جميع فصول : الفصل -الفصل 180

ทางด้านท่านปู่ทวดอย่างศีลนั้น ก็กำลังคุยโวโอ้อวดอยู่กับสมศักดิ์หัวหน้าหมู่บ้านที่กำลังจะกลายเป็นอดีต เพราะได้ยกตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านให้กับลูกชาย สมศักดิ์วันนี้โดนตาเฒ่าศีลไปลากตัวออกมาจากบ้านมาที่ร้านน้ำชาของหลานสาวที่เรือนท้อ และต้องมานั่งเดินหมากพร้อมๆ ไปกับฟัง ตาเฒ่าศีลคุยโวโอ้อวดเรื่องหลานแฝด ทั้งๆ ที่หลานยังไม่คลอดออกมา เสียหน่อย หลานสะใภ้พึ่งตั้งท้อง แต่ตาเฒ่านี่เอามาพูดเหมือนหลานตัวเองคลอดออกมาแล้วเสียอย่างนั้นทางด้านน้องชายของอาทิตย์และน้องสาว ต่างก็พากันดีใจที่พี่ใหญ่ทำสำเร็จแล้วต่อไปนี้ท่านพ่อจะได้ไม่ต้องมากดดันพวกเขาอีก แบบนี้มันต้องฉลองพี่ใหญ่เก่งมาก แถมหลานยังเป็นแฝดเหมือนพวกเขาอีก แต่กลับมีคน ไม่ดีใจเท่าที่ควรนั่นก็คือเพลิงกัลป์“พี่สาม ทำไมท่านไม่ดีใจหรือเจ้าคะ ที่พี่ใหญ่มีหลานให้ท่านพ่อแล้ว พวกท่านจะได้ไม่โดนท่านพ่อกดดันอีกต่อไปแล้ว ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ”“ดีใจก็ดีใจอยู่หรอกนะน้องห้า แต่ข้าก็เบื่อมากที่ต้องมีคนที่หน้าตาเหมือนตัวเองเพิ่มมาอีกสองคน เจ้าจะไม่ให้พี่รู้สึกแย่ได้ยังไง ดูพวกเราสิ ผู้ชาย 4 คนหน้าเหมือนท่านพ่อมากทุกคน แล้วลูกพี่ใหญ่หน้าจะไม่เหมือน พี

“เปล่าข้าคิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ คิดถึงสมัยก่อนตอนเป็นเด็กๆ”“อ่อ ข้านึกว่าเจ้านึกเสียดายที่ด่านางผู้นั้นเสียเตลิดเปิดเปิง แทนที่เจ้าจะสมยอมให้นางจับเจ้าทำสามี”“เหอะ ทำไมตอนนั้นเจ้าไม่สมยอมซะเองเล่า เจ้าเองก็อยู่กับข้า”“นางไม่ได้อยากได้ข้าเป็นสามี ทำไมข้าต้องถวายตัวให้นางด้วยล่ะ อีกอย่างผู้หญิงแบบนั้น ต่อให้อยากได้ข้า ข้าก็ไม่เอา”“เหรอ ข้านึกว่าเจ้าเสียดายนาง ถึงได้ขุดคุ้ยเอามาพูดอีก”“พอๆ ข้าไม่เถียงกับเจ้าแล้ว แล้วนี่มาหาข้ามีอะไรหรือเปล่า”“ไม่มี แค่มาชวนไปกินข้าวที่บ้านข้า ข้ามีเหล้าสูตรใหม่มาให้ชิม เผื่อว่าเจ้าจะอยากเอาไปขายที่ต่างเมือง”“ได้ๆ ข้าไปแน่อยู่แล้ว เจ้ารอข้าสักครู่ ข้าจะไปบอกท่านแม่ไม่ต้องทำมื้อเย็นเผื่อข้า”“อืม เร็วๆ ด้วย ต้องไปช่วยกันย่างหมู”หลังจากนั้นอารัญก็เดินออกมาพร้อมเพลิงกัลป์และพวกเขาสองคนยังไปชวนสหายวัยเด็กที่ ร่วมเรียนมาด้วยกันอีกหลายคน เมื่อชวนคนจนครบแล้วก็พากันยกโขยงไปบ้านไร่เชิงเขาทันที หลังจากนั้นก็เกิดเป็นงานเลี้ยงเล็กๆ ที่มีสมาชิกเกือบ 20 คนพวกเขาคุยกันสนุกสนาน อีกด้านอนันต์เองก็กำลังฉลองอยู่กับคิมหันต์และกำจรโดยที่กล้าตามมาทีหลัง ส่วนพวกผู้หญิง

บัวบงกชที่เดินเข้ามาในห้องรับรอง และเซียวอี้เทียนก็หันหน้ามาพอดี สองสายตาประสานกันต่างคนต่างนิ่งอึ้ง หัวใจของเซียวอี้เทียนแทบจะหยุดเต้น ส่วนบัวบงกชเองก็ได้แต่ตกตะลึง ทั้งสองคนรู้สึกไม่ต่างกัน ทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน บัวบงกชเองก็ไม่เคยพบหน้าเซียวอี้เทียนมาก่อน แต่ทำไมนางถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับคนผู้นี้เซียวอี้เทียนที่ได้แต่แอบมองนางอยู่ห่างๆ แต่วันนี้นางมายืนอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว ในที่สุดนางก็ยอมมาพบเขาจริงๆ ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาจะไม่ยอมปล่อยมือจากนางเด็ดขาด“คุณชายท่านนี้ไม่ทราบว่าท่านต้องการพบข้าด้วยเหตุอันใดหรือ เจ้าคะ”“แม่นางบัวบงกช ตัวข้ามีนามว่าเซียวอี้เทียน ข้าขอรบกวนเวลาของแม่นางสักครู่ได้หรือไม่”“ท่านมีธุระอะไรกับข้าเช่นนั้นหรือเจ้าคะ”“ข้ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับแม่นางสักครู่”“เช่นนั้นหรือเจ้าคะ เชิญท่านพูดมาเถอะเจ้าค่ะ”“ข้าขอพูดตามตรงไม่อ้อมค้อมเลยก็แล้วกัน ข้านั้นปักใจรักแม่นางบัวบงกช ไม่ทราบว่าแม่นางจะให้โอกาสข้าได้หรือไม่ ข้าไม่ได้ต้องการคำตอบในตอนนี้ เพียงแค่ข้าหวังว่าแม่นางบัวบงกช จะยอมให้โอกาส คบหาดูใจกับข้าได้หรือไม่”“เอ่อ ท่านพูดง่ายไปหรือไม่เจ้าคะ

“จะถอยออกมาดีๆ หรือจะให้พ่อตีเจ้าเสี่ยวเป่า ปล่อยเมียพ่อเดี๋ยวนี้”“ไม่ ข้าไม่ปล่อย ท่านแม่ของข้า ท่านแม่ท่านดูสิท่านพ่อจะตีข้า ข้าโตขนาดนี้แล้วท่านพ่อยังจะตีข้าอีก ท่านแม่ข้าไม่ยอมนะขอรับ”“เพราะเจ้าโตแล้วน่ะสิ เจ้ายังจะมาอ้อนท่านแม่อีก ถอยออกมาเดี๋ยวนี้ หากเจ้าไม่ถอยออกมาดูซิว่าพ่อจะกล้าตีเจ้าหรือไม่”“ท่านแม่ ท่านพ่อจะตีข้าจริงๆ ท่านแม่ต้องช่วยลูกนะขอรับ”ยังไม่ทันที่เพลิงกัลป์จะได้ออดอ้อนท่านแม่ทำตัวเป็นเด็กๆ ต่อไป คิมหันต์ก็ไปดึงลูกชายออกมาจากภรรยาและลงมือตีก้นลูกชายทันที โดยไม่มีการยั้งมือเลย ใบหม่อนได้แต่มองสองพ่อลูกด้วยความรักและมีความสุข จากนั้นสองพ่อลูกก็วิ่งไล่ตีกันไปทั่วบ้าน เสียงดังโวยวายจนท่านปู่อย่างศีลต้องออกมาดุด่า เพราะกลัวว่าเจ้าสองพ่อลูกคู่นี้จะเสียงดังจนทำให้เหลนน้อยตื่น“หยุดเดี๋ยวนี้ พวกเจ้าพ่อลูกเล่นอะไรกัน เสียงดังลั่นบ้าน เดี๋ยวเหลนข้าก็ตื่นหรอก คิมอายุเจ้าก็ไม่ใช่น้อยๆ มาไล่ตีลูกทำไม ลูกชายเจ้าไม่ใช่เด็กๆ แล้ว อายุ 22 แล้ว แล้วนี่พวกเจ้าพ่อลูกไม่มีงานทำเรอะ”“ท่านพ่อก็เสี่ยวเป่ากอดเมียข้า ข้าย่อมต้องทำโทษลูกผิดตรงไหน”“เมียเจ้าไม่ใช่แม่ของเจ้าเสี่ยวเป่ามั

“อืม แล้วนี่เจ้ามาหาพี่หรือมาดูหลาน”“มาดูหลานขอรับ พวกเขาอยู่ที่ไหนหรือ”“อยู่ที่ห้องโถงกับพี่สะใภ้เจ้า”“ขอรับ ไปกันเถอะ”ทั้งสองคนเดินมาถึงห้องโถง ภายในคอกกั้นมีเด็กสองคนตัวอ้วนกลม กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่ เมื่อทั้งสองเห็นว่าท่านพ่อกลับมาแล้ว ก็รีบคลานเข้ามาหาทันที แต่ก็ต้องหยุดคลานกะทันหัน เพราะมีคนที่หน้าตาเหมือนท่านพ่อมากคนนี้พวกเขาไม่รู้จัก พวกเขาเคยเห็นแต่อารองตะวันที่ใจดีมากมักจะเอาของเล่นมาให้เสมอ“สายฟ้า พายุ นี่คืออาสามของพวกเจ้า มาหาอาสามสิ”เพลิงกัลป์จ้องมองหน้าเด็กทั้งสองเขม็ง และเด็กทั้งสองคนก็จ้องมองเขาตาไม่กะพริบเช่นเดียวกัน ไม่นานเพลิงกัลป์ก็ถอนหายใจอย่างปลงตก เฮ้อในที่สุดก็เหมือนพี่ใหญ่จนได้“เฮ้อ พี่ใหญ่ทำไมท่านไม่ทำให้ลูกหน้าเหมือนพี่สะใภ้ ท่านไม่เบื่อหน้าตัวเองหรือยังไง”“ฮ่าๆ ข้าจะไปทำอย่างนั้นได้ยังไง ยอมรับเถอะน่า ไหนๆ ก็มาแล้วอยู่เล่นกับหลานๆ ไปนะ ข้าขอตัวไปหาเมียก่อน ฝากเจ้าดูเด็กๆ ด้วยนะ”“พี่ใหญ่ ท่านนี่มันจริงๆ เลย กลางวันแสกๆ ท่านก็ไม่เว้น หัดอาย ผีสางเทวดาบ้างเถอะ”“อายทำไม มัวแต่อายข้าก็อดน่ะสิ เจ้าเลี้ยงหลานให้ดีๆ เลย”เพลิงกัลป์ที่ไม่รู้จะทำยังไง