All Chapters of รักลนไฟ: Chapter 11 - Chapter 20

ช่วงบ่าย หมออนุญาตให้กลับบ้านเนื่องจากอาการนี้เป็นแค่ป่วยไข้แต่เพราะพักผ่อนไม่เพียงพอจึงทรุดหนัก"กินยาก่อนนะคะ" ฉันรีบยกน้ำกับยาที่หมอสั่งมาให้น้า "ดื่มน้ำเยอะๆ""น้ำผึ้งบอกว่ามีคนผ่านมาช่วยพอดีเขาอุ้มน้าออกไปจากซอย..แล้วทำไมไม่ใช่คนซอยนี้""____"ไม่ได้บอกความจริงเพราะเท่าที่ทราบผู้ชายคนนั้นเขาดูอันตรายการเลี่ยงจะบอกน้าคงทำให้สบายใจกว่า"คือว่าเขาบังเอิญหลงทางตอนตีห้าพอดีค่ะ" ฉันยิ้มหวานให้น้าอย่างกลบเกลื่อน"อย่าโกหกนะ""โอ๊ย ไม่หรอกค่ะหนูเป็นเด็กดีน้าก็รู้""ขอให้จริงเถอะ"สองคนน้าหลานคุยกันมือหนาของผู้เป็นน้าลูบผมยาวสลวยของน้ำผึ้งอย่างเอ็นดู"น้าเป็นห่วงนะถ้ามีอะไรก็บอกตามตรง""ไม่มีอะไรหรอกค่ะน้าอย่าคิดมากนะกินยาพักผ่อนจะได้แข็งแรง""ขอบใจนะ"น้ำผึ้งทำหน้าที่หลานสาวได้ดี เธอจัดการทุกอย่างที่ควรทำจากนั้นก็อาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำงานเป้าหมายในชีวิตตอนนี้เธออยากเก็บเงินสักก้อนพาน้าไปอยู่ในที่สภาพแวดล้อมดีกว่านี้ร้านบาร์ริมทะเลแกร่ก"ยกเลยวันนี้กูเลี้ยง""มึงถูกหวยมาเป็นแสนสมควร""เออ อย่าพูดมาก ว่าแต่เด็กใหม่ที่มึงว่าแจ่มจริง""กูบอกแล้วเด็ด"ตรีมร้านวันนี้เป็นสายเดี่ยวสีขาวกระโปรง

"ตรงนี้เหรอคะ?""อืม มืดขนาดนี้ไม่มีใครเห็นอีกอย่างกระจกรถฉันดำมืดติดฟิล์มหนากันเสียงด้วยนะ"ผมกระตุกยิ้มเชิงยียวนอีกฝ่ายทำแก้มป่องหลังจากเจรจาเราทั้งสองก็นั่งอยู่บนรถของผมเอง บรรยากาศโดยรอบเย็นสบายมีลมพัดต้นมะพร้าวไหวเอน ขณะที่ในรถเย็นเฉียบด้วยแอร์เย็นแต่ไอร้อนกลบคลุมเครือ"หนูทำไม่เป็นหรอกค่ะ" ยอมรับว่าหัวใจของฉันสั่นหนักมาก "ชะ ช่วยสอนได้ไหมคะ""เฮ้ออ ดูคลิปไหมล่ะเป็นวิธีลัด ฮ่าๆ""เคยดูแล้วไม่ได้มีอารมณ์ขนาดนั้นหรอกค่ะ""เคยดู..""ก็เผื่อถึงวันนั้นหนูจะได้ไม่เขินแต่ก็ไม่เป็นแบบที่คิดเอาไว้เลย"การสารภาพความจริงนี้ทำให้โลกันตร์อึ้ง สาวน้อยก้มหน้าพูดถึงการเตรียมตัวจะมอบความบริสุทธิ์ให้เขาแต่กลับกลายเป็นความใส่ใจอย่างที่ไม่เคยมีใครคิดจะทำพรึบ"มาเริ่มกันเลย" เลือดในร่างกายของผมเดือดพล่านความต้องการของผมเริ่มพุ่งสูงอีกครั้ง "อ้าปากให้กว้างแล้วดูดเอ็นเนื้อของฉัน น้ำลายจะช่วยหล่อลื่นเวลาสอดใส่เธอจะได้เจ็บน้อยลง"อึก! อื้อ!ริมฝีปากเล็กสีชมพูระเรื่อเผยอขึ้น เธอโน้มตัวหันเอียงข้างโดยที่มือหนาของโลกันตร์กดหัวศีรษะให้ควบอมลำท่อนที่ถูกควักออกมาจากกางเกงสแล็คสีดำเงาขนาดใหญ่ยาวทำให้เธอลำบากใ

อ๊าย์~~ความรู้สึกที่ตื่นเต้นพ่วงด้วยความทรมาน สองขาเรียวที่ยกขึ้นตั้งฉาก สั่นพั่บ ขณะที่โลกันตร์นั่งคุกเข่าเบื้องล่างจ้องมองรูร่องกลีบแดงฉ่ำ"น่าสนุกดี" ผมกดอุปกรณ์ที่เตรียมเข้าไปช้าๆ เม็ดแก้วสีใสที่เกาะตามเชือกจมหายที ละเม็ด ละเม็ด "คงจะฝืดงั้นหล่อลื่นสักหน่อย""พะ พี่ ~งื้อ~อ๊า~""อร่อยดีนะ หึ""ย..หย๊า อะ อะ"สาวน้อยดิ้นพล่านทันทีเมื่อเรียวลิ้นเลียลากกลางร่อง เขาตวัดพ่นน้ำลายใส่แล้วดูดอย่างชำนาญไปพร้อมกับยัดเชือกเม็ดมุกเข้าไปหัวใจของสาวน้อยสั่นไหว ซี่โครงกระเด้งจนนมสองเต้าปัดแกว่ง เสียงครางไร้ภาษายังคงดังต่อเนื่อง ~อ๊าส์~แต่การร้องอย่างดิ้นพล่านไม่เป็นผล ปลายลิ้นยังคงแหย่เลีย แผล่บ กระหาย กระทั่งเชือกเส้นยาวจมหายเหลือเพียงปลายเล็กน้อยโผล่"เธอแฉะมากเลยนะ" กลิ่นความบริสุทธิ์มันหอมหวานมาก"หนูจุก อึก~มะ ไม่ไหวหรอกค่ะ""โตแล้วเข้มแข็งหน่อยสิ""แต่ต้องไม่ใช่กับเรื่องแบบนี้สิคะ! ฮึก"สายตาเจ้าเล่ห์ทำใจเขว เมื่อเหลือบมองสิ่งยิ่งใหญ่ของเขา ขนาดที่เคยพบเจอมาก่อนแต่ยังไม่ชินเท่าไหร่"มองแบบนี้ต้องมาชิมแล้วนะ" สายตาคุกคามทำอารมณ์ผมเตลิดไปไกล ลุกยืนแล้วกระชากท้ายทอยมาใกล้ "อมให้ลึกเพราะฉัน

ห้องเช่าเก่าหลังจากที่ตัวเองกลับมาไม่รู้ตัวเลยว่าสลบไปตอนไหน แต่ตอนนี้สภาพร่างกายเหมือนรถสิบล้ออัดกระแทกติดกำแพงทั้งเหนื่อยล้าเจ็บปวดและเดินไม่ไหวกว่าจะลากขากลับเข้ามาในห้องได้แทบทรุดหลายทีหลายวันผ่านไปแกร๊ก"น้าจ๋าวันนี้มีข้าวผัด..หมู" เสียงประตูเปิดเข้ามาขณะฉันกำลังก้มหน้าก้มตาทำกับข้าวแต่ปรากฏว่า "พ่อ!""ว่าไงอีผึ้ง...เห็นหน้ากูอย่างกับเห็นหน้าผี นึกว่าจะดีใจซะอีก""พะ พ่อมาได้ยังไงแล้วแม่ล่ะ""กูจะไปรู้แม่มึงเหรอไม่ได้เจอตั้งนานแล้วตั้งแต่วันที่มันพามึงหนี!"สภาพของพ่อยังเหมือนเดิมทั้งคำพูดจาและนิสัยเห็นแก่ตัวมาถึงก็โยนกระเป๋าเสื้อผ้าลงบนพื้นมองไปรอบห้อง"น้ามึงไปไหน""ไปทำงานที่โรงงานเวลามีโอทีนานกว่าจะกลับบ้านที""รู้ไหมว่ากูจะต้องหนีหัวซุกหัวซุนแค่ไหนถ้าส่งมึงไปประเคนให้พวกมันก็จบแล้ว""____"คำพูดนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะออกจากผู้เป็นพ่อ น้ำผึ้งได้แต่นิ่งเงียบเดินไปเก็บกระเป๋าและตักข้าวให้พ่อได้พักหายเหนื่อย"เดี๋ยวกูจะออกไปข้างนอกพอมีเงินให้ยืมไหม" หลังจากกินข้าวเสร็จอาบน้ำชำระร่างกายพ่อก็เดินมาถามน้ำผึ้งที่กำลังนั่งพับถุงกระดาษขายเป็นอาชีพเสริม "มึงคนขยันทำงานคงจะมีเงินเก็บอยู่

จากวันนั้น พ่อของน้ำผึ้งก็หายเข้ากลีบเมฆพร้อมกับเงินที่เธออุตส่าห์เก็บสะสมรอจ่ายค่าห้อง เมื่อน้ากลับมาถึงก็ถามไถ่ด้วยความห่วงใย"สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะเป็นอะไรหรือเปล่า? หรือพ่อเรามันทำอะไรให้!" ก่อนที่พ่อของน้ำผึ้งจะมาก็ได้ส่งข่าวให้กับน้าสาวเป็นที่เรียบร้อย "ไม่ทันได้เจอหน้าก็หายหัวอีกแล้วบัดซบ""เดี๋ยวพ่อก็คงกลับมาเองอีกนั่นแหละค่ะช่วงนี้หนูพักผ่อนน้อย""เงินของน้าคงจะได้เดือนหน้าเพราะช่วงนี้เศรษฐกิจฝืดเคืองเถ้าแก่ก็เลยทยอยให้""ไม่เป็นไรหรอกค่ะเรื่องเงินเดี๋ยวหนูจัดการเองนะ"แม้จะพูดแบบนั้นออกไปตอนนี้น้ำผึ้งมืดแปดด้านเธอไม่รู้จักหรือสนิทสนมใครนอกจาก.."นึกว่าเธอจะหยิ่งผยองไม่อยากได้อยากมีเสียอีกเพราะเวลาหยิบยื่นอะไรก็ปฏิเสธหมด" แปลกใจที่วันนี้โทรมานัดเจอผม "ดื่มไหมวอดก้าเพียว""ขอบคุณค่ะ""____"ฮึก!ทั้งที่ปกติจะปฏิเสธแต่ครั้งนี้มือน้อยคว้าแก้วใสพร้อมกระดกดื่มลงคออย่างว่องไวจนทำให้โลกันตร์แปลกใจเขาเดินตรงดิ่งไปใกล้สาวน้อยที่นั่งอยู่โซฟากลางห้อง"เธอต้องการเงินขนาดนั้นเหรอ?""ค่ะแค่ไม่กี่พันบาทร่วมค่าน้ำไฟ""งั้นต้องแลกนะ..ตัวเธอ""รู้อยู่แล้วล่ะค่ะ"คนอย่างเขาไม่ยอมให้อะไรใครฟรีๆ ต