All Chapters of ตัวประกอบอย่างข้า ขอลาออกจากการเป็นภรรยาของท่านโหว: Chapter 21 - Chapter 30

สายฝนหลงฤดูยังคงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง ทว่าความเหน็บหนาวจากภายนอกมิอาจแทรกซึมเข้ามากระทบกระเทือนความอบอุ่นภายในรถม้าคันใหญ่ของจวนหนิงหย่วนโหวได้เลยแม้แต่น้อย รถม้าไม้แล่นไปตามถนนที่เปียกแฉะอย่างเชื่องช้าและมั่นคง เสียงล้อรถบดเบียดกับแผ่นหินสลับกับเสียงหยาดฝนตกกระทบหลังคา เกิดเป็นท่วงทำนองที่ชวนให้จิตใจสงบ ทว่าสำหรับหลี่มู่หรงแล้ว จังหวะการเต้นของหัวใจนางในยามนี้กลับสวนทางกับความสงบนั้นอย่างสิ้นเชิง นางนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเบาะรองนั่งที่บุด้วยขนจิ้งจอกหนานุ่ม ทว่าสิ่งที่สร้างความอบอุ่นให้นางหาใช่ขนสัตว์เหล่านั้นไม่ แต่เป็นอ้อมแขนแกร่งของบุรุษที่โอบรัดเอวบางของนางเอาไว้แน่นหนาตั้งแต่ก้าวขึ้นรถม้า เซี่ยอวิ๋นเจิงนั่งซ้อนอยู่เบื้องหลัง ดึงร่างของนางให้พิงแผ่นอกกว้างของเขา ปลายคางของแม่ทัพหนุ่มเกยอยู่บนลาดไหล่บอบบาง ลมหายใจอุ่นร้อนเจือด้วยกลิ่นอำพันทะเลรินรดอยู่ที่ซอกคอขาวผ่องของนางอย่างสม่ำเสมอ หลี่มู่หรงพยายามขยับตัวออกห่าง ทว่าวงแขนนั้นกลับรัดแน่นขึ้น "ท่านโหว... ท่านขยับไปนั่งฝั่งตรงข้ามไม่ได้หรืออย่างไร นั่งเบียดเสียดกันเช่นนี้ ข้าอึดอัดจนหายใจไม่ออกแล้ว" นางบ่นอุบอิบ พยายาม

วสันต์ผ่านพ้น เหมันต์คืบคลานเข้าแทนที่ สายลมเหนือพัดกรรโชกแรงหอบเอาความหนาวเหน็บมาเยือนเมืองรุ่ยอาน หยาดฝนหลงฤดูเมื่อหลายวันก่อนกลายสภาพเป็นเกล็ดน้ำค้างแข็งเกาะพราวอยู่ตามกิ่งไผ่และหลังคากระเบื้องของจวนหนิงหย่วนโหวแม้ภายนอกจะหนาวเย็นจนแทบขาดใจ ทว่าภายในเรือนอวิ๋นลั่วกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นจากเตาผิงถ่านไม้สนไร้ควันชั้นดี ซึ่งเป็นสินค้าประมูลชุดแรกที่ถูกส่งตรงมาจากคลังสกุลซูตามสัญญาบนเตียงไม้แกะสลักลวดลายมงคล ร่างบอบบางของหลี่มู่หรงนอนขดตัวซุกอยู่ใต้ผ้าห่มขนจิ้งจอกผืนหนา ดวงตาหงส์ที่เคยกะเปล่งประกายสดใสบัดนี้ปิดสนิท คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น ลมหายใจที่พ่นเข้าออกมาร้อนผ่าวราวกับเปลวเพลิง พวงแก้มที่เคยขาวผ่องดุจหิมะกลับแดงก่ำด้วยพิษไข้"ฮูหยินเจ้าคะ ฮูหยิน..." จวี๋หว่านยืนอยู่ข้างเตียง มือเล็กๆ สั่นเทาขณะบิดผ้าชุบน้ำมาซับลงบนหน้าผากของผู้เป็นนาย สาวใช้ตัวน้อยน้ำตาคลอเบ้า ผลจากการตรากตรำทำงานหนักติดกันหลายสัปดาห์ ผนวกกับการต้องออกไปกรำฝนปะทะคารมกับกลุ่มอันธพาลหน้าร้านผ้าทอ ทำให้ร่างกายที่เพิ่งฟื้นไข้เมื่อเดือนก่อนของหลี่มู่หรงประท้วงอย่างรุนแรง เมื่อคืนนี้นางยังคงนั่งดีดลูกคิดนับผลกำไรด้

เกล็ดหิมะแรกแห่งฤดูเหมันต์โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าสีหม่น ย้อมหลังคากระเบื้องของจวนหนิงหย่วนโหวให้ขาวโพลนดุจปุยฝ้าย สายลมเหนือพัดผ่านทิวไผ่ส่งเสียงหวีดหวิว หอบเอาความหนาวเย็นยะเยือกมาเยือนเมืองรุ่ยอาน ทว่าภายในห้องนอนใหญ่แห่งเรือนอวิ๋นลั่ว กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นจากเตาผิงถ่านไม้สนไร้ควันชั้นดี บนเตียงนอนไม้แกะสลักลวดลายมงคล หลี่มู่หรงขยับตัวอย่างเกียจคร้านภายใต้ผ้าห่มขนจิ้งจอกผืนหนา พิษไข้ที่รุมเร้าทำร้ายร่างกายเมื่อหลายวันก่อนได้มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความสดชื่นกระปรี้กระเปร่าของสตรีที่เพิ่งได้รับคำมั่นสัญญาและผลกำไรก้อนโต นางเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ แสงสว่างยามสายสาดส่องลอดผ่านม่านมุกเข้ามา สะท้อนเข้ากับดวงตาคมของบุรุษร่างสูงใหญ่ที่นั่งพิงหัวเตียงจ้องมองนางอยู่ก่อนแล้วเซี่ยอวิ๋นเจิงสวมเพียงชุดลำลองผ้าไหมสีขาวสะอาดตา เรือนผมสีหมึกปล่อยสยายลงมาคลอเคลียลาดไหล่ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงดุจรูปสลักน้ำแข็งยามอยู่ในค่ายทหาร บัดนี้กลับประดับด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข แววตาทรงเสน่ห์ทอดมองภรรยาในอ้อมแขนด้วยความรักใคร่และหวงแหนอย่างเปิดเผย มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับกระบี่กำลังลูบไล้เส้นผมของนางอย่าง

เกล็ดหิมะบางเบาดุจขนห่านโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าสีเทาหม่นอย่างต่อเนื่อง ปูลาดพื้นกระดานและลานหินของจวนหนิงหย่วนโหวให้ขาวโพลน ความหนาวเย็นของกลางฤดูเหมันต์แผ่ซ่านไปทั่วทุกหัวระแหง ทว่าภายในห้องหนังสือใหญ่แห่งเรือนอวิ๋นลั่ว กลับมีความร้อนระอุแห่งความมั่งคั่งแผ่กระจายออกมาจนสายลมหนาวมิอาจกล้ำกรายบนโต๊ะไม้มีกองโฉนดที่ดิน ตั๋วเงิน และสมุดบัญชีทรัพย์สินถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย หลี่มู่หรงในชุดผ้าไหมสีแดงชาดทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวบริสุทธิ์ กำลังนั่งใช้ปลายนิ้วเรียวยาวไล่ตรวจสอบโฉนดร้านค้าและเรือนเพาะปลูกทีละแผ่น ดวงตาหงส์ทอประกายระยิบระยับยิ่งกว่าอัญมณีใดๆ ในใต้หล้า ข้างกายของนางมีตราประทับหยกเนื้อดีประจำตำแหน่งหนิงหย่วนโหววางตระหง่านอยู่ ประดุจสัญลักษณ์แห่งอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดที่ไม่มีผู้ใดกล้าท้าทายอีกต่อไป"สามสิบแปดร้านค้าในเมืองรุ่ยอาน ที่ดินเพาะปลูกหกพันไร่ทางตอนใต้ โรงเตี๊ยมสี่แห่งตามจุดพักม้า และคลังเสบียงชายแดนอีกสิบสองแห่ง..." หลี่มู่หรงพึมพำตัวเลขในใจ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มงดงาม "มิคิดเลยว่าจวนโหวที่ดูเรียบง่าย ไม่นิยมความฟุ้งเฟ้อ แท้จริงแล้วจะซุกซ่อนขุมทองคำมหาศาลไว้ถ

ณ หัวมุมถนนการค้าสายหลักอันเป็นที่ตั้งของภัตตาคารซุ่ยอิงโหลว มีผู้คนหลั่งไหลมาชุมนุมกันอย่างเนืองแน่นเสียจนแทบจะไม่มีทางเดินต้นเหตุแห่งความคึกคักผิดปกติท่ามกลางพายุหิมะนี้ มิใช่สิ่งอื่นใดนอกเสียจากกลิ่นหอมอันทรงอานุภาพที่ลอยตลบอบอวลออกมาจากบานประตูหน้าต่างของภัตตาคารซุ่ยอิงโหลว มันคือกกลิ่นหอมของเครื่องเทศชั้นเลิศ พริกฮวาเจียว เถาหอมจากชายแดนใต้ และสมุนไพรจีนนานาชนิดที่กำลังเดือดพล่านอยู่ในหม้อทองเหลือง กลิ่นนั้นหอมหวนและเผ็ดร้อนเสียจนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องสูดลมหายใจเข้าไปเต็ม ๆ ความหนาวเหน็บที่เคยจับขั้วหัวใจพลันมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอยากรู้อยากเห็นจนต้องก้าวเท้าเข้าไปดูภายในภัตตาคารสามชั้นที่ได้รับการปรับปรุงตกแต่งใหม่จนโอ่อ่าตระการตา โคมไฟสีแดงสดถูกแขวนประดับประดาให้ความรู้สึกอบอุ่นและเป็นมงคล บนโต๊ะไม้ขัดเงาทุกตัว ล้วนมีหม้อทองเหลืองตั้งไว้ ตรงบริเวณปล่องไฟนั้นบรรจุถ่านไม้สนไร้ควันคุณภาพดีที่กำลังลุกโชน ให้ความร้อนสม่ำเสมอโดยมิทำให้เกิดควันระคายเคืองตา น้ำแกงสีขาวผ่องที่เคี่ยวจากกระดูกวัวและสมุนไพรทางฝั่งซ้าย ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนละไม ในขณะที่น้ำแกงสีแดงเข้มที่ลอยล่อ