All Chapters of รักลนไฟ: Chapter 31 - Chapter 40

"เราไปหาหมอกันดีกว่านะคะ" ฉันอดกลั้นไม่ได้ หัวใจสั่นไปหมดเมื่อเห็นเลือดที่ตัวพี่พายุ "เดี๋ยวหนูพยุงพี่ไปเอง"ขณะที่น้ำผึ้งลุกยืนอย่างไม่ทันสังเกตว่าโลกันตร์ก็เดินกะเผลกเข้ามาหาพร้อมคำพูดที่เหมือนจะเป็นคำสั่งมากกว่า"มึงไปเซฟเฮาส์กับกูไอ้หมอจะได้ดูแผลให้ด้วย อีกอย่างนี่มันก็ดึกแล้ว!"บรื้นนนนทั้งหมดแยกย้ายโดยที่น้ำผึ้งนั่งเบาะหลังประคองพายุเอาไว้ ส่วนโลกันตร์นั่งอยู่เบาะหน้าเคียงข้างเซที่ขับรถให้เซฟเฮาส์ตึกที่อยู่ห่างออกไปบริเวณรอบเป็นคูหาล้วนแต่เป็นที่พักของกลุ่มแก๊งค์พ่อโลกันตร์ ทั้งหมดเดินขึ้นบันไดไปยังห้องเซฟเฮาส์ที่ปลอดภัย"กูจะไปหาไอ้โน่เพื่อเก็บงานที่ถนนก่อนเดี๋ยวหมอจะมาเย็บแผลให้พวกมึง"เซ พูดจบก็คว้ากุญแจเดินออกจากห้องไป ตอนนี้เหลือเพียงโลกันตร์และพายุพ่วงน้ำผึ้งที่ติดสอยห้อยตามมาด้วย"มึงเป็นยังไงบ้าง..." พายุเห็นสภาพเพื่อนเจ็บหนักไม่แพ้กันจึงเอ่ยถาม"ก็ยังไม่ตาย""มึงควรจะหยุดความห้าวหาญบ้างนะดีที่พวกมันมีแค่ไม้ไม่มีมีด""เหอะ!"เสียงสะกดคล้ายไม่พอใจจ้องหน้าน้ำผึ้งที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขม็ง บรรยากาศกระอักกระอ่วนแถมห้องเยือกเย็น"เดี๋ยวหนูไปเอาน้ำใส่กะละมังมาเช็ดเลือดให้ก่อนน

ตัวเล็กยังคงโดนจับกดมือหนึ่งเขาคว้าท้ายทอยไม่ให้ดิ้นหลีกหนีใบหน้ายังคงแนบชิดติดเตียงนอน ท่อนลำกำไม่รอบถูไถระหว่างช่องแคบไปมาอ๊ากก~เสียงร้องเจ็บดังอึกอักหลังจากเขาแทรกปลายหัวบานเข้าช่องทางรักรูหลังขนาดใหญ่จึงทำให้ฉีกขาดมีเลือดซิบออกมา"ฮื้อ~จ..เจ็บ~"ฉันหวงเธอ!ชัดไหม""อ๊าาา~""อย่าไปอยู่ใกล้มันหรือใครอีกเด็ดขาด!"ปึกกกครั้งนี้โลกันตร์กระเเทกมิดลำจนน้ำผึ้งตาเหลือกค้าง หน้าท้องกระเพื่อมเอวบางดิ้นพล่านเนื่องจากความเจ็บทรมานสาหัส แต่เขาก็ยังไม่พักคาลำไว้รีบคว้าขวดใสขึ้นมา"พะ พี่จะทำแบบนั้นจริงเหรอ ฮื้อ" ตอนนี้ฉันกลัวไปหมด "อย่านะคะ""รับปากสิว่าเธอจะไม่ชอบมัน""อะ~อื้อออ""พูดสิน้ำผึ้ง"ปึก! ปึก! ปึก!อารมณ์รุนแรงของโลกันตร์ปะทุอีกครั้ง เขาจับขวดเสียดสีกับเม็ดคริสตัลแล้วเงื้อเอวกระแทกท่อนลำใส่รูร่องหลังที่มีเลือดเป็นน้ำเบิกทาง สองเต้านมเสียดสีครูดผ้าปูมือน้อยปัดป่ายทุรนทุรายหมับ!"เธอเป็นของฉันคนเดียวได้ยินไหม" ยิ่งไร้คำตอบหัวใจผมเหมือนโดนค้อนตอกตะปูใส่ คว้าแขนเล็กกระชากตัวขึ้นยืนหลังตรง"หย๊า~อ๊าาา""แบบนี้เสียวดีใช่ไหม หืม ซี๊ดส์ ตอดไม่หยุดเลยนะ"หรือเพราะสาวน้อยจะเสพติดความเจ็บปวด

บรื้นนนเสียงเครื่องยนต์แล่นบนท้องถนนด้วยความรวดเร็ว สักพักดววตาของผู้นั่งข้างคนขับก็โพล่งก่อนจะปรับระดับขุ่นมัวเนื่องจากเลือดเกาะเต็มใบหน้า"น้ำผึ้งแข็งใจไว้นะ""พะ พี่..""รอหน่อยเดี๋ยวเราเปลี่ยนรถเพื่อให้พวกมันจับไม่ได้และไปจากที่นี่""ไปไหนคะ"ทันทีที่เริ่มมองเห็นผู้ชายที่พูดเสียงนุ่มลึกก็คือพี่พายุ แต่ในความทรงจำสุดท้ายฉันกำลังถูกทรมานอย่างโหดร้ายไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้ลานกว้างเพราะต้องเปลี่ยนรถแล้วขับไปยังสถานที่หนึ่ง พายุพยุงสาวน้อยมาซุกตัวไว้เบาะหลังก่อนที่จะขับเลี้ยวเข้าโรงแรมเก่าเนื่องจากหลบหลีกการตามล่าช่วงเวลากลางคืนเขาเช็ดตัวให้เธอพร้อมทั้งเตรียมอาหารและยารักษาเบื้องต้น หลายชั่วโมงต่อมา อาการน้ำผึ้งดีขึ้นตามลำดับ เธอฟื้นตื่นพยายามหยัดกายลุกนั่งมองเห็นพายุกำลังนั่งเช็ดปืนกระบอกสีดำด้านด้วยสายตาที่อาฆาต"พี่พายุ""ฟื้นแล้วเหรอเป็นยังไงบ้าง...ก่อนจะหลับฉันให้เธอกินยาตามที่ไอ้โน่สั่งไว้เรียบร้อย""ดีขึ้นมากแล้วค่ะขอบคุณนะคะที่มาช่วย""แต่ท่าทางไม่ค่อยดีใจเลยนะหรือจะหวังว่าเป็นไอ้โลกันตร์"คำพูดตอกย้ำความรู้สึกยิ่งทำให้น้ำผึ้งน้ำตาคลอเธออยากจะร้องไห้ออกมาด้วยควา

อ๊าย์~อือ~อึก~ทุกอย่างกดทับความรู้สึกผิดชอบชั่วดี น้ำผึ้งแอ่นสะโพกโยกรับอุปกรณ์ที่กำลังรุกล้ำเข้าทางร่องคับแคบด้านหลังขณะเดียวกันท่อนแกร่งก็ยังคงคาลำไว้รูร่องหน้า"เสียวหรือจุกกันแน่ หืมมม" เสียงผมสั่นกระเส่ารูเล็กของน้ำผึ้งตอดรัดมาก "เธออย่าครางดังมากนะห้องนี้ไม่ได้เก็บเสียง""บะ~เบาหน่อย อื้อออ~""ของเธอมันฟิตขนาดนี้เบาๆ ก็ไม่สะใจสิ""พี่คะ อ๊ะ~อ่า~"ปึก! ปึก! ปึก!ใบหน้าสวยสะบัดไปมารับความเสียวซ่านนี้แทบไม่ไหว เขาเงื้อเอวจนท่อนเกือบหลุดแต่กระแทกกระทั้นกลับเข้าใส่ มือหนึ่งก็จับด้ามอุปกรณ์หมุนควานช่องแคบอีกรูจนน้ำไหลฉ่ำเสียงเนื้อกระทบยังคงดังลั่น น้ำผึ้งรีบเอื้อมมือมาปิดปากตัวเองเอาไว้กลัวเสียงครางเล็ดลอด เขายังคงจับเธอเปลี่ยนอิริยาบถหลายท่า จนตอนนี้ยืนประกบกันอยู่แผ่นหลังเนียยแนบชิดแผงอกแกร่ง เขายังคงกระทั้นเอวสอบจนน้ำเสียวกระเซ็น ก่อนจะยกขาข้างหนึ่งคล้องแขนแล้วกระแทกเข้าลึกกว่าเดิม"มะ ไม่ไหวแล้ว ~ อ๊าาา"ซู่เอวบางดิ้นพล่านพูดสั่นพลางกระจุกถี่ยับ เมื่อน้ำบางอย่างพุ่งกระฉูดออกมา โลกันตร์ยังคงละเลงความเสียวต่อเนื่องโดยการใช้ลิ้นเกี่ยวติ่งหูแล้วตวัดเลีย"อิ๊~พี่~หย๊าาา" ฉันปล่อยตั

"มึงคงไม่รู้สินะว่าในท้องเมียของพ่อกูอีกคนมีน้องสาวกูอยู่ ไอ้ชาติเลวมันสั่งฆ่าเพราะเป็นเพศหญิง ออกมาก็คงใช้การใช้งานอะไรไม่ได้ น้ำผึ้งคือน้องสาวของกูที่หายไป ตอนแรกกูก็ไม่ค่อยมั่นใจหลังจากเห็นสร้อยกูโทรขอให้ไอ้โน่ไปนำเส้นผมบนรถที่เคยไปรับน้ำผึ้งครั้งแรกไปตรวจ แน่นอนว่ากูไม่เคยพาใครนั่งรถคันนั้นนอกจากน้ำผึ้ง" พายุพูดพลางยิ้ม "ไอ้โน่เพิ่งโทรมาแจ้งว่าผลเลือดDNAของกูกับน้ำผึ้งตรงกัน""ไม่จริง""จริง! แม่มึงเป็นสาเหตุที่พ่อของกูและน้ำผึ้งต้องตาย เพราะถ้าพ่อกูไม่ตายน้ำผึ้งก็คงไม่หนีระหกระเหินไปอยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อแม่ อีกทั้งต้องกลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่นแถมเจอแต่เรื่องเลวร้าย""!!!!""ก็อย่างว่าเลือดมันแรงมึงมันโหดร้ายก็คงไม่ต่างจากแม่ของมึงหรอก"คำพูดทำให้น้ำผึ้งจุกอกเธอโดนทารุณกรรมมาตั้งแต่เด็กก็อย่างที่พี่ชายของเธอว่าถ้าหากครอบครัวยังคงอยู่เธอคงไม่ต้องเจอเหตุการณ์ต่างๆ"น้ำผึ้ง" ดั่งที่คำโบราณว่าแก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สาย ความเจ็บปวดที่แม่ผมกระทำคงทำให้พายุฝังใจ น้ำผึ้งเดินไปยื่นมีดให้ผู้ที่เป็นพี่ชาย"คนอย่างมึงมันเห็นแก่ตัว ใจของมึงมันกระจอกเกินไป ถ้ามึงพาน้ำผึ้งหนีตั้งแต่แรกคงไม่ต้อง