جميع فصول : الفصل -الفصل 40

ในที่สุดวันที่หลี่ต้าหลางรอคอยก็มาถึง งานแต่งงานจัดขึ้นอย่างใหญ่โต แต่ชาวบ้านที่ไปร่วมยินดีกลับมีไม่มากนัก มีเพียงคนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลี่ต้าหลางเท่านั้น ด้วยหลาย ๆ คนไม่พอใจกับการกระทำของเขา ถึงแม้ว่าแม่เฒ่าหลี่จะไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้ แต่หลี่ต้าหลางก็ไม่สมควรทิ้งมารดาผู้ให้กำเนิดเอาไว้ที่ห้องเก็บฟืนเก่าโชคของแม่เฒ่าหลี่ยังดีที่มีลูกชายที่ดีและกตัญญูเช่นหลี่เอ้อร์หลาง หาไม่แล้วแม่เฒ่าหลี่คงได้สิ้นชื่อก็คราวนี้ หลังจากงานแต่งงานของหลี่ต้าหลางผ่านพ้นไป ถึงแม้ว่าจะไม่มีแม่เฒ่าหลี่และหลี่เอ้อร์หลางมาร่วมงาน แต่หลี่ต้าหลางกับแม่หม้ายหลูหาได้สนใจไม่ พิธีการยังดำเนินต่อไป ยิ่งไม่มีแม่สามีคอยกดขี่แม่หม้ายหลูก็ยิ่งชอบใจ “ท่านพี่ ท่านแม่ไม่มาร่วมงานแต่งของข้ากับท่าน ท่านแม่คงเกลียดข้าจริง ๆ ใช่หรือไม่เจ้าคะ”“เจ้าอย่าได้คิดอันใดให้มากความ ในเมื่อนางไม่พอใจในตัวเจ้า เช่นนี้ก็ดี ตอนนี้นางอยู่บ้านเจ้ารองถือว่าพวกเราไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกับนาง ตอนนี้พี่ว่าเจ้าอย่าได้คิดเรื่องอื่น เรามาทำเรื่องที่สมควรทำกันดีกว่า”“เรื่องอันใดหรือเจ้าคะ”“ก็...เรื่องดีงามระหว่างสามีภรรยาเช่นไรเล

ทางด้านหลี่ต้าหลางหลังจากแต่งภรรยาหม้ายเข้ามา เขาก็ต้องทำงานหนักมากขึ้นเพราะไม่อยากให้ภรรยาต้องลำบาก ตอนนี้แม่หม้ายหลูกำลังตั้งครรภ์ลูกของเขา ไม่แน่ว่าจะเป็นลูกชายคนแรกของพวกเขาก็เป็นได้ ตอนนี้หลี่ต้าหลางได้หลงลืมบุตรชายทั้งสองคนของตนไปเสียแล้ว หลี่เจ๋อกับหลี่จ้านหลังจากถูกบิดาผู้ให้กำเนิดลบชื่อออกจากผังตระกูล ก็พามารดามาอาศัยอยู่ในเมืองเพราะได้รับความช่วยเหลือจากบ้านอารองทำให้มีเงินเช่าบ้านหลังเล็ก ๆ หน้าบ้านเปิดเป็นร้านค้าให้มารดาได้ค้าขาย นางสงผิงจื่อมีฝีมือในการทำซาลาเปา นางอาศัยการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้หาเงินช่วยบุตรชายทั้งสอง จากเดิมที่เคยขี้เกียจตอนนี้นางกลับขยันมากขึ้น ด้วยแรงแค้นที่มีต่อหลี่ต้าหลาง นางจะทำให้คนอย่างเขาเสียใจที่ทำเช่นนี้กับนางและลูก นางจะต้องร่ำรวยและทำให้หลี่ต้าหลางเสียดายไปจนตายนี่เป็นวิธีแก้แค้นที่ดีที่สุดที่บุตรชายทั้งสองคนของนางได้บอกเอาไว้ การแก้แค้นนั้นไม่จำเป็นต้องไปสู้รบตบมือกับคนเหล่านั้น เพียงแค่ใช้ชีวิตให้ดีและมีความสุขและหาเงินให้มากขึ้นเท่านี้ก็ทำให้คนเหล่านั้นรู้สึกอิจฉาและเสียใจที่ตัดสินใจขับไล่พวกเขาออกมา เมื่อฟังคำของลูกชายนอกจากจะขายซาลาเปาใ

“ข้าเองก็คิดเช่นนั้น บ้านข้ามีท่านย่าที่แก่แล้ว” หลี่เต๋อฟู่“ยังดีที่ท่านย่าของเจ้ารู้จักกลับตัวกลับใจเสียใหม่ ไม่เหมือนท่านย่าของข้ากู่ไม่กลับแล้ว”“เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว คนเราก็เป็นเช่นนี้เจ้าจะพูดเรื่องเก่า ๆ ขึ้นมาทำไม” หลี่เต๋อฟู่เอาศอกกระทุ้งสีข้างซ่งลี่ฉุนเพราะกลัวว่าเรื่องของแม่เฒ่าฉีกุ้ยเถียนจะกระทบจิตใจของหลินตงหยาง“เจ้าจะตีข้าทำไม ข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง ไม่มีอันใดเสียหน่อย”ใช้เวลาไม่นานทั้งสามคนก็เดินมาถึงบ้านผู้ใหญ่บ้าน ทันทีที่พวกเขาไปถึงผู้ใหญ่บ้านก็กำลังเดินออกจากบ้านพอดี จึงมาเจอกับทั้งสามคนหน้าบ้าน“พวกเจ้าสามคนมาหาข้ารึ”“ขอรับท่านปู่ แล้วนี่ท่านปู่จะไปที่ใดหรือขอรับ” ลี่ฉุน“ไปหาตงหยางน่ะสิ ข้ามีเรื่องร้อนใจจนนอนไม่หลับ พวกเจ้ามาก็ดีแล้ว มา ๆ รีบเข้าบ้านไปนั่งคุยกัน”“ขอรับ” ทั้งสามคนรับคำจากนั้นจึงเดินตามเข้าไปด้านในบ้าน“พวกเจ้ามีอันใดให้ข้าช่วยหรือไม่ถึงได้มาหาข้าถึงที่บ้าน”“ไม่มีอันใดขอรับ ข้าเพียงแต่จะมาแจ้งให้ท่านปู่ทราบเท่านั้น ข้าได้หาสถานที่หลบภัยของหมู่บ้านเราพบแล้ว ยังมีที่เก็บเสบียงสำรองด้วยขอรับ ส่วนที่ผืนนั้นเป็นที่ราบในหุบเขานอกจากนี้ยังมีลำ

“ข้าได้ยินนะ ข้าหาได้เป็นบ้าไม่ เพียงแต่ข้าแค่พูดไปเท่านั้น ท่านมาหาข้าแต่ไม่เข้ามาทักทาย ท่านช่างเป็นพี่ชายที่แย่มากเสียจริง”“เอาละ ๆ ข้าผิดเอง ข้าขอโทษ แล้วนี่เจ้ากำลังทำอันใดอยู่รึ”“ดูภาพวาดน่ะ ท่านมาก็ดีแล้วไปบ้านช่างไม้กับข้าหน่อยสิ”“ไปสิ ว่าแต่ช่างไม้คนไหนรึ”“ในเมืองน่ะสิ”“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ”เช้าวันรุ่งขึ้นหลินตงหยางขับเกวียนล่อเข้าเมืองเพื่อไปซื้อไหให้น้องสาวโดยมีสองสหายอย่างหลี่เต๋อฟู่กับซ่งลี่ฉุนตามไปด้วย ทั้งสามคนมักจะไปไหนไปกันอยู่เสมอ เจ้าไปไหนข้าไปด้วยโดยเฉพาะซ่งลี่ฉุนหากว่างเมื่อไหร่จะต้องมาที่บ้านของหลินตงหยางเสมอบางครั้งถึงกับมานอนค้างคืนเลยก็มี“ตงหยาง น้องสาวของเจ้าจะทำผักดองอีกแล้วหรือ เจ้าถึงได้มาซื้อไหเพิ่ม”“ใช่แล้วละ นอกจากทำผักดองแล้วท่านแม่ยังจะทำเนื้อเค็มเอาไว้อีกด้วย พวกท่านก็เคยกินเนื้อเค็มบ้านข้ามาแล้วนี่ อร่อยใช่หรือไม่ บอกเลยท่านแม่ข้าทำอาหารอันใดก็อร่อยทั้งนั้น”“ก็จริงอย่างที่เจ้าพูดมา อาสะใภ้ทำอาหารอร่อยจริง ๆ”“อ้อจริงสิ ตงหยางเห็นน้องสาวเจ้าบ่นว่าเจ้าเอากระดาษที่นางจะใช้ฝึกคัดตัวอักษรไปวาดรูปอันใดรึ ก่อนข้าตามเจ้ามาข้าเจอนางที่เชิงเขา นางบอกใ

ส่วนคนเจ็บที่พวกเขาทั้งสามคนคิดว่ายังไม่รู้สึกตัวนั้นตอนนี้กำลังฟังพวกเขาทั้งสามคนคุยกัน จึงได้รู้ว่าคนที่ช่วยเหลือเขานั้นชื่อหลินตงหยางอาศัยอยู่กับแม่และน้องสาว ดูเหมือนว่าพอช่วยเขากลับมาแล้วก็กลัวท่านแม่ของตัวเองจะดุด่า เพราะพาคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้านทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าเป็นคนดีหรือคนเลว แต่เด็กคนนี้กลับช่วยเขาโดยไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย ที่สำคัญวรยุทธ์ยังสูงส่งมาก เด็กทั้งสามคนนี้ล้วนแล้วแต่มีวรยุทธ์กันทั้งนั้น เขาไม่แปลกใจเลยที่หลินตงหยางกล้าพาเขากลับมารักษาที่บ้านเพราะถ้าเกิดเขาเป็นคนไม่ดีตามที่ทั้งสามคนได้คุยกัน หลินตงหยางก็แค่ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้หายใจต่อเท่านั้น ดูเหมือนว่าเจ้าเด็กพวกนี้จะแบ่งแยกความดีกับความเลวชัดเจน เขาเองก็อยากจะพบเห็นมารดาของเด็กคนนี้เช่นกัน เขาอยากรู้ว่านางเป็นคนเช่นไรถึงได้สอนลูกชายให้มีความคิดแตกต่างจากเด็กอายุสิบขวบปีคนอื่น ๆ“ข้ารู้ว่าท่านรู้สึกตัวแล้ว ไม่ต้องแกล้งหมดสติแล้ว ข้าจะพาท่านเข้าไปพักผ่อนก่อน จากนั้นค่อยมาคุยกันว่าท่านเป็นใครมาจากไหนเหตุใดถึงได้มานอนจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น หากท่านกล้าโกหกข้าแม้แต่นิดเดียว ท่านก็อย่าหวังเลยว่าจะได้มีลมหายใจต่