LOGINShare
ใครบอกว่าให้พักNc18+
publish date:
2026-09-14 15:27:22
Latest chapter
ผมว่าจะไม่เป็นลูกเขยนายอำเภอ เจ้าบ้านที่ดี
มื้อค่ำดำเนินไปอย่างเรียบง่ายทว่าอบอุ่นบนโต๊ะอาหารตัวเดิม ทั้งสองคนนั่งฝั่งตรงข้าม แลกเปลี่ยนเสียงหัวเราะและคำกัดจิกกันตลอดมื้อ แตมตักเนื้อหมูชิ้นโตใส่จานให้อุ้ม ส่วนเธอก็คอยค้อนสายตาวิบวับที่เขาคอยส่งมาป่วนหัวใจไม่หยุด กระทั่งช่วยกันเก็บล้างจานชามเสร็จ แตมก็คว้าข้อมือเธอจูงตรงดิ่งไปยังระเบียงกว้างที่มองเห็นวิวแสงสีของกรุงเทพฯ ยามราตรี ลมเย็นพัดเอื่อยๆ พัดพาปอยผมสลวยให้ปลิวกระจาย ชายหนุ่มดึงร่างเล็กให้นั่งลงบนเก้าอี้หวายตัวยาวก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงนั่งซ้อนด้านหลัง โอบกอดเธอไว้ในวงแขนแกร่ง “พรุ่งนี้เจอของจริงแล้วนะอาย” แตมเอ่ยเสียงนิ่งลึก ลมหายใจอุ่นเป่ารดขมับเนียน อุ้มเอนหลังพิงอกเขาอย่างผ่อนคลาย มือเล็กกุมมือหนาที่วางทาบอยู่บนหน้าท้องของเธอไว้ “พี่แตมกังวลเหรอคะ” “คนอย่างฉันไม่เคยกลัวพวกขี้ขลาดที่เล่นลับหลังหรอก” แตมยกยิ้มเย็น แววตาเด็ดขาดสะท้อนแสงไฟเบื้องล่าง “แต่ฉันแค่เป็นห่วง... ถ้าเรื่องมันบานปลาย เธอจะต้องยืนข้างฉันและอาจจะโดนเพ่งเล็งไปด้วย” คำพูดที่เจือกระแสความห่วงใยอย่างจริงใจทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นแรงผิดจังหวะ อุ้มหันใบหน้ากลับไปสบตากับเขาในความมืดสลัว “หนูไม่ได้อ่อ
ผมว่าจะไม่เป็นลูกเขยนายอำเภอ ใจเต้นโครมคราม
รถสปอร์ตคันหรูแล่นเลียบไปตามถนนยามเย็น ก่อนที่สายตาของอุ้มจะเหลือบไปเห็นแสงไฟและบรรยากาศอันคึกคักของตลาดนัดริมทาง “พี่แตม... เราแวะไปเดินเล่นคลองถมกันก่อนไหมคะ อายอยากได้ของนิดหน่อย” แตมหักพวงมาลัยชะลอรถ เหลือบมองใบหน้าหวานที่ส่งสายตาเป็นประกายอ้อนวอนแล้วก็ใจอ่อนยวบ “อือ ไปสิ พี่ก็ไม่ได้เดินตลาดแบบนี้นานแล้วเหมือนกัน” ทั้งคู่หาที่จอดรถแล้วพากันเดินลัดเลาะเข้าไปในตลาดนัดคลองถม อุ้มดูตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ เดินแวะร้านนู้นออกร้านนี้ตามประสาผู้หญิง ได้ของกระจุกกระจิกติดไม้ติดมือมาเพียบ ทั้งกิ๊บติดผมลายการ์ตูน ยางรัดผม และต่างหูแฟชั่นคู่ละร้อยกว่าบาท แตมยืนกอดอกมองต่างหูโลหะชุบวิบวับในมือเล็กพลางขมวดคิ้วมุ่น “ทำไมเธอถึงซื้อต่างหูแบบนี้มาใส่ มันดูไม่ค่อยทนเลยนะ” “มันก็สวยดีนี่คะ อีกอย่างมันก็ไม่แพง ใครๆ เขาก็ใส่กันทั้งนั้นแหละ” อุ้มยกต่างหูขึ้นทาบกับใบหูตัวเองแล้วยิ้มแป้นอย่างภูมิใจในของราคาประหยัด “ไว้วันหลังฉันจะซื้อให้ใหม่ เอาของดีๆ ไปเลย” ชายหนุ่มส่ายหัวเบาๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าถุงของฝากมาถือไว้ให้เอง “เรารีบไปซื้อของสดกันเถอะ... อีกอย่าง ของสำคัญก็หมดแล้วด้วย”
ผมว่าจะไม่เป็นลูกเขยนายอำเภอ โชว์เพาเวอร์
ช่วงบ่ายหลังจากอุ้มเสร็จสิ้นจากการเรียนรู้งานในแผนกแม่บ้าน เธอก็ถูกเรียกตัวขึ้นมายังห้องทำงานรองประธาน บนโต๊ะตัวใหญ่มีแฟ้มเอกสารงบประมาณและการเบิกจ่ายย้อนหลังสองไตรมาสวางเรียงรายอยู่เป็นตั้ง “ตรวจดูตัวเลขในนี้ให้ละเอียด” แตมสั่งเสียงขรึม พลางเลื่อนแฟ้มเอกสารไปตรงหน้าเธอ “เปรียบเทียบใบเสนอราคากับยอดสั่งซื้อจริงของแผนกจัดซื้อและสต็อกกลาง ดูว่ามีอะไรผิดสังเกตไหม” อุ้มพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น เธอตั้งใจใช้ทักษะความละเอียดรอบคอบที่เคยช่วยแม่ทำบัญชีร้านข้าวแกงมาช่วยตรวจทาน เวลาผ่านไปร่วมสองชั่วโมง ปลายนิ้วเรียวชะงักกึกที่หน้างบจัดซื้อของแห้งและวัตถุดิบครัวพรีเมียม “พี่แตม... เอ่อ ท่านรองฯ คะ ดูตรงนี้สิคะ” อุ้มชี้ปลายปากกาลงบนเอกสาร “ใบเสร็จสั่งซื้อเนื้อวัวและไวน์นำเข้าจากซัพพลายเออร์เจ้านี้ มียอดเบิกจ่ายสูงกว่าราคาตลาดเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์ แถมบริษัทคู่ค้าเพิ่งจดทะเบียนได้ไม่กี่เดือน และที่สำคัญ... ปริมาณวัตถุดิบที่ลงว่ารับเข้าสต็อก กับยอดที่ครัวเบิกไปใช้จริงในแต่ละเดือนไม่สัมพันธ์กันเลย ตัวเลขหายไปเยอะมากค่ะ” แตมก้มมองตามรอยชี้ สายตาคมกริบหรี่ลง ประกายอำมหิตวาบผ่านในแววตาทันที
ผมว่าจะไม่เป็นลูกเขยนายอำเภอ คลื่นใต้น้ำ
เช้าวันจันทร์อันแสนวุ่นวาย ณ ชั้นผู้บริหารของโรงแรมหรูระดับห้าดาว เข็มนาฬิกาบนฝาผนังเพิ่งจะเคลื่อนผ่านเวลาแปดโมงสามสิบห้านาทีไปได้เพียงไม่กี่อึดใจ ประตูลิฟต์ผู้บริหารเปิดออกพร้อมร่างสูงสง่าของแตมในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม คัตติ้งเนี้ยบกริบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงแผ่รังสีความน่าเกรงขามจนพนักงานทุกคนต่างพากันก้มศีรษะทักทายอย่างนอบน้อม ชายหนุ่มหยุดฝีเท้าลงหน้าโต๊ะทำงานหน้าห้อง ประสานสายตากับเลขาฯ รุ่นพี่คนสนิท “วันแรกก็มาสายแล้ว คุณธานิน... ถ้า อารียา มาถึงแล้ว ให้เธอเข้าไปพบผมที่ห้องทำงานด้วยทันที” “ครับบอส” ธานินก้มศีรษะรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว ผ่านไปไม่ถึงสามนาที เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังกึ่งวิ่งกึ่งเดินอย่างรีบร้อน ร่างบางของอุ้มในชุดเดรสทำงานสีครีมตัวเก่งที่เพิ่งซื้อมาใหม่ คัตติ้งพอดีตัวขับเน้นรูปร่างระหงดูสง่างาม กระหืดกระหอบวิ่งตรงเข้ามา เธอหยุดยืนหอบหายใจอยู่หน้าโต๊ะของธานินด้วยใบหน้าแตกตื่น “พี่ธานินคะ... บอสมาถึงหรือยังคะ” “เข้าไปข้างในเลยครับคุณอาย บอสเรียกพบด่วนเลยครับ” อุ้มสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจกลับคืนมา ก่อนจะเคาะประตูแล้วผลักเ
ผมว่าจะไม่เป็นลูกเขยนายอำเภอ กินหมูกระทะ
คำเรียกตามใจเขาหลุดออกมาพร้อมเสียงครางหวานหวิว เมื่อแตมไม่ปล่อยให้เธอได้ต่อรองอีกต่อไป ริมฝีปากหยักร้อนก้มลงประกบจูบทันที ท่ามกลางสายน้ำอุ่นที่ไหลรดลงมา มือหนาเอื้อมไปคว้าซองฟอยล์ที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาฉีกด้วยฟันอย่างชำนาญ สวมใส่ลงไปอย่างรวดเร็ว “พี่แตม หนูเหนื่อยนะ” หญิงสาวบ่นอุบอิบ “ร่างกายเธอมันไม่ได้บอกแบบนั้นซะหน่อย มีแต่บอกว่าเอาอีก เอาอีกต่างหาก” “คนบ้า หื่น!” “แล้วชอบไหมล่ะ” มือหนารวบเอวบางไว้แน่น ดึงร่างเล็กเข้ามาชิดจนแผ่นหลังเนียนแนบสนิทกับผนังกระเบื้องเย็นเฉียบ สวนทางกับความร้อนระอุจากร่างกายของเขาที่ทาบทับลงมาใต้สายน้ำอุ่น “ใครจะไปชอบคนเผด็จการแบบคุณกัน อ๊ะ...” อุ้มเชิดหน้าเถียงได้เพียงครึ่งคำ ขาเรียวข้างหนึ่งก็ถูกมือแกร่งยกขึ้นเกี่ยวเอวสอบไว้มั่น ก่อนที่ตัวตนแข็งแกร่งจะแทรกผ่านความคับแน่นชุ่มฉ่ำเข้าไปในคราวเดียวจนมิด “อ๊า... พี่แตม...” “ปากแข็งแบบนี้ ต้องโดนทำโทษให้เข็ด” แตมครางในลำคอด้วยความซ่านใจ สองมือประคองสะโพกกลมกลึงไว้แน่น แล้วเริ่มขยับสวนสะโพกเข้าใส่เป็นจังหวะหนักหน่วง สายน้ำอุ่นที่ไหลรดลงมาไม่อาจดับเปลวไฟพิศวาสที่ลุกโชน เสียงเนื้อกระทบผสานก
ผมว่าจะไม่เป็นลูกเขยนายอำเภอ อาบน้ำขัดหลัง
สายของวันอาทิตย์ แสงแดดอุ่นส่องลอดผ่านม่านโปร่งเข้ามาในห้องนอนใหญ่ อุ้มงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกระบมไปทั้งตัว ความปวดเมื่อยแล่นริ้วตั้งแต่สะโพกลงไปถึงปลายเท้า เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงสั่นครืดคราดไม่หยุดจนเธอต้องเอื้อมมือไปคว้ามาดู ปลายสายตัดไปก่อนที่เธอจะทันได้กดรับ พร้อมกับข้อความจากมะลิที่เด้งรัวเข้ามา มะลิ: อีอุ้ม! มึงหายหัวไปไหนแต่เช้าเนี่ย อุ้มกะพริบตาปรับโฟกัส พิมพ์ตอบกลับไปด้วยชื่อไลน์ นางงาม นางงาม: มาทดลองงานไง มะลิ: ทดลองงานบ้าอะไรวันอาทิตย์วะ! บริษัทไหนเขาให้เริ่มงานวันหยุดกันอีบ้า! นางงาม: ผู้ช่วยส่วนตัวไม่มีวันหยุดย่ะ บอสสั่งกูต้องมา มะลิ: เออๆ รวยแล้วอย่าลืมเพื่อนละกัน มึงจะกลับกี่โมง กูจะชวนไปกินหมูกระทะตอนเย็น ฉลองที่ได้งานใหม่เนี่ย หิวจะตายแล้ว อุ้มชำเลืองมองพื้นที่ว่างข้างเตียงที่แตมลุกออกไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ก่อนพิมพ์ตอบ นางงาม: เดี๋ยวกูทักบอกนะ น่าจะช่วงบ่ายๆ มั้ง มะลิ: โอเค อย่าช้าล่ะมึง เดี๋ยวโต๊ะเต็ม! พอกดล็อกหน้าจอ อุ้มก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางขยับตัวจะลุกขึ้นนั่ง แต่ความเจ็บแปลบตรงจุดกึ่งกลางกายทำเอานิ่วหน้าครางเบาๆ มือเ
You May Also Like
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย318.2K viewsแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI78.9K viewsหกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา324.5K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่237.9K viewsยังเป็นรักอยู่วันยังค่ำ
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่64 viewsชายาที่ไม่ถูกรัก
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว964 viewsภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก
อิ๋นอู้7.8K viewsเมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า
จินเหมยเทียน48 views
