جميع فصول : الفصل -الفصل 30

หลินตงหยาง มีพื้นที่สวนหลังบ้านทั้งหมด 5 หมู่ เมื่อปรึกษากันในครอบครัวแล้ว ก็ตกลงกันว่าจะปลูกมันเทศ 2 หมู่ เผือก 2 หมู่ ที่เหลืออีกหนึ่งหมู่ ใช้ปลูกผักครึ่งหมู่ อีกครึ่งหมู่ปลูกถั่วลิสง ชาวบ้านเองก็เริ่มให้ความสำคัญกับการกักตุนอาหาร ต่างเริ่มลงมือพลิกหน้าดินทำการเพาะปลูกกันเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่จะมีแกะดำของหมู่บ้านไม่กี่ครัวเรือนเท่านั้นที่นอกจากจะไม่เริ่มพลิกหน้าดินในที่ดินของตัวเองแต่กลับเอาแต่ขี้เกียจและเดินรอบหมู่บ้านเพื่อนินทาว่าร้ายคนอื่น เช่นนางสงผิงจื่อ สตรีปากยื่นปากยาวที่วันทั้งวันเอาแต่เดินไปเมียงมองหน้ารั้วบ้านคนอื่นเพื่อหาเรื่องมาซุบซิบนินทา นางสงผิงจื่อคนนี้เป็นเพื่อนรักของชุนอิงสะใภ้ใหญ่บ้านซ่งอย่างฉางชุนอิงที่เข้าขากันดีกับแม่สามีอย่างนางฉีกุ้ยเถียน“ลุงสามข้าว่าท่านสมควรซื้อที่ดินเพาะปลูกเพิ่มนะขอรับ ตอนนี้ท่านมีเงินในมือแล้ว สามารถซื้อได้ ถ้าเผื่อว่าวันหนึ่งท่านแม่ของท่านกลับมา ด้วยนิสัยของนางท่านคิดว่านางจะไม่ทวงถามเอาสิ่งที่มีอยู่ไปจากท่านหรือ นางย่อมอ้างเรื่องกตัญญูมากดข่มท่าน แล้วพี่ชายลี่ฉุนกับน้องสาวลี่จูไหนจะท่านป้าจะทำอย่างไรเล่าขอรับ” หลินตงหยางพูดขึ้นในขณะ

ทางด้านหลินตงหยางไม่สนใจว่าใครจะมีความคิดและทำอะไร นางฉีกุ้ยเถียนและคนอื่นจะใช้ชีวิตกันยังไง เขาล้วนไม่เอามาใส่ใจ การที่ครอบครัวซ่งย้ายออกไปนับว่าหมู่บ้านสงบสุขขึ้นเยอะ จะมีบ้างแค่นางสงซื่อสตรีปากยื่นปากยาวชอบนินทาว่าร้ายแต่ไม่ได้ก่อความวุ่นวายในหมู่บ้านมากมายนัก ซ่งเหอฉางเองตอนนี้ได้แผ้วถางที่ดินที่ซื้อมาใหม่และจ้างชาวบ้านมาช่วยสร้างกำแพง ส่วนหน้าที่ในการสร้างบ้านนั้นเป็นช่างจากในตัวเมือง ชาวบ้านที่มีที่ดินทำกินน้อยหลังจากไถพลิกหน้าดินแล้วยังไม่ได้ทำการเพาะปลูกก็จะมารับจ้างสร้างกำแพงเพื่อหารายได้อีกทางหนึ่ง เพราะฤดูหนาวยาวนาน ทำให้การเพาะปลูกล่าช้า อีกทั้งตอนนี้รู้สึกว่าอากาศแปรปรวนมาก บางวันร้อนบางวันมืดครึ้มเหมือนฝนจะตกแต่ทว่ากลับไม่มีฝนตกลงมาเลย เพราะเรื่องนี้ทำให้ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านทุกข์ใจเป็นอย่างมาก ภัยหนาวเพิ่งผ่านไป หากเกิดภัยแล้งในปีถัดไปชาวบ้านจะอยู่กันได้อย่างไร ตอนนี้ทางชายแดน ดูเหมือนว่าจะเข้าสู่ความสงบ เพราะอยู่ดี ๆ ฝ่ายตรงข้ามก็ยกทัพกลับไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนบุกทัพมาบุกก็มาเอาง่าย ๆ พอจะไปก็ไปแบบง่าย ๆ แต่ก็เป็นผลดีกับทั้งสองฝ่ายที่ไม่ต้องเสียเลือดเนื้อไปมากกว่านี

เมื่อนางฮุ้ยเหนียงเห็นนางสงผิงจื่อวิ่งหนีไปด้วยความหวาดกลัว นางก็อดที่จะโมโหไม่ได้ กล้าดีอย่างไรมาสาปแช่งสามีนางให้ตาย หากแม่สามีให้เงินไปหาหมอ สามีนางจะเป็นเช่นนี้รึ พวกเขาใจดำมาก นางไม่เคยคิดเลยว่าครอบครัวสามีจะใจร้ายใจดำได้ถึงเพียงนี้ รอให้สามีของนางหายดีเสียก่อนอย่าหาว่าพวกนางอกตัญญู ในเมื่อกล้าแยกบ้านในตอนที่สามีล้มป่วยไม่ได้สติ กล้าขับไล่สตรีและลูก ๆ ให้พาสามีออกมาอยู่บ้านหลังเก่าที่ผุพัง เช่นนั้นก็ตัดความสัมพันธ์กันไปเลยจะดีกว่า นางฮุ้ยเหนียงยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นใจ ตลอดเวลาครอบครัวรองทำงานเป็นวัวเป็นม้า ทำงานหนัก ทำงานมาก แต่ได้กินน้อย แม่สามีไม่เคยดุด่าว่ากล่าวครอบครัวใหญ่ ต่อให้นางสงผิงจื่อขี้เกียจขนาดไหนแม่สามีก็ไม่เคยว่า แต่กลับเป็นนางที่ต้องถูกแม่สามีโขกสับอยู่ทุกวันหลี่ต้าหลางมองดูภรรยาของตัวเองวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาก็คิดว่า นางคงไปหาเรื่องน้องสะใภ้รองมาอีกเป็นแน่ เหตุใดท่านแม่ถึงได้ตบแต่งสตรีสมองหมูเช่นนี้ให้กับเขากัน หลี่ต้าหลางถลึงตามองดูนางสงผิงจื่อ ด้วยความโมโห“ข้าให้เจ้ามาทำงานในแปลงนา เจ้าวิ่งไปหาเรื่องคนอื่นมาอีกแล้วใช่หรือไม่ เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถเอาชนะน้องสะใภ้รอง

หลังจากคิดหาวิธีขัดความเจริญของบ้านรองมาหลายวัน กลางดึกคืนหนึ่งนางสงผิงจื่อก็แอบย่องออกจากบ้านในขณะที่คนในบ้านนอนหลับกันหมด นางเดินไปที่ห้องครัวแล้วหยิบเอาตะบันไฟจากนั้นเดินมุ่งหน้าไปยังบ้านของหลี่เอ้อร์หลาง เพื่อจุดไฟเผาบ้าน นางต้องการให้บ้านรองตกตายไปและที่ดินทำกินทุกอย่างจะได้ตกมาเป็นของบ้านใหญ่ ไม่รู้ว่าเพราะความอิจฉาริษยาหรือความชิงชังที่มีทำให้นางตัดสินใจทำสิ่งที่โง่เขลาในครั้งนี้ ในตอนที่นางสงผิงจื่อกำลังจุดไฟเผาบ้านอยู่นั้น หลี่เสี่ยวจุนตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะต้องการไปเข้าห้องน้ำ แต่ด้วยความขี้เกียจของเขา ห้องน้ำของบ้านใหม่อยู่อีกด้านของตัวบ้าน ทำให้เขาไปยืนฉี่อยู่นอกกำแพง ด้วยความที่หลี่เสี่ยวจุนง่วงนอนมาก เขาเดินออกมาและยืนปลดเบาทั้งที่หลับตา ทำให้กองไฟที่นางสงผิงจื่อจุดนั้นดับ เท่านั้นยังไม่พอนางสงผิงจื่อยังโดนหลี่เสี่ยวจุนฉี่ราดหัวอีก ด้วยความโมโหนางลืมไปว่านางแอบมาจุดไฟเผาบ้านคนอื่น จึงได้ร้องโวยวายและทุบตีหลี่เสี่ยวจุน ด้วยเสียงก่นด่าที่ดังขึ้นในยามวิกาลและเสียงของหลี่เสี่ยวจุนที่พยายามตอบโต้นางสงผิงจื่อ ทำให้หลี่เอ้อร์หลาง และทุกคนในบ้านตื่นขึ้นมา นอกจากนี้ยังมีซ่งเหอฉา

หลี่เอ้อร์หลางทนไม่ได้กับการกระทำของพี่ชายจึงปรึกษากับภรรยาและลูก ๆ รับแม่เฒ่าหลี่มาอยู่ด้วยและดูแลอย่างดี แม่เฒ่าหลี่เองรู้สึกผิดจากก้นบึ้งของหัวใจ ตลอดเวลานางทำอันใดลงไป ลูกที่นางไม่ชอบหน้าในวันนั้นกลับกลายเป็นลูกที่ดูแลเลี้ยงดูนางในวันนี้ แม่เฒ่าหลี่ทั้งรู้สึกผิดและละอายใจ เมื่ออาการป่วยดีขึ้น นางได้แต่ขอโทษหลี่เอ้อร์หลางในสิ่งที่นางทำไม่ดีเอาไว้เมื่อครั้งก่อน แต่ด้วยความเป็นคนจิตใจดี หลี่เอ้อร์หลางกับภรรยาหาได้ติดใจเอาความกับแม่เฒ่าหลี่ เพียงแค่บอกให้นางอยู่อย่างสบายใจเท่านั้น ไม่ต้องคิดอันใดมาก อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไป แม่เฒ่าหลี่เองได้บอกเล่าเกี่ยวกับหลานชายทั้งสองที่ถูกหลี่ต้าหลางลบชื่อออกจากผังตระกูล เพียงเพราะต้องการตบแต่งหญิงหม้ายเข้ามา ถึงกับต้องตัดพ่อตัดลูกกับลูกชายของตัวเอง หลี่เจ๋อกับหลี่จ้าน ล้วนแล้วแต่เป็นเด็กดีกันทั้งคู่ “เอ้อร์หลาง ถือว่าแม่ขอร้องเจ้า เจ้าช่วยไปดูอาเจ๋อกับอาจ้านจะได้หรือไม่ ไม่รู้ว่าทั้งสองคนจะเป็นเช่นไร เงินทองแม่ก็เหลืออยู่เพียงเท่านี้ เงิน 5 ตำลึงนี้ ช่วยเอาไปให้หลานทั้งสองได้ตั้งตัว ถึงแม้พ่อสารเลวอย่างหลี่ต้าหลางจะลบชื่อของพวกเขาออกจากผังตร