัน” ติ๊ด! “คนเผด็จการ! ไอ้บ้าอำนาจ!” อุ้มกรีดร้องอัดหมอนอย่างหัวเสีย แต่เมื่อนึกถึงจำนวนเงินหนึ่งหมื่นบาทที่จะถูกหักไปต่อหน้าต่อตา ร่างเล็กก็จำต้องรีบกระวีกระวาดกระโดดลงจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัวอย่างไว คว้ากระเป๋าสะพายวิ่งออกจากคอนโดไปขึ้นแท็กซี่มุ่งหน้าสู่เพนต์เฮาส์หรูทันที เมื่อมาถึ

เมื่อกลับมาถึงเพนต์เฮาส์ อุ้มรีบขนของเข้าไปจัดในครัว ร่างบางหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมเตรียมทำหน้าที่แม่ครัว ดวงตากลมโตกวาดมองวัตถุดิบ ก่อนสะดุดตากล่องเสบียงขนาดใหญ่บนเคาน์เตอร์ พอเปิดดูก็พบทั้งน้ำพริกหนุ่มสูตรเด็ด ไส้อั่ว และแคบหมูกรอบฟูที่นายแม่อักษราภัคแพ็กส่งตรงมาจากเชียงใหม่ให้แตมชุดใหญ่ กลิ่นอายคุ้นเคยทำเอาคนตัวเล็กตาเป็นประกาย เพราะเป็นเมนูที่เธอกำลังอยากกินพอดี แตมที่ถอดเสื้อสูทออกเหลือเพียงเสื้อยืดสบายๆ เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาในครัว ชะโงกหน้ามองแม่ครัวคนเก่ง “จะทำเมนูอะไร กับข้าวบ้านๆ น่ะ” อุ้มหันมาสบตา ลังเลเล็กน้อยก่อนถาม “ถ้าหนูทำกับข้าวทางเหนือ... บอสจะทานได้ไหมคะ พอดีเห็นมีน้ำพริกหนุ่มกับแคบหมูอยู่ในกล่องนั่น” “ได้สิ ชอบมากด้วย ต่อไปนี้เวลาอยู่กันสองคนก็เรียกพี่สิ” ริมฝีปากหยักยกยิ้มอบอุ่น “ทำไมต้องเรียกพี่ หนูไม่ชิน” “เรียกให้ชินสิ” แตมโน้มหน้าเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปแตะปลายจมูกรั้นเบาๆ อย่างเอ็นดู สายตาหวานเชื่อมจนอุ้มต้องรีบหลุบตาลงต่ำ พวงแก้มใสซับสีเลือดฝาดขึ้นมาทันตาด้วยความขัดเขิน หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “พี่เป็นคนเหนือเหรอคะ” อุ้มรีบเปลี่ยนเรื่องแก้เขิน “เ